email:V.Varotsakis[at]otesat-maritel.com
Στις εποχές της κρίσης, της ηθικής χρεοκοπίας και της οργής (αυτό τουλάχιστον αισθάνεσαι, ανάμεσα σε τόσα άλλα όταν ακούς τις τελευταίες μέρες ότι Έλληνες βουλευτές έχουν τις καταθέσεις τους στην Ελβετία και οι μισθωτοί και συνταξιούχοι στενάζουν στις μέρες της νέας τάξης πραγμάτων) η μόνη αντίσταση ή εάν θέλετε ο μόνος τρόπος...παρηγοριάς είναι ο Πολιτισμός.
Νέα παιδιά συγκεντρώνονται σε κλειστούς και όχι μόνον χώρους και δημιουργούν σε όλα τα επίπεδα των τεχνών. εικαστικές συναντήσεις, μουσικά σύνολα, λογοτεχνικά events και τόσα άλλα.
Ειδικότερα στο χώρο του Θεάτρου συντελείται μια πραγματική άνοιξη από νέα άτομα που τα τελευταία χρόνια παρουσιάζουν έργα με δυνατά ερεθίσματα και έντονο προβληματισμό σε χώρους όπως το θέατρο “Επί Kολωνώ”, το “Θέατρο του Ν.Κόσμου”, το θέατρο “Χώρα”, το “Θέατρο της Άνοιξης” , οι πολυχώροι “Διέλευσις”, “Ακαδήμεια”, η “Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών” κ.λ.π.
Έτσι φαίνεται ότι τα νέα αυτά παιδιά χτίζουν συστηματικά καινούριες σχέσεις ανάμεσα στον θεατή και τον ηθοποιό με έργα που σκοπό έχουν όχι μόνο να προβληματίσουν αλλά πολλές φορές να κεντρίσουν την φαντασία και την αντίληψή μας.
Και αυτή η σχέση ηθοποιού-θεατή είναι αυθεντική. Το Θέατρο γίνεται ουσιαστικό, ξεφεύγει από τηλεοπτικές μανιέρες και φόρμες. Το Θέατρο όπως λέει ο Στάθης Λιβαθηνός σε μια πρόσφατη συνέντευξή του, είναι η ανθρώπινη ψυχή. Ο θεατής σήμερα ψάχνει άλλου είδους αλήθειες, καθαρά ανθρώπινες και ανεπιτήδευτες.
Και αυτό επάξια έρχεται να αποδείξει η Θεατρική Ομάδα του Γιώργου Σίσκου που από το καλοκαίρι παρουσιάζει το έργο του Μανόλη Κορρέ “Οίκος Ευγηρίας η Ευτυχισμένη Δύσις”.
Ο Μανόλης Κορρές, Σιφνιός στην καταγωγή (συνεχίζει την παράδοση του νησιού του που συμβάλλει στα Γράμματα και τις Τέχνες με κορυφαίους τον Ιωάννη Γρυπάρη, τον Κλεάνθη Τριανταφύλλου, τον Αριστομένη Προβελέγγιο, τον Τίτο Πατρίκιο κ.ά.) εμφανίζεται στο Θέατρο το 1950 συνεχίζει συγγράφοντας διάφορα έργα (πάνω από 14 θεατρικά, 300 διηγήματα κ.ά.)σε μια πορεία 20 ετών και το 1976 αναλαμβάνει την Διεύθυνση του Θεατρικού Μουσείου ( που προσπαθεί να μην κλείσει στις μέρες μας) στο οποίο δίνεται ψυχή και σώματι για είκοσι ολόκληρα χρόνια.
Όλα του τα έργα διακρίνονται για την ειλικρίνειά τους, για την ευαισθησία τους και για τα προβλήματα που καταγράφονται σαν ρεπορτάζ.
Αυτό ακριβώς τονίζει ο Κώστας Γεωργουσόπουλος .....ο Μανόλης Κορρές μας αιφνιδίασε με έργα που ονομάσαμε “καταγγελίες και ρεπορτάζ”. Εκκινούσε από ένα εμφανές κοινωνικό πρόβλημα (τους Οίκους Ευγηρίας, τα Νοσοκομεία, τον τζόγο, την περίθαλψη των ψυχασθενών κ.λ.π) και δημιουργούσε έργα κοινωνικής κριτικής και καταγγελίας των Θεσμών......
Πάνω ακριβώς στις κριτικές και καταγγελίες των Θεσμών η Θεατρική ομάδα του Γιώργου Σίσκου ανταποκρίθηκε με σεβασμό και ιδιαίτερη επιτυχία.
