Ένας άνθρωπος που διαβάζει τ΄ αστυνομικά από το τέλος….Τρίτη βράδυ μαζί με την Φωτεινή Σαββατιανού μοιραστήκαμε το ίδιο τραπέζι στο Μελί Μελί στην Μαρίνου Ανττύπα στην Ηλιούπολη .
Η Φωτεινή αποδείχτηκε ένας χείμαρος λέξεων και συναισθημάτων.
Προτίμησα λοιπόν να απομαγνητοφωνήσω την κουβέντα χωρίς τις δικές μου ερωτήσεις.
Σας την παραδίδω:
-“…Ζω στην Ηλιούπολη από τα μέσα της δεκαετίας του ΄60 και πιο σαφής μην μου ζητήσεις να γίνω.
Ο πατέρας λυρικός τραγουδιστής , η μάνα τραγουδούσε, η αδερφή μου τραγουδούσε, η θεία μου με την Κάλλας στο Εθνικό. Ο πατέρας μου είχε μια ιδιαίτερη γνωριμία με τον Μίκη Θεοδωράκη κι έτσι βρέθηκα να τραγουδάω στις γιορτές της Άνοιξης παιδί 12 χρόνων. Το τραγούδι λοιπόν ήταν ένα κομμάτι στην ζωή μου σαν τα παιχνίδια μου.. .
Ήμουν ένα παιδί που γελούσε κι έπαιζε με τον Γιάννη Ρίτσο, ένα παιδί που αγαπούσε ο Δημήτρης ο Χριστοδούλου και που με έπαιρναν μαζί τους για διακοπές και που εγώ δεν καταλάβαινα ότι μιλούσα και συναναστρεφόμουν με τους 2 μεγαλύτερους ποιητές της Ελλάδος και που αυτό ήταν για μεγάλη ευλογία και η φωνή μου «προικιό».
Εδώ και 27 χρόνια με συμβατικό τρόπο ξεκίνησαν όλα ..Με το φεστιβάλ της Κέρκυρας, όπου ο Κακουλίδης λέγοντας πως είχε ακούσει ένα κορίτσι που τραγουδούσε τότε μαθήτρια σε διάφορα φεστιβάλ με τον Μίκη, προτείνει στην Στέλλα την Κυπραίου, αυτή την εξαιρετική κιθαρίστα από την Ορχήστρα των Χρωμάτων, να αντικαταστήσω την Τάνια Τσανακλίδου που είχε κάποιο πρόβλημα και δεν μπορούσε να συμμετέχει. Και μου λένε πας? Και λέω: πάω..Και το πάω ήταν αύριο…Και μέσα σε όλη μου την αφέλεια πήγα…
Αλλά ο Μάνος Χατζιδάκις ήταν εκείνος που ξεκίνησε τα πράγματα όσον αφορά τον «επαγγελματικό» μου δρόμο. Ο Χατζιδάκις ήταν ένας κανονικός άνθρωπος, που δεν ήταν «πατέρας» όπως συνηθίζεται να λέγεται…. Η συναναστροφή μου με τον Μάνο, ήταν μια λαμπρή στιγμή με ένα πολύ φωτισμένο άνθρωπο. Και αυτό μ΄ έκανε ευτυχή.
΄Όπως ευτυχής αισθανόμουν και όταν κάναμε περιοδείες στην Αυστραλία στην Αμερική και είχαμε την τύχη να βρισκόμαστε με τον Μάριο Τόκα σαν πρεσβευτές του κυπριακού, απέναντι σε τουλάχιστον 300 χιλιάδες Έλληνες.
Την ίδια λοιπόν στιγμή που είμαι ευτυχισμένη όταν τραγουδάω για ένα τόσο μεγάλο κοινό την ίδια στιγμή είμαι ευτυχισμένη όταν είμαι στο σπίτι μου και βλέπω τηλεόραση.
Είμαι λίγο περίεργος άνθρωπος. Σκέφτομαι πάντα σαν να είμαστε πολύ μαζί. Σαν να έχω συνέχεια στην έννοια μου κι άλλους. Περίεργο δεν είναι? Και πραγματικά δεν είναι βιωματικό το δικό μου κομμάτι που αφορά την τέχνη. Το τραγούδι για μένα είναι «συναισθάνομαι» και αν αυτό είναι μοναξιά, τότε είμαι μόνη αλλά δεν την διαλέγω την μοναξιά. Μοναχική ίσως..μόνη όχι.
Ξέρεις όνειρό μου είναι να μαζέψω όλο αυτό το υλικό, με τους στίχους μου, τις μουσικές μου... από την θητεία μου στο θέατρο και τις στιγμές μου με την Κατερίνα Βασιλάκου, την συνεργασία με τον Κώστα Καποδίστρια, στο Ηρώδειο σε μουσική Μάριου Τόκα και σκηνοθεσία του Στάθη Λιβαθινού, την εμπειρία μου με τη Μαρία Δημητριάδη, την συνεργασία μου με τον Γιάννη Σπανό , την συνεργασία μου με τον Γιώργο Θεοχαρόπουλου όπου φτιάξαμε την δουλειά ο « Μικρός Πρίγκιπας» και τον χαρίσαμε στην Φλόγα, την συμμετοχή μου στο φεστιβάλ της Ιθάκης και της Θεσσαλονίκης, την συνεργασία μου με τους Sokrates, την συμμετοχή μου στo «Ελλάδα Γειτονιά μου» του Ξυδιά με τον Παντελή Θαλασσινό και πολλών άλλων σπουδαίων ανθρώπων και καλλιτεχνών που βρέθηκαν στη ζωή μου …Σπουδαίοι σαν άνθρωποι δηλαδή, γιατί σαν καλλιτέχνες τους δείχνει η ιστορία ….
