email:gevlahakis[at]gmail.com
Το μοναδικό λειτουργικό εργαλείο ανάλυσης του «παλιού» και του «νέου» στη διεκδίκηση του δημαρχιακού αξιώματος είναι ο τρόπος που αυτό αναδεικνύεται ως τέτοιο. Σε αυτόν περιλαμβάνονται και η μεθοδολογία και τα πρόσωπα που εμφορούνται ή τους προσάπτονται οι παραπάνω επιθετικ οί προσδιορισμοί.
Παλιό ας πούμε,[και μπορούμε να συμφωνήσουμε τώρα πια], είναι ότι εκφράζεται μέσα από παλαιοκομματικές διαδικασίες και προσπάθειες ποδηγέτησης ή επικοινωνιακής θετικής διευθέτησης και της μεθοδολογίας και της ανάδειξης προσώπων μέσα από αυτή.
Παλαιοκομματικό- άρα παλιό- είναι οτιδήποτε αφορά διαδικασίες ερήμην του κοινωνικού συνόλου στο οποίο απευθύνεται, που διενεργούνται και πιστοποιούνται από τους εκάστοτε λίγους του όποιου κομματικού μηχανισμού οι οποίοι διαθέτουν και το μαχαίρι και το πεπόνι, μια που αυτοί πάλι ορίζουν τις διαδικασίες που τους αφορούν.
Η χρήση του διαδικτύου για τη λειτουργία των διαδικασιών από αυτό το σύνολο είναι το ίδιο με την μεθοδολογία που κάνει μια εταιρία η οποία, αντί να δημιουργήσει ένα ποιοτικότερο προϊόν, που έχει πολυποίκιλο κόστος , επιλέγει να αλλάξει απλά τη συσκευασία του και να το προωθήσει, μέσα από έξυπνες επικοινωνιακές τεχνικές, σαν καινούριο. Από την άλλη η χρήση του διαδικτύου για ανάλογες προσεγγίσεις εύκολα ανάγεται στις τεχνικές διαχείρισης του προβλήματος και της απορρόφησης, χωρίς ιδιαίτερο κόστος, των αντιδράσεων που γεννά.
Παλαιοκομματικό – άρα παλιό - είναι ότι συστήνεται και αναπαράγεται, μέσω των παραπάνω διαδικασιών, ως κομματικός ορισμός ενός προσώπου για ανάλογες θέσεις ώστε αυτό να διαφημίζεται σαν ο μοναδικός επίσημος αποδέκτης και θεματοφύλακας κομματικού λόγου και λύσεων. Είναι παλαιοκομματικό αφού η διαχείριση και ο τρόπος λύσεων των προβλημάτων πρέπει de facto να στηρίζεται στην άνευ όρων αποδοχή των λύσεων, από το οριζόμενο πρόσωπο, που θα προτείνει η κομματική νομενκλατούρα που τις διαμορφώνει, γεγονός που οι πολίτες –ψηφοφόροι δείχνουν να θέλουν να ανατρέψουν[ ή να αποκτήσουν τον έλεγχο του] όπως, όπου και όταν μπορούν.
Νέο ας πούμε είναι εκείνο που στηρίζεται στην αμοιβαία σχέση εμπιστοσύνης μεταξύ των προσώπων που διεκδικούν δημαρχιακό αξίωμα και του κοινωνικού συνόλου που θέλουν να εκφράσουν. Που δεν καθορίζεται από την αποδοχή του όποιου κομματικού ιερατείου ,αλλά είναι και φαίνεται, πάντοτε και για όλα, μοναδικά υπόλογο απέναντι των δεσμεύσεων που ως πρόσωπα και ως άθροισμα κοινωνικών, και όχι κομματικών δυνάμεων, έχουν συνυποβάλει.
Νέο ας πούμε είναι όχι το ηλικιακά σημαινόμενο εκ μέρους των προσώπων που θέλουν να διαχειριστούν τα δημοτικά πράγματα, αλλά το καθαρό, το ευφάνταστο, μέσα από την δημιουργική ανάλυση της πραγματικότητας, των προτάσεων και των πιθανών λύσεων, το δυναμικό των ενεργειών ως ουσιαστικό προαπαιτούμενο για την επίτευξη λύσεων, το διαφανές από άποψη προθέσεων και ενεργειών ως ελάχιστα δηλωτικά του επιθέτου που θέλουν να ντυθούν.
Το νέο δεν αποκλείει την ενσωμάτωση του παλιού μέσα του , ιδιαίτερα εκείνων των στοιχείων που ξεβολεύτηκαν από παλαιές θωρακίσεις, αρκεί βέβαια αυτό να γίνει με τους όρους που επιβάλλει το πρώτο εκ των συμβαλλομένων.
Το παλιό δεν μπορεί να ενσωματώσει πραγματικά το νέο γιατί τότε θα πάψει να υπάρχει ως μηχανισμός, θα αυτοακυρωθεί ως λειτουργία και αργά ή γρήγορα θα φανούν οι αγκυλώσεις και οι δυσλειτουργίες.
Ντύστε με τις παραπάνω παραγράφους τα πρόσωπα που διεκδικούν το δημαρχιακό αξίωμα στην πόλη για να καταλάβει ο καθένας ποια πρόσωπα καλύπτουν τα επίθετα «παλιό» και «νέο».
