email:autometafora[at]yahoo.gr
Ο αγώνας για την προάσπιση της δημόσιας γης από τους καταπατητές στην περιοχή της Ηλιούπολης, Αργυρούπολης και Αλίμου, ξεκινάει το 1983. Η δημοτική αρχή της πόλης με επικεφαλής τον κομμουνιστή δήμαρχο Δ. Κιντή ξεδιπλώνει ένα ευρύτατο πλαίσιο κινητοποιήσεων που διαρκούν για χρόνια. Ενα πλαίσιο κινητοποιήσεων που ξεσηκώνει τις λαϊκές δυνάμεις σε μια σειρά δήμους της Αττικής εκεί που οι καταπατητές κάνουν χρυσές δουλειές με βάση την ιδιοκτησία γης και τις χρήσεις της. Με άξονα το λαϊκό παράγοντα και κεντρικό αίτημα «έξω οι καταπατητές και σφετεριστές της λαϊκής περιουσίας», «η γη δημόσια λαϊκή περιουσία», περισώνονται σε εκείνη την περίοδο μια σειρά καταπατημένες εκτάσεις. Με γραμμή ανυπακοής στην πολιτική κεντρικής διοίκησης και κυβέρνησης, με ενεργοποίηση του λαϊκού παράγοντα και αξιοποίηση όλων των μορφών πάλης προβάλλεται πλατιά η αναγκαιότητα κάλυψης των οξυμμένων λαϊκών αναγκών που η γη και οι χρήσεις της όφειλαν να υπηρετήσουν. Η οργανωμένη λαϊκή παρέμβαση επέβαλε την καταγραφή της καταπατημένης γης ως δημόσιας περιουσίας, έκανε πράξη την κάλυψη των λαϊκών αναγκών για σχολεία, αθλητικές, πολιτιστικές υποδομές, υποδομές υγείας και πρόνοιας όπως το ΙΚΑ, παιδικούς σταθμούς, ελευθέρους χώρους και πάρκα.
Η ΛΑΪΚΗ ΠΑΛΗ θέτει σε ανυποληψία τους καταπατητές και τους κληρονόμους τους που με βάση τα χοτζέτια του Σουλτάνου και τα χρυσόβουλα λυμαίνονταν τη γη και έτσι αποτρέπει ή παρεμποδίζει κυβερνήσεις, δικαστήρια και τους αχυράνθρωπους που τους κάνουν πλάτες. Από τότε και μέχρι σήμερα η καταπατημένη γη καταγράφεται μεν ως δημόσια και εν μέρη αξιοποιείται, αλλά οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ-ΝΔ δεν λύνουν και δεν κατοχυρώνουν ποτέ υπέρ του δημοσίου το ιδιοκτησιακό καθεστώς. Το θεσμικό και πολιτικό πλαίσιο που διαμορφώνουν επιτρέπει στους καταπατητές να επανέρχονται μέσω της δικαστική οδού, να αμφισβητούν το δημόσιο χαρακτήρα της γης και κατά καιρούς να κατοχυρώνουν με τις πλάτες της ταξικής δικαιοσύνης δήθεν νόμιμη ιδιοκτησία στην Ηλιούπολη για πάνω από 12χιλιάδες στρέμματα. Η βάση των αποφάσεων των δικαστηρίων είναι τα χοτζέτια του Σουλτάνου.
Εργαζόμενοι, άνεργοι, αυτοαπασχολούμενοι, νέοι
Στις 25 του Γενάρη στα Δικαστήρια της Αθήνας λαμβάνει χώρα η τελική πρόβα για την έφοδο των κληρονόμων των καταπατητών για την ολοκληρωτική αμφισβήτηση της δημόσιας γης στους δήμους Ηλιούπολης- Αργυρούπολης-Αλίμου.