Πιστεύω ακράδαντα ότι αυτός ο σεβασμός στο έργο οφείλεται ξεκάθαρα στη διδασκαλία του Γιώργου Σίσκου. Ένας άνθρωπος που χρόνια τώρα δεν διδάσκει μόνο θέατρο, διδάσκει ανθρωπιά και ευαισθησία. Προσεγγίζει τα θέματά του και τους ηθοποιούς του με πάθος και αγάπη και όχι με βάση το ρόλο. Δημιουργεί εικόνες ζωντανές, ώριμες και βοηθά τους ηθοποιούς του να επικεντρώνονται σε σπουδαία πράγματα. Ακόμα και οι σιωπές του έχουν ήχο.
Η ίδια η θεατρική του ομάδα κινιέται ακριβώς έτσι σαν τον δημιουργό της...ανθρώπινα, ζεστά, ουσιαστικά.
Δεν κρύβω ότι εντυπωσιάστηκα από το δέσιμο αυτής της Ομάδας και την ακρίβειά της. Ξέρουν πως να κινούνται, πως να στέκονται στο σανίδι και να αναμετρούνται με το ρόλο τους αυθεντικά, λιτά, απλά. Κάνουν αυτό ακριβώς που ανέφερα παραπάνω...χτίζουν συστηματικά σχέσεις ανάμεσά τους, και γεφυρώνουν την απόσταση θεατή-ηθοποιού. Και αυτό το βιώνουν οι θεατές, ή ίδια η παράσταση τους κεντρίζει, τους κάνει να συμμετέχουν με το γέλιο τους, τις ανάσες τους, την θλίψη τους.
Οφείλω να ομολογήσω ότι ξεχώρισα ερμηνείες όπως της κ.Κοντίδου στο ρόλο της αυστηρής και κυνικής Διευθύντριας, τον κ.Παπαγιαννόπουλο για την βαρύτητα του ρόλου του(Πρόεδρος του ιδρύματος), τον κ.Χωνιανάκη για την απίστευτή του άνεση στο ρόλο του δημοσιογράφου, τον κ.Σκούρα για την δύναμη με την οποία απέδωσε τον Τσίλια, την κ.Χρυσοφού με το χιούμορ της ιδιαίτερης ερμηνείας της (Λουκία), το συμπαθέστατο ευγενικό ζευγάρι του Τρύφωνα και της Νάκας( Εδουάρδος Λουθένα – Κατερίνα Ρέτζου), την μαρτυριάρα Ευανθία (Άννα Γαλιατσάτου) αλλά και όλους τους υπόλοιπους ηθοποιούς που στήριξαν αυτή την παράσταση και που δεν θα ήθελα να πιστέψουν ότι τους αδικώ μην αναφέροντας τα ονόματά τους.
Η παράσταση αυτή θα επαναληφθεί το Σάββατο 3 Δεκεμβρίου στο κλειστό θέατρο του Δήμου Ηλιούπολης με αλλαγές στη διανομή από ηθοποιούς που σίγουρα θα κερδίσουν και με τις δικές τους ερμηνείες το κοινό της Πόλης.
Σε μια ευτυχισμένη –καλλιτεχνικά- Πόλη που δυστυχώς η έλλειψη θεατρικών σκηνών είναι εμφανής. Σε μια ευτυχισμένη-καλλιτεχνικά- Πόλη που στο χώρο του θεάτρου έχει να παρουσιάσει Ομάδες και Συλλόγους που φέρνουν την δικιά τους άνοιξη στα καλλιτεχνικά δρώμενα της.
Ομάδες όπως οι “Ταξιδευτές”, “Τέχνης Θεάτρου”, “Κιβωτός της Τέχνης”, “Ορίζοντες”, ”Μπουλούκι”, “Θεατρική Σκηνή”(Ντούσιας),”Μουσικοθεατρική Σκηνή Ηλιούπολης”,” Θεατρικό εργαστήρι-Περίπατος” κ.ά. αλλά και οι θεατρικές ομάδες των σχολείων της Πόλης (αξέχαστες οι παραστάσεις 1900 Παρίσι-Μονμάρτη, Γυναίκες της Ιλιάδας κλπ) θα πρέπει να μπορούν να έχουν την ευκαιρία να παρουσιάζουν τις παραστάσεις τους ευρύτερα και σε νέους χώρους και όχι να εξαντλούνται μέσα σε 4-5 παραστάσεις.
Γιατί η πόλη οφείλει πολλά σε αυτούς τους καλλιτέχνες που βρίσκονται ανάμεσά μας και προσπαθούν μέσα από το Θέατρο να βαθύνουν στην ανθρώπινη ψυχή, να μιλήσουν για τα πράγματα που μας απασχολούν, μας φοβίζουν, μας προσφέρουν χαρά συνειδητοποιώντας έτσι τον πόσο σημαντικό ρόλο καλούνται να παίξουν στο σημερινό αδιέξοδο της κρίσης.
Βαγγέλης Βαροτσάκης
