email:gevlahakis[at]gmail.com
Ξεκινώντας να πληκτρολογώ αυτό το κείμενο νιώθω βαθειά την υποχρέωση να πω ότι έκανα λάθος εκτίμηση όταν πρότεινα σε γνωστούς και φίλους την αποχή από τις ευρωεκλογές του 2009, ως ένδειξη διαμαρτυρίας και ως αντισυστημική ενέργεια.
Ζητώ συγγνώμη λοιπόν και ο λόγος είναι απλός, όπως θα έλεγε και ο φίλ ος ο politis. Η αποχή από τις εκλογές συμφέρει μόνο τα κόμματα και τους πολιτικούς που μας θυμώνουν, μας απογοητεύουν, μας αγανακτούν.
• Αν πάνε 10 ψηφοφόροι να ψηφίσουν και πάρει 4 ψήφους ένα κόμμα που μας δημιουργεί αυτά τα συναισθήματα στο τέλος της εκλογικής βραδιάς θα έχει εισπράξει, το εν λόγω κόμμα, ένα ποσοστό 40%.
• Αν απέχουν 3 ψηφοφόροι και ψηφίσουν τελικά 7 ,εκ των οποίων πάλι 4 ψηφίσουν αυτό το κόμμα, στο τέλος της εκλογικής βραδιάς, το εν λόγω κόμμα, θα έχει εισπράξει 55%.
Αλλά αναλογιστείτε , όπως αναλογίστηκα κι εγώ, και τα παρακάτω*** :
«Σύμφωνα με τα στοιχεία για τις ευρωεκλογές του 2009, μόνο το 43% των Ευρωπαίων ψηφοφόρων προσήλθε στις κάλπες. Δηλαδή, πάνω από 213 εκατομμύρια Ευρωπαίων απείχαν από τις εκλογές.
Σημειωτέον ότι το ποσοστό όσων προσήλθαν στις κάλπες αποδείχτηκε μικρότερο κι από εκείνο των ευρωεκλογών του 2004, οπότε και ψήφισε το 45,47% των Ευρωπαίων πολιτών
Αναγκαία επισήμανση:
Το γεγονός ότι πάνω από διακόσια εκατομμύρια Ευρωπαίοι αρνήθηκαν να προσέλθουν στην κάλπη, ουδόλως δημιούργησε κάποια πολιτική δυσλειτουργία ή, πολύ περισσότερο, κάποια προβλήματα... συνείδησης στα επιτελεία της Κομισιόν και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.
Απόδειξη ότι από την επομένη ακριβώς των ευρωεκλογών, το ευρωενωσιακό «απαράτ» έχει εξαπολύσει μια άνευ προηγουμένου επίθεση σε μισθολογικά, εργασιακά, ασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων απ' άκρη σ' άκρη σε όλες τις χώρες της ΕΕ...
Πριν λίγους μήνες, το Μάη, έγιναν βουλευτικές εκλογές στη Βρετανία.
Το ποσοστό της αποχής ήταν ένα από τα μεγαλύτερα και κυμάνθηκε στο 35%.
Νωρίτερα, το Μάρτη, στις περιφερειακές εκλογές στη Γαλλία, η αποχή στον πρώτο γύρο έφτασε στο 53,5%.
Αναγκαία επισήμανση:
Ούτε στη Βρετανία ούτε στη Γαλλία η αποχή εμπόδισε τη μεν κυβέρνηση συνασπισμού του Κάμερον, τη δε κυβέρνηση Σαρκοζί να εξαπολύσουν πρωτοφανή αντιλαϊκή πολιτική, να επιβάλουν αδυσώπητα μέτρα λιτότητας.
Όλα τα προηγούμενα, αν μη τι άλλο, πιστοποιούν ότι ο τεχνηέντως εμφανιζόμενος ως «αντικομφορμιστικός», άμα τε και «αντισυστημικός» (!) δρόμος της αποχής, είναι δρόμος βαθύτατα, ακραία συστημικός έως το βαθμό... του απόλυτου αδιεξόδου και του πλήρους εγκλωβισμού, «εντός», «επί τ' αυτά» (και καθόλου «κατά») του συστήματος!
Βέβαια, το να πάει κανείς μέχρι την κάλπη είναι συνθήκη αναγκαία, αλλά όχι και ικανή από μόνη της, για να καταστήσει την ψήφο ένα ακόμα όπλο κατά της αντιλαϊκής πολιτικής.
Ικανή μετατρέπεται πάντα σε συνάρτηση με το τι θα ψηφίσεις. Γιατί, τελικά, αυτό είναι που φοβούνται όσοι είτε ευθέως «προτείνουν», είτε υπογείως καλλιεργούν το κλίμα της αποχής.
Δεν τρομάζουν μήπως δεν πας να ψηφίσεις. Τρομάζουν πως, πηγαίνοντας στην κάλπη, κινδυνεύουν να επιλέξεις και να ψηφίσεις το «λάθος» - κατ' αυτούς - κόμμα, συνδυασμό, πρόσωπο.
Τι θα γίνει, λοιπόν, στις επερχόμενες περιφερειακές και δημοτικές εκλογές στην Ελλάδα;
Είναι εποχές παραίτησης ή μήπως «σωστής» ψήφου;»
***από κείμενο στο ΡΙΖΟΣΠΆΣΤΗ
