email:aggelaapostolopoulou[at]gmail.com
Σήμερα, που αυτός ο τρικυμιώδης –κάποτε και ζοφερός- εκλογικός αγώνας έφτασε στο αίσιο τέλος του, και όλοι ξεκουραζόμαστε, και αναλογιζόμαστε το τι ακριβώς συνέβη με ηρεμία, θα ήθελα να πω δυο λόγια. Όχι σαν πολιτικός ή πολιτικός σχολιαστής, που δεν είμαι, αλλά σαν μια απλή πολίτης, που βιώνει την πολιτική και κοινωνική ζωή με ευθύνη και αγων ία.
Πιστεύω ότι σ’ αυτές τις εκλογές παίχτηκαν πολλά στοιχήματα ζωής και μέλλοντος. Όλοι γνωρίζουμε και αισθανόμαστε την απογοήτευση των ελλήνων πολιτών από την πολιτική και κοινωνική σύγχρονη πραγματικότητα. Όλοι επίσης γνωρίζουμε πιστεύω κατά βάθος –είτε το ομολογούμε, είτε όχι- το μερίδιο της ευθύνης που έχουμε όλοι, πολιτικοί και πολίτες, στο μέτρο που αναλογεί στον καθένα μας, για τον εκφυλισμό της δημόσιας ζωής και την έκπτωση αξιών που διαβρώνει χρόνια τώρα τον κοινωνικό ιστό, την καθημερινότητά μας και την ψυχική μας γαλήνη. Νομίζω ότι με αυτά τα συναισθήματα πήγαμε –ή δεν πήγαμε- στις κάλπες, και μ’ αυτά εκλέξαμε τους νέους τοπικούς άρχοντες. Και αυτά τα συναισθήματα απέφεραν εντυπωσιακά κατ’ εμέ αποτελέσματα.
Η εκλογή του Γιώργου Καμίνη στην Αθήνα, του Γιάννη Μπουτάρη στη Θεσσαλονίκη και του Βασίλη Βαλασόπουλου εδώ, στη δική μας πόλη, σηματοδοτεί κατά τη γνώμη μου κάτι εξαιρετικά σημαντικό, που είναι και ο λόγος που με οδήγησε σ’ αυτή τη δημοσιοποίηση των σκέψεών μου. Πιστεύω ότι οι πολίτες έδειξαν με την επιλογή αυτών των προσώπων –και κάποιων άλλων ενδεχομένως σε άλλες περιφέρειες ή δήμους, που δεν γνωρίζω- ότι επιζητούν διέξοδο στο αδιέξοδο που καιρό τώρα αισθανόμαστε να μας πνίγει. Έδειξαν ακόμη ότι η ελληνική κοινωνία διατηρεί υγιή χαρακτηριστικά, που την κρίσιμη ώρα ανασυντάσσονται, και δρουν δημιουργικά και αποτελεσματικά. Έδειξαν ότι μπορούμε να μετατρέψουμε την απελπισία σε ελπίδα.
Επικεντρώνομαι και αναφέρομαι σε αυτά τα τρία πρόσωπα, γιατί από άλλο δρόμο με οδηγούν και οι τρεις στα ίδια συμπεράσματα. Οι δύο πρώτοι, που δεν γνωρίζω προσωπικά, είναι άνθρωποι που εισάγουν στην πολιτική ζωή ένα τελείως διαφορετικό προφίλ πολιτικής προσωπικότητας απ’ ό,τι μέχρι τώρα ξέραμε. Προσωπικότητες που έχουν διαπρέψει ο καθένας στο χώρο του –χώρους τελείως διαφορετικούς-, που χαρακτηρίζονται από ηπιότητα και ευγένεια στο λόγο και την παρουσία τους, που χωρίς να επιστρατεύουν λαϊκιστικές κορώνες και φτηνά επιχειρήματα, μπορούν να είναι ευρείας κοινωνικής αποδοχής, που δεν έχουν στενούς εναγκαλισμούς με βαθείς κομματικούς μηχανισμούς, ούτε με παντός είδους «λαϊκά» ή οικονομικά συμφέροντα. Προσωπικότητες με λόγο απλό και σταράτο, χωρίς ανούσιους και ανόητους βερμπαλισμούς και λαϊκισμούς, με καθαρό βλέμμα και… μέτωπο. Θεωρώ ότι αυτού του είδους οι προσωπικότητες προσεγγίζουν κατά πολύ την εξαγγελία «να διοικούν οι άριστοι και όχι οι αρεστοί». Μια εξαγγελία που, κατά τα δικά μου τουλάχιστον κριτήρια, αποτελεί μια από τις σημαντικότερες του κυβερνώντος κόμματος, και με μεγάλη μου χαρά, διαπιστώνω αφ’ ενός να υλοποιείται σ’ αυτά τα πρόσωπα, αφ’ ετέρου να επιβραβεύεται από την ελληνική κοινωνία.
