email:gevlahakis[at]gmail.com
Το ερώτημα φαίνεται παράξενο , αλλά είναι πραγματικό. Ενδιαφέρουν τους πολίτες τα προβλήματα ολόκληρης της πόλης; Με την έννοια πόλη εννοώ το συνολικό δομικό συγκρότημα που συνέχει τις οικονομικές-κοινωκικές-πολιτιστικές και άλλες δραστηριότητες και αναγκαιότητες του συνόλου των δημοτών της.
Νομίζω ότι έχουμε φτά σει σε εκείνο το οριακό σημείο που τα προβλήματα των πολιτών είναι μεγαλύτερα από τα προβλήματα ολόκληρης της πόλης. Οι δημότες της πόλης σκέφτονται τα γενικά της προβλήματα με τα ίδια συναισθήματα και τις ίδιες διεργασίες που βιώνουν την ζωή τους. Με ανασφάλεια, με φόβο για το αύριο, και ως εκ τούτου με συντηρητικές λογικές, με βραχυπρόθεσμες λύσεις, με κατανάλωση του αναγκαίου, με αναξιοπιστία σε λύσεις που προτείνονται, με τη σκέψη πως «άλλοι θα αποφασίσουν για μένα… έτσι ή αλλιώς ». Δυστυχώς έχουμε οδηγηθεί, μοιραία, στην αγωνιώδη προσπάθεια να τη βγάλουμε καθαρή σε προσωπικό επίπεδο «και ότι βρέξει ας κατεβάσει», αφού έτσι ή αλλιώς «το νερό της βροχής ποτίζει ξένα χωράφια κι ας μου λένε, σε καιρούς που με χρειάζονται, πως θα ποτίσει και το δικό μου».
Εδώ ακριβώς βρίσκεται και η λύση. Η πολιτική λύση για τα προβλήματα της πόλης. Γιατί αν από την μια ο δημότης νιώθει απογοητευτικά ανήμπορος να διασφαλίσει λύσεις για την περιφερειακή του Υμηττού ή για το Κ.Υ.Τ. , ή για την Κατεχάκη ή για καλύτερα σχολεία γενικώς ή για αξιοπρεπή παροχή υγείας πάλι γενικώς, από την άλλη νιώθει πολύ δυνατός όταν προσπαθεί να διασφαλίσει λύσεις για τη λακκούβα της γειτονιάς, για τις τουαλέτες του σχολείου που πηγαίνουν τα παιδιά του , για τις επικίνδυνες κατασκευές της παιδικής χαράς που παίζει το εγγόνι του, για το ότι δεν υπάρχει παιδικός σταθμός να αφήσει το παιδί η οικογένεια αφού όλοι που την αποτελούν εργάζονται, για τον φωτισμό του δρόμου της γειτονιάς του, για την εγκατάλειψη του πάρκου που δεν μπορεί να το χαρεί, για τις υπέρογκες τιμές στα «δημοτικά αναψυκτήρια», για το κατέβασμα της κεραίας που απειλεί τη ποιότητα και το μέλλον της ζωής του.
Η πολιτική λύση για τα προβλήματα της πόλης είναι η λύση των προβλημάτων της γειτονιάς. Θα πρέπει να γίνει κατανοητό από όλους ότι, στην πραγματικότητα, πολίτης του δήμου δεν είναι το όποιο κομματικό ακροατήριο, αλλά είναι ο γείτονας, ο κάτοικος της τάδε περιοχής, που ανεξάρτητα των πολιτικών πεποιθήσεων του, ανεξάρτητα του οικονομικού στάτους που βιώνει ή της κοινωνικής θέσης στην οποία βρίσκεται, ανεξάρτητα από την παιδεία ή την μόρφωσή του ή την πολιτιστική του αναφορά, ανεξάρτητα από τον τόπο καταγωγής του ή τους λόγους που τον έκαναν χρήστη της πόλης , πλέει στην ίδια θάλασσα και, ευκολότερα ή δυσκολότερα, θέλει να αγκυροβολήσει στον ίδιο προορισμό που δεν είναι άλλος από μια καλύτερη ποιότητα ζωής σε μια αναβαθμισμένη ποιοτικά πόλη – γειτονιά.
