email:karag1954[at]hotmail.com
Έ, ας τελειώνουμε πια με τα ψέμματα. Οι ορδές των αυτοκινήτων που κατακλύζουν καθημερινά τους δρόμους, τις πλατείες και τα πεζοδρόμια της πόλης μας, στη συντριπτική τους πλειοψηφία είναι δικά μας. Δικά μας ή δικών μας.
Το μπλοκάρισμα που γίνεται στη Μαρίνου Αντύπα, στα Κανάρια, σ την Αγία Παρασκευή, στην 25ης Μαρτίου, στην Αεροπορίας και σε τόσα άλλα μικρά και μεγάλα σημεία της πόλης μας όπου κατά τις απογευματινές κυρίως αλλά και κατά τις πρωινές ώρες δε μπορείς πλέον να κυκλοφορήσεις σαν άνθρωπος, δεν έχει να κάνει με κάποια υπερτοπική κυκλοφορία που διέρχεται μέσα από την πόλη μας με αφετηρία ή κατάληξη την Αλίμου-Κατεχάκη.
Αυτό είναι ένα μεγάλο, ένα απόλυτο ψέμα.
Γιατί εάν επρόκειτο για υπερτοπική κυρίως κυκλοφορία, τότε
- πως ερμηνεύεται η κατάληψη όλων των δρόμων και των πεζοδρομίων της πόλης μας από σταθμευμένα αυτοκίνητα;
- πώς ερμηνεύεται η επιλεκτική συσσώρευση αυτοκινήτων κυρίως σε μέρη που έχουν να κάνουν με Σούπερ-Μάρκετ (Βασιλόπουλος, Σκλαβενίτης, Κοκώσης) και άλλα τέτοιου είδους και μεγέθους καταστήματα που στις ώρες λειτουργίας τους μπλοκάρουν τα πάντα σε απόσταση τετραγώνων;
Όποιος δε μπορεί σήμερα να καταλάβει αυτό το τόσο αυτονόητο, είναι ή βλαξ ή μύωψ. Και στις δύο περιπτώσεις, επικίνδυνος.
Κύριοι, της συμπολίτευσης ή της αντιπολίτευσης.
Απέναντί μας δεν είναι οι οδηγοί των άλλων, κοντινών ή μακρινών, συνοικιών του λεκανοπεδίου μας που, για τον οποιονδήποτε λόγο, αποφασίζουν να επισκεφθούν δήθεν την πόλη μας δημιουργώντας το χάλι που βιώνουμε καθημερινά.
Απέναντί μας είναι το ίδιο το Ι.Χ. αυτοκίνητο. Ο ρυθμός αύξησής του, η αλλόγιστη χρησιμοποίησή του, ο χώρος που καταλαμβάνει για να κινηθεί και να σταθμεύσει, η εκπομπή καυσαερίων, η ηχορύπανση, η αισθητική απαξίωση που προκαλεί, τα δυστυχήματα που συσσωρεύει ...Εάν ναί, τότε, το πρόβλημα της υπερβολικής κυκλοφορίας δε θα λυθεί με τη διευκόλυνση της χρήσης του Ι.Χ. που υποκρύπτει η κατασκευή νέων, τοπικών ή υπερτοπικών, λεωφόρων. Ούτε με την ευκολότερη πρόσβαση των οδηγών του λεκανοπεδίου στο μεγαλεπήβολο έγκλημα που σχεδιάζεται στον χώρο του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού. Πολύ περισσότερο όταν αυτοί οι δρόμοι προορίζονται για το μοναδικό στολίδι που μας απέμεινε, τον Υμηττό, στον οποίο θα προκαλέσουν ανεπανάληπτη βλάβη, ιδίως σε περιοχές όπως του Σακέτα (Βύρωνας) ή της Σπηλιάς του Νταβέλη (Ηλιούπολη).
Αντιθέτως.
Το πρόβλημα θα λυθεί με τον περιορισμό της κυκλοφορίας του Ι.Χ..
Τοπικής και υπερτοπικής.
Και αυτό είναι δυνατό, μόνο με την επέκταση των κάθε είδους Μέσων Μαζικής Μεταφοράς και Σταθερής Τροχιάς όπως είναι το Μετρό, το Τραμ, ο Προαστιακός ή το λεωφορείο.
Εάν κόπτονται τόσο οι Δημοτικές Αρχές, σημερινές και προηγούμενες, για την ταλαιπωρία του δημότη, τότε, θα πρέπει να μας απαντήσουν τουλάχιστον στα παρακάτω ερωτήματα:
- Γιατί δεν έκαναν τίποτα όλα αυτά τα χρόνια για τη σύνδεση των περιοχών της πόλης μας με το σημερινό σταθμό του Μετρό στον Άγιο Δημήτριο; Γιατί, αυτή η απραξία τους δεν είναι που μας αναγκάζει, χρόνια τώρα, να διασχίζουμε καθέτως και διαγωνίως την Ηλιούπολη οδηγώντας τα αυτοκίνητά μας και να καταλαμβάνουμε όλους τους χώρους, δρόμους και πεζοδρόμια σε απόσταση χιλιομέτρων γύρω από το σταθμό προκειμένου να κατορθώσουμε επιτέλους να βρούμε μια θέση να παρκάρουμε για να επιβιβαστούμε στο Μετρό;
- Γιατί δεν προώθησαν ένα εκτεταμένο δίκτυο από λεωφορειόδρομους, ποδηλατόδρομους, πεζόδρομους κλπ. ώστε να ενισχυθεί η πέραν του Ι.Χ. κυκλοφορία στο κέντρο και τις παρυφές της πόλης;
- Γιατί δεν περιόρισαν τη λειτουργία μονάδων που προκαλούν συμφόρηση σε ήδη βεβαρημένες κυκλοφοριακά περιοχές;
Κύριοι της συμπολίτευσης ή της αντιπολίτευσης, θα το επαναλάβω:
Δε μας αφορά ή δεν πρέπει να μας αφορά το όραμα και η φιλοδοξία του καθενός να καβαλάει το αυτοκινητάκι του και να πηγαίνει αγέρωχος στη δουλειά ή στη διασκέδασή του πετροβολώντας εμάς και τα παιδιά μας.
Δε μας αφορά ή δεν πρέπει να μας αφορά η άρνησή του να ενταχθεί σε συλλογικές μορφές μετακίνησης, επιμένοντας να καταλαμβάνει καταστρέφοντας όλο και περισσότερο ζωτικό χώρο, σε βάρος του κοινωνικού συνόλου.
Δε μας αφορά η δεν πρέπει να μας αφορά η αγωνιώδης ψηφοθηρική προσπάθεια κομμάτων και ηγετίσκων, που αρέσκονται να χαϊδεύουν την οποιαδήποτε ιδιωτική επιδίωξη και επιθυμία, βαφτίζοντάς την κοινωνική ανάγκη.
Όποιος δε μπορεί σήμερα να καταλάβει αυτά τα τόσο αυτονόητα, είναι ή βλαξ ή μύωψ. Και στις δύο περιπτώσεις, επικίνδυνος.