Είναι η συνέχεια των τροχιοδεικτικών βολών που ήδη έχει ρίξει Άρειος Πάγος και Ευρωπαϊκό δικαστήριο με αποφάσεις υπέρ των καταπατητών. Είναι η περίοδος της εξέλιξης της καπιταλιστικής κρίσης και η κυβέρνηση έχει κάνει φανερές τις προθέσεις της για το πώς εννοεί την «αξιοποίηση» της δημόσιας γης. Η γη, ιδιαίτερα στην Αττική, συγκεντρώνει το επενδυτικό ενδιαφέρον συγκεντρωμένων κεφαλαίων και κατ' επέκταση της κτηματικής εταιρίας του δημοσίου (ΚΕΔ). Ο κυβερνητικός διαχειριστής της δημόσιας γης, επιδιώκει να βγει στη «επενδυτική αγορά» χωρίς βαρίδια. Γίνεται φανερό το ενδιαφέρον κυβέρνησης-κληρονόμων να κλείσει το «ιδιοκτησιακό» των εκτάσεων στην Ηλιούπολη και στους γύρω Δήμους.
Το ΚΚΕ καλεί τους κατοίκους της περιοχής, τα ταξικά συνδικάτα και τους μαζικούς λαϊκούς φορείς να βρεθούν σε αγωνιστική επαγρύπνηση και κινητοποίηση.
• Να ακυρώσει η οργανωμένη λαϊκή παρέμβαση κάθε προσπάθεια συμβιβασμού ή σύμπραξης με καταπατητές και ιδιώτες.
• Να μην επιτρέψουν σε κυβέρνηση και δικαιοσύνη να επαναφέρουν τους καταπατητές στην πόλη ως νόμιμους τάχα διεκδικητές της δημόσιας περιουσίας.
• Να απαιτήσουν τώρα την κατοχύρωση της γης ως δημόσιας λαϊκής περιουσίας και τον αποκλεισμό των κληρονόμων των καταπατητών από κάθε απαίτηση ιδιοκτησίας με βάση τα χρυσόβουλα και τα χοτζέτια.
• Να μην εναποθέσουν και να μην εμπιστευτούν για την περιφρούρηση της λαϊκής περιουσίας τις αποφάσεις των δικαστηρίων και τις τοπικές διοικήσεις των αστικών κομμάτων στους Δήμους.
Δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε με λογικές των διοικήσεων των 3 Δήμων που δεν αναδεικνύουν το βασικό. Ότι η πολιτική της ιδιωτικοποίησης, το ξεπούλημα της δημόσιας γης πάει χέρι -χέρι με την ανάπτυξη των επιχειρηματικών σχεδίων. Ότι το ζήτημα δεν είναι να πιέσουμε το δικαστήριο αφήνοντας στο απυρόβλητο τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, τις παρατάξεις τους, που για είκοσι και πλέον χρόνια περιόρισαν κάθε δράση για την δημόσια περιουσία στους δικαστικούς διαδρόμους και στις νομικές υπηρεσίες των Δήμων, αδρανοποίησαν τον λαϊκό παράγοντα και άφησαν ανενόχλητα να ξετυλίγεται το αντιδραστικό θεσμικό πλαίσιο στα ζητήματα του χαρακτήρα και των χρήσεων γης, της ιδιοκτησίας της, κ.λ.π. Δεν μπορεί να δεχτούμε να γίνονται κινήσεις χωρίς να δίνεται ο λόγος σε όλες τις απόψεις. Το ζήτημα δεν είναι να γίνονται εθιμοτυπικά κινητοποιήσεις αλλά:
Να πάρει ο οργανωμένος λαός την υπόθεση της προάσπισης της δημόσιας γης στα χέρια του, να απαιτήσει την ολοκληρωμένη και σχεδιασμένη αξιοποίηση της υπέρ των λαϊκών αναγκών.
Να στρατευτεί με το ΚΚΕ για να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις ενός άλλου δρόμου ανάπτυξης ως μόνου αναγκαίου και ρεαλιστικού, με κέντρο τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες, με λαϊκή εξουσία και λαϊκό έλεγχο. Γιατί μόνο σε αυτό το έδαφος η γη δεν λειτουργεί ως εμπόρευμα, κατοχυρώνεται ως λαϊκή περιουσία και υπηρετεί αποκλειστικά λαϊκές ανάγκες.