Η δυσκολία στην πολιτική διαχείριση της παραπάνω παραγράφου βρίσκεται στο ότι θα πρέπει η πολιτική στρατηγική, των δημοτικών παρατάξεων και των προσώπων που θέλουν να τις εκπροσωπούν, να είναι σχεδιασμένη έτσι ώστε η λύση του προβλήματος της γειτονιάς και του γείτονα να αντανακλά τη λύση του γενικότερου προβλήματος της πόλης σε κάθε τομέα. Θα πρέπει λοιπόν οι παρατάξεις και τα πρόσωπα να αποκτήσουν πολιτική στρατηγική δηλαδή να σχεδιάσουν , να οραματιστούν, να προβλέψουν, να οργανώσουν, να καινοτομήσουν, να προδιαγράψουν, να καθορίσουν τους κανόνες του παιχνιδιού, να πάρουν τα αναγκαία ρίσκα, να αποκτήσουν και να στηριχτούν σε ανοικτές πολιτικές, δημοκρατικές, οργανωτικές λειτουργίες που να απευθύνονται και να επικαιροποιούνται από τους δημότες που υπηρετούν..
Τι γίνεται στην πραγματικότητα ;
Οι Δημοτικές Παρατάξεις είναι εγκλωβισμένες στην κομματική λογική του κόμματος που διατείνονται ότι εκπροσωπούν. Και την προσωποποίηση των δημοτικών παρατάξεων αναλαμβάνουν να την υποδυθούν πρόσωπα με υψηλές θέσεις ή με δυνατές σχέσεις στον κομματικό μηχανισμό. Για να χρωματιστεί για άλλη μια φορά ο χάρτης της Ελλάδας το βράδυ των εκλογών.
Τι χρειάζεται στην πραγματικότητα ;
Η σύνθεση και η ευρύτερη δυνατή πολιτική και κοινωνική βάση πάνω στις προτεραιότητες της πόλης –της γειτονιάς, του δημότη- γείτονα.
Να απαιτήσουμε κινητοποίηση όλων των δημιουργικών δυνάμεων της κοινωνίας των δημοτών πέρα από διαχωριστικές γραμμές.
Να επιλέξουμε επιτελείο αποφασισμένο για δημιουργικές ρίξεις και ανασυντάξεις με ιδέες, στρατηγική και τακτική.
Να φύγουμε από την αποπροσανατολιστική διάθεση ορισμένων επαγγελματιών της πολιτικής και της διαχείρισης , που δεν προλαβαίνουν να ράψουν το ένα κουστούμι και ετοιμάζουν το άλλο, που εντοπίζουν το σοβαρό στο πρόσωπο και στην κομματική οργανολατρεία και όχι στο ουσιαστικό των προβλημάτων και των λύσεων.
Χρειαζόμαστε μια νέα γενιά ταλαντούχων, ικανών, αφοσιωμένων δημάρχων και δημοτικών συμβούλων και όχι μεσάζοντες της κεντρικής κυβέρνησης ή του κόμματος
Πως είναι δυνατό να γίνουν αυτά ;
Μια πολύ σοβαρή πρόταση είναι αυτή που πρότεινε ο Νίκος ο Αρβανίτης. Να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους οι ενεργοί πολίτες της κάθε γειτονιάς και να στηρίξουν παρατάξεις και υποψήφιους που υπερασπίζονται κινηματικές λογικές , παρατάξεις που θέλουν να διοικήσουν τον Δήμο όχι επειδή το κοινότυπο της ιστορίας έτσι απαιτεί, αλλά επειδή οι δημότες της κάθε γειτονιάς έχουν συνδιαμορφώσει μαζί τους το μέλλον της πόλης και επειδή ή ιστορία τους δεν βάζει νερά και δεν μπατάρει.
Από την άλλη νομίζω ότι οι καιροί απαιτούν πυξίδα. Και η πυξίδα είναι ένα όργανο που βρίσκεται στη γέφυρα , μπροστά ακριβώς από αυτόν που κρατάει το τιμόνι. Θέλω να πω ότι οι όποιες κινήσεις από «τα κάτω» θα αποκτήσουν άλλη δυναμική [ και απαιτείται να αποκτήσουν νικηφόρα δυναμική ] αν υπάρξουν ανάλογες κινήσεις και «από τα πάνω». Τα πρόσωπα που ενδιαφέρονται να κρατήσουν το τιμόνι [ και όλοι εμείς οι απλοί δημότες που θα τους βοηθήσουμε ] είναι αναγκαίο από τώρα να συναποφασίσουν [ να συναποφασίσουμε] με ποιον θα πάνε [πάμε] και ποιον θα αφήσουν[ αφήσουμε].
Χωρίς τις αναγκαίες κινήσεις κορυφής φοβάμαι ότι θα πέσουμε στο λάκκο και θα συνεχίζουμε να σκάβουμε.
Mια παροιμία θέλω να πω ως υστερόγραφο.Αφορά, με διαφορετικό τρόπο, πολλούς.
« Αν κατουρήσεις στη θάλασσα , θα το βρεις στο αλάτι . »
