email:xromastinpoli[at]gmail.com
Όσο και να κόβεις τα κεφάλια από τους βλάκες, πάντα κι ένας καινούργιος σου παρουσιάζεται στη γωνία.
Κάποιοι του είπαν: βάλε μάσκα και μανδύα για να μην σε αναγνωρίσουν, και αυτός από τη χαρά του που βρήκε χορηγό τον τύπωσε και στο μανδύα.
Είναι τα νέα ήθη με μέθοδο. ΗΛΙΟΥ-τρόπος.- Βάρβαρος κόσμος.
Άκου ρε Μιχάλη. Όσοι λένε ότι τα πράγματα στη ζωή είναι απλά, λένε μπούρδες. Απλά είναι τα πράγματα, μόνο για άντρες που έχουν μυαλό και λειτουργεί. Όχι γι’ αυτούς που το κοπανάνε στον τοίχο για να ξεκινήσει να λειτουργεί .
Εκεί φίλε μου το χάσαμε. Που να θυμάται κι αυτό το έρμο (μυαλό) που είχε μείνει, για να ξεκινήσει. Και νά το μπέρδεμα και νά η βλακεία και νά οι στεναχώριες και νά οι πληγές που ανοίγουμε στις ψυχές μας και στις ψυχές των άλλων και…και…και…Δε σταματάει ο κατάλογος ρε Μιχάλη.
Νόμιζες δηλαδή ότι επειδή δεν σου απαντούσα μέχρι τώρα ότι σε φοβόμουν;
Λάθος ρε Μιχάλη. Σε λυπόμουν, αλλά ταυτόχρονα σέβομαι και κάποιους μέσα στην παράταξη που εκπροσωπείς, και λέμε καναγειά. Δεν κρύβονται ρε Μιχάλη όπως κάνεις εσύ και κάποιοι άλλοι όταν συναντιόμαστε.
Άσε που το παραμυθάκι από τις “Ματούλες” δεν είχε δράκο. Αυτή διάλεξε την μοναξιά της, εμείς επιλέξαμε τη ζωή. Και στη ζωή έξω από τα τοίχοι, θα ξανασυναντηθούμε πολλοί φίλοι.
Ότι την έκανες την βλακεία, την έκανες. Δυστυχώς όμως φίλε τώρα δε μαζεύεται, γιατί τα έμπλεξες όλα. Πολιτική – χρήμα – χρώμα - ανθρώπους και φίλους.
Μ’αυτή την ευκαιρία και αφού ήρθα σε συμφωνία με το “Δημοσιογραφικό Οργανισμό Σαΐτά”, σου υπενθυμίζω ένα μέρος του τέλους της κοινής μας ιστορίας, που περιέχεται σε βιβλίο και πρόκειται να εκδοθεί:
ΣΕ ΠΕΡΙΛΗΨΗ
7/12/2009: Ο Δημήτρης Ασβεστάς με καλεί σε καφέ της Πόλης για να κουβεντιάσουμε για την πορεία της κίνησης.
Μου λέει εν ολίγοις, ότι μετά το θάνατο του Κώστα, αυτός θεωρεί ότι είμαι ο φυσικός διάδοχος και θα ήθελε να το αποδεχτώ. Του απάντησα ότι τα δεδομένα έχουν αλλάξει. Άλλο με τον Κώστα, άλλο χωρίς. Του αντιπρότεινα όμως ότι επειδή με νοιάζει η παράταξη, να πάει αυτός μπροστά και να τον βοηθήσω. Τέλος πάντων όχι εσύ θα πάς, όχι εσύ κτλ., συμφωνήσαμε να τα ξαναπούμε.
Μέχρι τα μέσα Γενάρη του (2010) η επιμονή Ασβεστά (γιατί μέχρι τότε, γι’άυτόν ήταν αδύνατο να κάνει κάτι, λόγω φόρτου δουλειάς) με έπεισε να το κουβεντιάσουμε στην κίνηση και να δούμε που πάει το πράγμα.