Τι να πρωτοθυμηθώ..
Πάντα όμως λέω..ότι είχα μια ζωή και χίλιες έζησα..γιατί ήταν πάντα πολύ έντονη αυτή η δράση μου και μέσα στον πολιτισμό και μέσα στις φτερούγες πάντα πολύ μεγάλων ανθρώπων. Έχω μάθει να είμαι η ερμηνεύτρια ενός Έλληνα συνθέτη..
Εδώ και τρία χρόνια συνεργάζομαι με ένα παιδί που αγαπώ παρά πολύ και επειδή είμαι γατί του σπιτιού, αγαπώ τις παρέες και όταν στήνονται τέτοιες παρέες θέλω να μένουνε για «πάντα» και το πάντα βάλτο σε εισαγωγικά . Ο Βασίλης Σταμάτης είναι ένα παιδί με πολύ τρυφερή ματιά και σπουδαία γνώση της μουσικής που γράφει σαν καλός παλιός ‘Ελληνας σύνθετης με την ματιά του 2012.
Και με αυτή την παρέα λοιπόν, τον Βασίλη , την Κατερίνα Χατζηβασιλείου, την Μάρω Καφάτου και την αφεντιά μου επικοινωνούμε με τον κόσμο μέσα από τις ζωντανές μας για τρίτη σεζόν φέτος εμφανίσεις και τα τραγούδια μας, ξεκινώντας από τραγούδια του ’20 , του ΄3020΄ έως σήμερα και με τα δικά μας τραγούδια, που είχαν γραφτεί με αφορμή μια παράσταση στο θέατρο, όπου κι εκεί σκάρωσα και έναν στίχο που αγαπώ: «Να το θυμάσαι καθαρά πως το αύριο δεν τελειώνει».
Επειδή όμως οι μέρες δεν είναι καλές γιατί η μουσική δεν ακολουθεί ανεξαρτήτως αν οι μουσικοί ακολουθούν, είπαμε αντί για την Μενεγάκη να πάμε σ΄ένα μουσικό καφέ, στην γειτονιά μου, και να τραγουδήσουμε όπως όταν τραγουδάγαμε στην αυλή μας κι εδώ στο Μέλι- Μέλι να «ζαχαρώσουμε» τα πράγματα…
Ξέρεις κάτι …Είμαι άνθρωπος από φύση και θέση αισιόδοξος που συναναστρέφομαι και συναντώ ανθρώπους της γενιάς μου αλλά και νεότερους που έχουν πάρα πολύ σπουδαία πράγματα να κάνουν. Απλώς θα τα κάνουν με άλλο τρόπο από ότι εμείς.
Αλλά θυμώνω.. Θυμώνω εύκολα και πολύ..Κι όπως εύκολα θυμώνω έτσι εύκολα μου περνάει . Αυτό μου με κάνει να θυμώνω περισσότερο είναι το να εξηγούμε το αυτονόητο, γιατί το αυτονόητο δεν είναι υποκειμενικό. Φτάσαμε να μιλάμε για την δουλειά σαν να μην είναι αυτονόητο, για την υγεία σαν να μην είναι αυτονόητο, για το φαγητό σαν να μην αυτονόητο, για το τραγούδι σαν να μην είναι αυτονόητο …νισάφι!!! Δεν τους ακούω… Συνεχίζω ν΄ακούω, αυτά που αντέχω ν΄ακούω..Ακούω και τ΄άλλα ..απλώς με τ΄άλλα θυμώνω
Νάτο. Θύμωσα πάλι! Τι να κάνω? Είμαι άνθρωπος του «πολύ», όμως μπορώ και με το «τίποτα», αν πρόκειται να φτιάξω ένα «πολύ».
Κοίταξε όμως τι γρήγορα μου περνάει!.. Έχω τον σύντροφό μου που είμαστε 14 χρόνια μαζί και που ποτέ δεν βρήκαμε τον χρόνο να παντρευτούμε..Αστείο δεν είναι? Τι να πω ? Αυτό ίσως να μας έχει βοηθήσει να κρατήσει αυτή η σχέση που ανθίζει για πολλά χρόνια και να κρατεί αυτή η αγάπη μας. Ίσως να φταίνε και τα καλοκαίρια μας στην Νάξο …Εκείνος να μου διαβάζει κι εγώ ν΄ακούω… Και να ξεκινάει πάντα το διάβασμά του από το τέλος.
Γιατί το μαγικό για μένα είναι το πώς φτάνεις στο τέλος , το βήμα και όχι το τέλος ….»
Αυτή είναι η Φωτεινή Σαββατιανού. Δυστυχώς δε μπορούμε να τυπώσουμε τη φωνή της. Αυτή τη φωνή, που πρέπει να πάτε να την ακούσετε στο Μέλι Μέλι, όπου η Φωτεινή τραγουδάει κάθε Παρασκευή.
Βάσω Μακράκη
