email:alekos1611[at]hotmail.com
Γέννημα-θρέμμα Ηλιουπολίτης αναγκάστηκα να φύγω μια φορά για σπουδές (και μάλιστα στη μισητή πλέον από πολλούς Έλληνες Γερμανία) και ασφαλώς δεν περίμενα ότι μετά την επιστροφή μου θα αναγκαζόμουν να την αφήσω ξανά.
Λίγο η οικονομική κρίση, λίγο η ηθική κατάπτωση και η βλακεία ενός λαού που συνεχίζει να καταπίνει αμάσητα ό,τι του σερ βίρουν, λίγο η ανάγκη να φτιάξω τη δική μου οικογένεια και ζωή αποφάσισα να ακολουθήσω τη φωνή της λογικής που μου επέβαλε να έχω πάνω απ’όλα την ηρεμία μου και να εγκαταλείψω την πόλη που σχεδίαζα να ζήσω, να εργαστώ, να παντρευτώ, να κάνω παιδιά και να γεράσω (ουφ!).
Τα πολλά χρόνια στο εξωτερικό με φόρτωσαν με σημαντικές εμπειρίες. Από την άλλη βέβαια όπως λέει και ο τρισμέγιστος Αρκάς «Εμπειρία είναι αυτό που αποκτάς όταν δεν αποκτάς αυτό που θες.» Δεν πρόλαβα να μείνω πολύ στην Ηλιούπολη. 4-5 χρόνια. Την πόλη που έζησα σαν μικρό παιδί και μαθητής δεν την ξαναβρήκα ποτέ.
Τι βρήκα; Μια πόλη που έχει καταντήσει ένα κράμα Κυψέλης, Πατησίων και Παγκρατίου (χωρίς να έχω τίποτα προσωπικό με τις συμπαθείς αθηναϊκές συνοικίες) με την κίνηση να την καθιστά απροσπέλαστη σχεδόν όλες τις ώρες της ημέρας (εντάξει, στις 3-4 το πρωί τα πράγματα ηρεμούν).
Μια πόλη χωρίς όραμα, χωρίς σχεδιασμό, χωρίς προοπτικές. Μια πόλη που η κεντρική πλατεία αναπλάστηκε για να εξυπηρετήσει περισσότερα τραπεζοκαθίσματα και λιγότερο πράσινο.
Μια πόλη που μέσα σε μια νύχτα αποκόπηκε από το κέντρο της Αθήνας με την κατάργηση λεωφορειακών γραμμών, τη στιγμή που γειτονικοί δήμοι συνεχίζουν να έχουν απευθείας σύνδεση με το κέντρο.
Μια πόλη – έρμαιο στα χέρια κακοποιών με κατακόρυφη αύξηση της εγκληματικότητας, η οποία οφείλεται εν πολλοίς (και) στην ανικανότητα της αστυνομίας (τα καφετυροπιτάδικα στα Κανάρια κάνουν χρυσές δουλειές…). Εκτός αν κάποιος θεωρεί ό,τι φυσιολογικότερο να ληστεύεται τράπεζα στη μία το μεσημέρι, οι κακοποιοί ανενόχλητοι να ακινητοποιούν διερχόμενο αυτοκίνητο και να δραπετεύουν με αυτό…
Μια πόλη που τα ενοίκια σπιτιών και καταστημάτων θυμίζουν Πανόραμα Βούλας και Γλυφάδα…
Μια πόλη που η πλειοψηφία των δημοτικών αρχόντων αρέσκεται στο σερφάρισμα στο Facebook περισσότερο απ’ότι στην άσκηση ουσιαστικής πολιτικής.
Μια πόλη που όλα (μα ΟΛΑ) είναι πιο ακριβά απ’ότι σε άλλες περιοχές της Αθήνας. Φαίνεται ότι εμείς έχουμε λιγότερη ανάγκη την παροχή ποιοτικών και φθηνών υπηρεσιών… ας καθήσουν οι τοπικοί μεγαλο- ή μικροεπιχειρηματίες να σκεφθούν αν πραγματικά σέβονται τον πολίτη, τον άνεργο, τον πολύτεκνο…
Και για να μην αφήνουμε απ’έξω το Δήμο μας αναφέρω ενδεικτικά ότι το τέλος τέλεσης πολιτικού γάμου είναι 100 Ευρώ, την ίδια στιγμή που στο Δήμο Αθηναίων είναι 75 και στο Δήμο Περιστερίου 30 Ευρώ. Είμαστε λαρτζ, πώς να το κάνουμε…
Μην ξεχνάμε ότι ΚΑΙ στην Ηλιούπολη έσκασε το αυγό του φιδιού (ακολουθώντας το παράδειγμα άλλων συνοικιών της Αθήνας).
Χαιρετώ ελπίζοντας σε ένα καλύτερο μέλλον και κυρίως σε ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΜΥΑΛΑ, τα οποία λείπουν από την πόλη μας…