Αντίστοιχη υλοποίηση και επιβράβευση θεωρώ και την επιλογή του Β. Βαλασόπουλου στο δημαρχιακό αξίωμα της Ηλιούπολης. Τον Βασίλη –είναι νομίζω χαρακτηριστικό το ότι όλοι τον αποκαλούμε απλά «Βασίλη»- είχα την τύχη να τον γνωρίσω. Η γνωριμία, που ξεκίνησε με πολλές επιφυλάξεις λόγω της γενικότερης απογοήτευσης που ανέφερα στην αρχή, κατέληξε σε ειλικρινή εκτίμηση. Η ανθρώπινη αμεσότητα και απλότητά του, σε συνδυασμό με το οξύ πολιτικό του αισθητήριο, με την ιδιαίτερη κοινωνική του ευαισθησία, με το αυθεντικά δημοκρατικό του πνεύμα, με τη μεγάλη σε έκταση και βάθος γνώση και εμπειρία του, με την ειλικρινή του επιθυμία να είναι Δήμαρχος όλων των δημοτών, και με ένα φιλόδοξο μεν, αλλά μελετημένο και εφικτό, όραμα για την Ηλιούπολη, με έπεισαν ότι πρόκειται για έναν αξιόλογο άνθρωπο και έναν ικανό ηγέτη, που θα διοικήσει αποτελεσματικά και χωρίς διακρίσεις, μικροπρέπειες, εμπάθειες και κομματικές παρωπίδες. Αυτή μου την πεποίθηση ισχυροποίησε η αξιοπρεπής στάση του απέναντι στις προσωπικές –και άδικες πιστεύω- επιθέσεις που αντιμετώπισε κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, καθώς και η επιμονή του στην ευρύτερη δυνατή πολιτική και κοινωνική σύμπραξη τόσο πριν όσο και μετά τις εκλογές.
Οι τρεις αυτές επιλογές του κυβερνώντος κόμματος κατ’ αρχήν, και του κοινωνικού σώματος στη συνέχεια, με κάνουν ειλικρινά και εκ βάθους καρδίας χαρούμενη. Γιατί για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια αισθάνομαι αισιόδοξη. Βλέπω δειλά - δειλά να επιβεβαιώνεται κάτι που οι πιο αισιόδοξοι –ή ίσως οι πιο απελπισμένοι- από εμάς σιγοψιθυρίζαμε: Ότι ίσως αυτή η κρίση να μας κάνει καλύτερους. Να ξυπνήσει τα υγιή ανακλαστικά μας. Να μας δείξει νέους δρόμους, νέες πρακτικές, νέες κοινωνικές, πολιτικές, ανθρώπινες συμπεριφορές. Να μας οδηγήσει σε μια νέα κοινωνική αλληλεγγύη. Να πείσει τέλος τους «αδρανείς» πολίτες, που απέχουν από την πολιτική ζωή θεωρώντας μάταιη την οποιαδήποτε συμμετοχή τους σ’ αυτήν, ότι δεν έχει χαθεί το παιχνίδι, και ότι από εμάς εξαρτάται η τελική έκβαση της μάχης που δίνουμε σαν κοινωνία, σαν κράτος και σαν άτομα.
Αυτό το τελευταίο είναι για μένα το πιο σημαντικό ίσως απ’ όλα τα στοιχήματα του παρόντος και του μέλλοντος, γιατί δυστυχώς σ’ αυτή την κατηγορία ανήκουν κυρίως νέοι άνθρωποι, που αγωνίζονται να επιβιώσουν σ’ έναν μοναχικό δρόμο, έχοντας χάσει κάθε πίστη σε κοινωνικές ή ηθικές αξίες, και παραπαίουν μεταξύ ενός άκρατου –και ψυχοφθόρου- ατομισμού και ενός θεοσκότεινου και επισφαλούς μέλλοντος. Είναι κρίμα. Είναι κρίμα και γι’ αυτά τα παιδιά, γι’ αυτές τις ανθρώπινες ζωές που, ενώ βρίσκονται μόλις στην αρχή τους, νιώθουν εγκλωβισμένες σε απροσπέλαστα τείχη, και για μας όλους, που χάνουμε τις πηγές μας. Γιατί οι νέοι άνθρωποι είναι η πηγή απ’ όπου κάθε κοινωνία πίνει φρέσκο και καθαρό νερό. Αν αυτή στερέψει ή μολυνθεί, θα πεθάνουμε από δίψα ή μολυσματικές ασθένειες. Όλοι.
Καταθέτω αυτές τις σκέψεις, παρ’ όλο που δεν συνηθίζω να μιλώ δημόσια, γιατί θεωρώ επιβεβλημένο στις δύσκολες ώρες να ανοίγουμε τα μάτια μας σε ό,τι φωτεινό διακρίνεται στον ορίζοντα. Και για να καταλήξω, κλείνοντας, με την ευχή αυτά τα φωτεινά ανοίγματα στον πολιτικό και κοινωνικό βίο να αποδώσουν τους καρπούς που όλοι προσδοκούμε. Γιατί ακόμη είμαστε μόνο στην αρχή. Και πρέπει όλοι και να επαγρυπνούμε, αλλά και να συνεισφέρουμε. Μόνο έτσι μπορεί να δέσει ο καρπός του μέλλοντος, και να ανακτήσουμε την προσωπική και κοινωνική μας αξιοπρέπεια. Αυτή που μας λείπει πολύ περισσότερο από τα όσα ευρώ χάσαμε από την τσέπη μας.
Ηλιούπολη 15/11/2010
Αγγέλα Αποστολοπούλου