Ορίστηκε λοιπόν μια ημερομηνία που θα γινόταν η κουβέντα. Το μεσημέρι όμως της ίδιας ημέρας, μου τηλεφωνεί ο Ασβεστάς και μου ανακοινώνει ότι θα είναι κι αυτός υποψήφιος, λες κι εγώ ζητούσα αντιπαράθεση. Του ανακοίνωσα ότι αν αυτός πάει για υποψήφιος, τότε εγώ αποσύρομαι και κακώς είχε κάνει που με είχε μπλέξει σ’αυτή την ιστορία.
Είχα θυμώσει πάρα πολύ, γιατί ποτέ δεν πίστευα ότι έπρεπε να έρθω σε αντιπαράθεση με κάποιο φίλο μου για κάτι που δεν μ’εδιέφερε.
Ήξερα βέβαια ότι το κόμμα είχε πέσει επάνω του και τον πίεζε να μην αφήσει την κίνηση στα χέρια του ΠΑΣΟΚου.
Εκείνο το βράδυ που έκανε την ανακοίνωση της υποψηφιότητας του και αφού έφαγε τη γενική σχεδόν κατακραυγή, απ’όλους τους άλλους που ήταν εκτός μηχανισμών, είδα έναν άνθρωπο να καταρρέει, αφού αμέσως απέσυρε την υποψηφιότητά του.
Ταυτόχρονα διαισθάνθηκα και την κατάρρευση του όλου εγχειρήματος, που είχε ξεκινήσει κάποια χρόνια πριν με τον Κώστα. Τ’ακούς Μιχάλη; Βέβαια είχαν γίνει κι άλλα, αλλά τα κρατάω για το βιβλίο.
Μπροστά στο διαφαινόμενο χάος, βρέθηκαν και κάποιοι που προσπαθούσαν να μιλήσουν ήρεμα και να βρουν μια λύση. Έγιναν επιτροπές – παραεπιτροπές και άρχισε ν’ανοίγει ξανά το πράγμα. Κουβέντες από δω, κουβέντες από κει διαμορφώνονται (2) τάσεις. Η μία που έλεγε να μπουν οι υποψηφιότητες και κάποια Δευτέρα να μαζευτεί η κίνηση (απροσδιόριστος αριθμός) συν φίλοι και κομματικοί του ΣΥΡΙΖΑ δια της πλαγίας και να ψηφίσουμε για υποψήφιο.
Έφτιαχναν δηλαδή το παιχνίδι ώστε να με βάλουν απέναντι από μια “ροζ μαγκούρα” και να μετρηθώ μαζί της στα χωράφια της.
Τους είπα λοιπόν ΠΑΣΟΚ είμαι!!! Δεν είμαι ο βλάκας του ΠΑΣΟΚ.
ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΡΟΤΕΙΝΑ
Κάποια Κυριακή που θα ορίσουμε, αλλά πριν το ΠΑΣΧΑ, να καλέσουμε όλους τους Ηλιουπολίτες και αφού θα είχαν κατατεθεί οι υποψηφιότητες, να έρθουν να ψηφίσουν για τον ποιο θεωρούν ικανότερο και σχετικά άξιο, να συνεχίσει τη δουλειά του Κώστα.
Η πρόταση είχε σαν απαράβατο όρο, ότι η ψηφοφορία θα γινόταν στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου, που έχει το όνομα Κώστας Κονδύλης.
Να σημειώσω εδώ, ότι αν η πρόταση γινόταν δεκτή δήλωσα ότι θα έβαζα υποψηφιότητα, με απόλυτη αποδοχή του αποτελέσματος.
Μαζί με τ’άλλα, προσπαθούσα να πω, ότι η προσέλευση η μη του κόσμου, θα ήταν και μια πραγματική σφυγμομέτρηση, για να δούμε εμείς οι ίδιοι πρώτα –πρώτα, εάν είχε σημασία να συνεχίσουμε την προσπάθεια. Γιατί άλλο να σου έρχονταν (100) και άλλο (1000) για να ψηφίσουν.
Να μην τα πολυλογώ, άρχισαν πάλι οι μπουρδολογίες και τα μαγειρέματα. Η Ματούλα να ωρύεται «φάτε τον ΠΑΣΟΚου» και ν’ ακούς το συνδικάτο από πίσω «φάτε τον, φάτε τον».
