email:gevlahakis[at]gmail.com
Ωραίο το κόλπο κε Δημήτρη …πετάς τη μπάλα στη κερκίδα …και κάθεσαι αναπαυμένος να παρατηρείς το παιχνίδι των θεατών να την ακουμπήσουν, παίζοντας έτσι ένα βίαιο και χωρίς όρους παιχνίδι.
Στο κείμενό σου « η ανάγκη γεννάει τις λύσεις » για ό,τι συμβαίνει στην εκπαίδευση φταίνε, λες εσύ, ο ι λίγοι, με δικιά σου ομολογία, ανεπαρκείς και με δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία εκπαιδευτικοί. Με λίγα λόγια φωτίζεις το μικρό , που πραγματικά υπάρχει, για να συσκοτίσεις το μεγάλο που είναι η ανεπάρκεια εκπαιδευτικών πολιτικών, μια που αυτές που προτείνονται υπηρετούν μπακαλίστικες οικονομετρικές λογικές.
Μάθε, κε Δημήτρη, ότι η μετεκπαίδευση των δασκάλων καταργήθηκε κάτω από τέτοιες λογικές και ότι οι εκπαιδευτικοί, και μάλιστα οι της πρωτοβάθμιας, είναι εκείνοι που κατέχουν τους περισσότερους μεταπτυχιακούς τίτλους σπουδών στο σύνολο των δημοσίων υπαλλήλων. Και μη μου αντιπροτείνεις τα ελάχιστα, μπροστά στο σύνολο τους, μαϊμού πτυχία που βρέθηκαν , γιατί θα σου αντιπροτείνω ότι από κάποιους κρατικούς φορείς αναγνωρίστηκαν που δεν είχαν καθόλου τη φάτσα μαϊμούδων ,αλλά λειτουργούσαν σαν να είχαν τέτοια.
Κε Δημήτρη οι εκπαιδευτικές ομοσπονδίες έχουν κάνει και επιστημονικά συνέδρια και ημερίδες για την εξαγωγή επιστημονικά θεμελιωμένων συμπερασμάτων και προτάσεων για την επιβαλλόμενη αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, που πραγματικά μέχρι τώρα δεν λειτουργεί, όχι με ευθύνη τους.
Πρέπει να μάθεις, κε Δημήτρη, ότι η καθημερινός όμορφος πόλεμος της δρώσας και ενεργούς εκπαίδευσης των παιδιών του ελληνικού λαού επαφίεται στο πατριωτισμό, και βαραίνει τις πλάτες, του κάθε εκπαιδευτικού λειτουργού, που μέσα στη σχολική αίθουσα και πίσω από τις ανεπάρκειες της υλικοτεχνικής υποδομής , που δεν είναι δικιά του υποχρέωση, υπερασπίζεται, όπως μπορεί, την αξιοπρέπεια της παιδαγωγούσας μόρφωσης.
Εντάξει, κε Δημήτρη, υπάρχουν και περιπτώσεις εκπαιδευτικών που δεν χωράνε στη παραπάνω παράγραφο , αλλά είναι… περιπτώσεις και έχουν από τη μια και εκείνοι μια αιτία που δεν χωράνε, αλλά από την άλλη υπάρχει και μια τεράστια ευθύνη κάποιων άλλων που ανέχονται να μη χωράνε.
Όμως, κε Δημήτρη, καταργήθηκε ο οργανισμός εκδόσεων διδακτικών βιβλίων και το σχολικό βιβλίο θα αγοράζεται ίσως όχι φτηνά από τα ράφια των βιβλιοπωλείων, ενώ καταργήθηκε και ο οργανισμός σχολικών κτιρίων που εκτός από ανεγέρσεις ανάλογων κτιρίων ήταν υπεύθυνος για την παραγωγή υποστηρικτικού εκπαιδευτικού υλικού και μέσων.
Μπορώ να σου μιλήσω για πολλά αναφορικά με την εκπαίδευση, αλλά σταματώ εδώ για την οικονομία του… χώρου.
Έπειτα, κε Δημήτρη, μιλάς και σημαιοστολίζεσαι τη λέξη ανάπτυξη, κραδαίνοντας τη λέξη εργασία. Πατάς στα σίγουρα του κοινωνικού θυμού από την τρομακτική άνοδο της ανεργίας, προσπαθώντας να εγκολπωθείς πολιτικά την κοινωνική αδικία, που είναι παράγωγο του πολιτικού συστήματος της αρπαχτής και της αραχτής, της ρεμούλας και των δοσοληψιών μεταξύ του ισχυρού πολιτικού προσωπικού και του πόπολου, που το έμαθαν στο ραγιαδισμό και που φοβούνται τώρα το τι θα προκύψει από την τραυματική επίγνωση της θέσης του και της κατάστασης του.
Και δεν το κάνεις μόνο εσύ. Ακολουθείς το δρόμο που χάραξαν προπολεμικά πολιτικά μορφώματα ,αλλά και σύγχρονα στη Γαλλία , την Αυστρία και στην πατρίδα μας όπου με την, καθ’ ημάς, κολοτουμπίστικη καθημερινή άσκηση πολιτικής προσπαθούν να συσκοτίσουν , να πλανέψουν, να οδηγήσουν σε συνειδητή καλπονοθεία του φρονήματος ενός δημοκρατικού ελληνικού λαού, με την βοήθεια βέβαια των Μ.Μ.Ε.