Να οι προτάσεις ότι η ψηφοφορία πρέπει να γίνει στα γραφεία μας και όχι στο δημαρχείο γιατί θα γίνει του ΠΑΣΟΚου και θα χάσουμε και τ’ αυγά και τα καλάθια. Α! ξέχασα πάλι να σας πω ότι είχε αρχίσει δειλά-δειλά να σκάει μύτη στην κίνηση και ο (Κος Χρήστος όπως τον έλεγαν οι φίλοι του) που τον ετοίμασαν για υποψήφιο Αυτό που λίγες μέρες πριν έψαχνε την ψήφο του στις εσωκομματικές τους διαδικασίες.
Αφού λοιπόν μας διαπέρασε όλους μια ΠΑΣΟΚοανατριχίλα, αποφασίσαμε να ψηφίσουμε τον τρόπο που θα έπρεπε να εκλέξουμε τον επικεφαλής.
Με (2-3) ψήφους διαφορά (αναλυτικότερα στο βιβλίο) πέρασε η πρόταση της άρχουσας τάξης, όπως γίνεται συνήθως και η σεμνή τελετή διελύθει ησύχως.
Μιχάλη όπως βλέπεις, απλά είναι τα πράγματα, αλλά φαίνεται ότι είχες χάσει επεισόδια. Ήταν σε στάση το μυαλό και όταν ξεκίνησε να λειτουργεί είχε αλλάξει εποχή.
Μάζεψα το καπελάκι μου λοιπόν μέσα στη στεναχώρια μου και είπα έκλεισε και αυτό το κεφάλαιο της ζωής μου.
Θα μείνουν όμως τα λόγια του μέχρι τότε φίλου μου Βασίλη, που μίλησε σε μένα το φίλο, του φίλου του όπως μίλαγε για τους τότε εχθρούς του φίλου του και νυν φίλους του. Μπράβο Βασίλη!!!
Και τώρα κύριε Τασούλα τα σπουδαία.
Όλα τα παραπάνω αφορούν λίγους ίσως και πολλούς, αλλά γρήγορα θα ξεχαστούν και έτσι πρέπει να γίνει γιατί η ζωή είναι μικρή και πρέπει να χωρέσουν πολλά.
Αλλά εκείνος με το ταμείο τι το ήθελες;
Ήσουν στο δημοτικό συμβούλιο όταν (μετά τη ρήξη) είπα δύο πράγματα. Το όνομα της παράταξης-κίνησης παρότι ανήκει στους (δύο) δημοτικούς συμβούλους (Αρβανίτης-Χόρτη) όπως και το ταμείο, να μη τα κρατήσει κανείς.
Η πρόταση ήταν συγκεκριμένη. Να γίνει ένα ίδρυμα ή πολιτιστικός σύλλογος με την επωνυμία «Ηλιου-πολις» όπου να συμμετέχουν όλοι οι πολιτικοί και κοινωνικοί φορείς της πόλης όπου θα καταθέταμε και το ταμείο. Επειδή όμως αυτό αργούσε και πλησίαζαν οι δημοτικές εκλογές και επειδή φανταστήκαμε με τη Νανά ότι θα βρεθεί ο βλάκας που θα την πει τη κοτσάνα του, μεταφέραμε τα χρήματα στην οικογένεια Κονδύλη. Σαν οικογένεια οι άνθρωποι τα δέχτηκαν και τα έκαναν φαγητά για τα γερόντια στις ενορίες. Τώρα αν εσύ Μιχάλη βρισκόσουν πάλι σε κόμμα, το κεφάλι σου φταίει. Δε φταίει τίποτα άλλο. Γι’ αυτό σου προτείνω την άλλη φορά που θέλεις να ξαναγράψεις, αντι να το χτυπήσεις για να ξεκινήσει καλύτερα σπάστο. Θα σε γλιτώσει από πολλούς μπελάδες.
Πάλι ξέχασα. Αυτός ο τύπος είναι και υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με τον κύριο Χρήστο. Αυτός ο τύπος θέλει να σώσει την πόλη μας.
Σταυρώστε τον…………………