Μιλάς ανερυθρίαστα για ψηφίσματα ενάντια στην ανεργία και τη φτώχεια. Σάμπως οι βαρύγδουπες λέξεις των ψηφισμάτων θα τις εξαλείψουν. Καμιά πρόταση, καμία πρωτοβουλία, κανένα πρόγραμμα πέρα από τα νεφελώδη του τύπου «στήριξη της τοπικής αγοράς», σάμπως η τοπική αγορά είναι κάτι ξεκομμένο από την υπόλοιπη αγορά.
Έχουμε μάθει πια, κε Δημήτρη, ότι η νεφελοποίηση κοινωνικών προταγμάτων, χωρίς το πολιτικό αντίκρισμα προτάσεων για την υλοποίηση τους, συνιστά τον ορισμό του πολιτικού λαϊκισμού, που τείνει στην όδευση καθόλου δημοκρατικών δρόμων.
Με αυτή τη λογική συμβαδίζει και το λεκτικό εργαλείο περί οχτωκομματικής διακυβέρνησης του Δήμου.
Τα κόμματα , ανεξάρτητα πως έχουν καταντήσει , είναι φορείς πολιτικής ιδεολογίας. Ναι, τα κόμματα χρειάζονται εκ βάθρων αναδόμηση και ως προς το πολιτικό τους προσωπικό, που εκ των πραγμάτων διαχειρίζεται της ιδεολογία που εκπροσωπούν, ναι,τα κόμματα χρειάζονται συνεχή ανανέωση και αναζήτηση της πολιτικής πλατφόρμας που εκπροσωπούν, ναι, τα κόμματα χρειάζονται άλλου τύπου οργάνωση και μεθόδων πολιτικής ανάλυσης και επικοινωνίας, ναι, τα κόμματα χρειάζονται να μπολιαστούν με τη λειτουργικότητα αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών.
Αλλά, κε Δημήτρη, εμείς οι πολλοί πιστεύουμε ότι τα κόμματα, ως πολιτικοί οργανισμοί, χρειάζονται στη δημοκρατία, ταυτισμένα με τις κοινωνικές τάξεις ή τα κοινωνικά στρώματα που αντιπροσωπεύουν.
Εσύ, κε Δημήτρη, το πιστεύεις αυτό; Γιατί η η δαιμονοποίηση εκ μέρους σου των κομμάτων εκ του ασφαλούς, λόγω της τρέχουσας απαξίωσης του πολιτικού συστήματος, που στηρίζεται σε απαξιωμένα λόγω της λειτουργίας τους κόμματα, ρίχνει απλά νερό σε αντιδημοκρατικές θεσπίσεις.
Οι δημοτικές παρατάξεις πολύ κακώς ενδύονται , όταν ενδύονται , τα ρούχα κάποιου κόμματος. Όμως και οι δημοτικές παρατάξεις, εκ των πραγμάτων, αντιπροσωπεύουν και αυτές πολιτικές λογικές και κάποια κοινωνικά στρώματα της τοπικής κοινωνίας, ενώ ταυτόχρονα οι εκλογές στη τοπική αυτοδιοίκηση δεν είναι πολιτικά τόσο σφικτές γιατί πολύ μεγάλο ρόλο παίζουν αυτά καθαυτά και τα προς εκλογή πρόσωπα έναντι της τοπικής κοινωνίας.
Η από-ιδεολογικοποιημένη δημοτική παράταξη ή το αντίστοιχο πολιτικό κόμμα δεν μπορεί να υπάρξει και δεν υπάρχει γιατί από τη μια δεν ήρθε, όπως πολλοί θα γούσταραν, το τέλος των ιδεολογιών και από την άλλη η κοινωνική δυναμική δεν επιτρέπει.
Ξέρεις κε Δημήτρη, ο τζάμπα μάγκας την πατάει από το μικρό χρονικό όριο που υπάρχει από τη στιγμή της επίδειξης της δήθεν μαγκιάς του μέχρι την αποκάλυψη του ως μη μάγκα.
Υ.Γ.
Προσυπογράφω, όπως κάνουν σίγουρα και πολλοί άλλοι συμπολίτες, το κείμενο του φίλου Γιώργου Μπαλτά, αναφορικά με την ανάγκη θεσμοθέτησης της απλής αναλογικής για τις εκλογές της τοπικής αυτοδιοίκησης.
Όμως δυστυχώς κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου , αλλά και πολύ πριν από αυτή, δεν υποστηρίχτηκαν και δεν αναδείχτηκαν τέτοιες θέσεις, που είναι βαθειά πολιτικές, από τις υποψήφιες δημοτικές παρατάξεις και τους επικεφαλείς τους.
Να υποθέσω ότι αν το Ε.Ν.Α.Κ. είχε τύχει ευρείας εκλογικής υποστήριξης θα συνεχιζόταν η σιωπή γύρω από τη μόνιμη θέσπιση της απλής αναλογικής ;
Σημειώνω ότι με βάση το καλπονοθευτικό σύστημα και για επτά [7] ψήφους, όπως γράφει η σύνταξη του site, σε ένα [1] εκλογικό τμήμα το δικαστήριο αφαίρεσε έναν διαπιστωμένα καλό Δημοτικό Σύμβουλο από την παράταξη του κου Πατσαβού για να δώσει ένα παραπάνω Σύμβουλο στην παράταξη του κου Πανταζόπουλου, που πιστεύω ότι θα αποδειχθεί εξ ίσου καλός.
