email:admin[at]ilioupolisonline.gr
Στην περιοχή της σημερινής Ηλιούπολης, στους πρόποδες του Υμηττού, υπήρχε επί Τουρκοκρατίας το «τσιφλίκι Καρά».
Το 1830, με βάση τα πωλητήρια των Οθωμανών ιδιοκτητών του προς τους έλληνες αγοραστές του, στην «εν γένει» οριοθέτηση του «τσιφλικιου Καρρά» περιλαμβάνονταν « 4 ζευγάρια» εκ των οποίων το ένα είχε γίνει χέρσο λόγω εγκατάλειψης της συστηματικής του καλλιέργειας.
Σύμφωνα λοιπόν με έγκυρους εκτιμητές, η ιδιωτική γη στην περιοχή αυτή πρέπει να ανέρχονταν στα 500-550 στρέμματα.
Πέρασαν χρόνια και ζαμάνια, πέρασε και το «τσιφλίκι Καρρά» από διάφορα χέρια (ελλήνων και ξένων) και το 1922 κατέληξε στα χέρια του κτηνοτρόφου Αλεξίου Νάστου. Με τη διαφορά όμως, ότι το «τσιφλίκι Καρρά» είχε «ξεχειλώσει λιγάκι»... και είχε φτάσει τα 12.770 στρέμματα!
Πως έγινε το θαύμα αυτό; Μα, πολύ απλά: τα ανατολικά του όρια έφτασαν από τους πρόποδες στην κορυφή του Υμηττού, τα βόρεια όρια έφτασαν μέχρι το λόφο «Κοπανά», στον σημερινό Βύρωνα και τα νότια όρια έφτασαν μέχρι την ... ?νω Γλυφάδα, συμπεριλαμβάνοντας τη σημερινή Αργυρούπολη.
Χωρίς κανένα ουσιαστικό κρατικό έλεγχο, o Νάστος και οι κληρονόμοι του κατατεμάχισαν μια τεράστια έκταση σε οικόπεδα και την πούλαγαν, ανενόχλητοι ουσιαστικά, μέχρι το 1984.
Τότε, η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, πιεσμένη από τους αγώνες των κατοίκων της περιοχής και κυρίως της αριστερής διοίκησης του Δήμου Ηλιούπολης, μπλοκάρισε τις μεταβιβάσεις των οικοπέδων που δεν είχαν προλάβει να πουλήσουν οι κληρονόμοι Νάστου, καταγράφοντάς τα, ως «ακίνητα του ελληνικού δημοσίου».
Είχε προηγηθεί η ιστορική απόφαση 4910/1977 του Εφετείου Αθηνών, η οποία, μεταξύ άλλων ανέφερε ότι «.., εκ πλάνης των οργάνων του Δημοσίου, τα οποία εξ' ασυγγνώστου αμελείας παρέλειψαν να εξετάσουν τους τίτλους του Νάστου, με αποτέλεσμα ... τεράστια ζημία του Δημοσίου αφού o Νάστος δια της μεθόδου της επεκτάσεως της αρχικής περιουσίας του των « 4 ζευγαριών», δηλαδή 320-520 κατ' ανώτατο όριο στρεμμάτων, επέτυχε να σφετερισθεί - χιλιάδες στρεμμάτων γης κάτωθεν των προπόδων της δυτικής πλευράς του Υμηττού, τα οποία εκάλυψαν τον σημερινόν οικισμόν Ηλιουπόλεως...».
Κάποτε λοιπόν, υπήρχαν τέτοιοι δικαστές, που έπαιρναν τέτοιες δικαστικές αποφάσεις και οι οποίοι δεν δίσταζαν να χαρακτηρίσουν τους Νάστους ως «σφετεριστές» της δημόσιας περιουσίας.
Τα χρόνια που μεσολάβησαν, από το 1985, οι κληρονόμοι Νάστου έχουν αποδοθεί σε συνεχείς δικαστικούς αγώνες εναντίον του Ελληνικού Δημοσίου. Επιχειρούν να μπλοκάρουν τις παραχωρήσεις οικοπέδων και ακινήτων από την Κτηματική Εταιρία του Δημοσίου προς τον Δήμο Ηλιούπολης, ενώ παράλληλα επιδιώκουν «συμβιβασμό» με το ελληνικό δημόσιο, παραιτούμενοι από τις διεκδικήσεις τους μέχρι την ... κορυφογραμμή του Υμηττού.
Από το 1985 μέχρι σήμερα, οι κληρονόμοι Νάστου προσπαθούν σε διάφορα δικαστήρια να αποδείξουν ότι οι χειμερινές και θερινές βοσκές που αναφέρονται στο «τσιφλίκι Καρά» όπως και οι δασικές εκτάσεις που υπήρχαν σ' αυτό, ανήκουν ιδιοκτησιακά σ' αυτούς. 'Ομως, κάτι τέτοιο σαφώς δεν ισχύει, αφού οι «βοσκές» σήμαιναν απλά «νομές», δηλαδή χρήση εκτάσεων για βόσκηση μικρών και μεγάλων ζώων. «Όλα τα λιβάδια, στα διάφορα τσιφλίκια για την επικαρπία των οποίων δεν έχει να παρουσιάσει κάποιος έγγραφο (ταπί), δηλωθέν επί Τουρκικής εξουσίας, θεωρούνται ως δημόσια και η νομή μένει ως και τούδε εις το δημόσιον...», ανέφερε το Διάταγμα με το οποίο ρυθμίστηκε νομοθετικά το 1834 το ζήτημα των λιβαδιών. Και για το «τσιφλίκι Καρά», δεν υπήρξε ποτέ κάποιο τέτοιο <ταπί».
Κι όμως, παρ' όλα αυτά, υπάρχουν δικαστήρια που σε επιμέρους δίκες, εκδίδουν αποφάσεις σύμφωνα με τους ισχυρισμούς των κληρονόμων Νάστου θεωρώντας ότι το «ζευγάρι» ήταν 3.300 στρέμματα (!), Θεωρώντας ότι οι βοσκές και τα λιβάδια συμπεριλαμβάνονταν στην ιδιοκτησία του αρχικού «τσιφλικιού Καρά».
Το επόμενο διάστημα, ολοκληρώνεται η μεγάλη δίκη που ξεκίνησε πριν 20(!) χρόνια περίπου, μεταξύ κληρονόμων Νάστου και Ελληνικού Δημοσίου, το οποίο έχει πλέον επανέλθει στην παραδοσιακή μακαριότητά του (για να μην πούμε κάτι άλλο...) ενώ οι εκπρόσωποι της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και των κομμάτων δεν αναλαμβάνουν καμία ουσιαστική πρωτοβουλία, παρακολουθώντας αδρανείς τα τεκταινόμενα. Οι μόνοι που τάραξαν τα νερά ήταν κάποιοι πολίτες από το «Κέντρο Κοινωνικής Παρέμβασης Ηλιούπολης» που συνέταξαν και κατέθεσαν προς κάθε αρμόδια Αρχή, ένα Υπόμνημα και μια Τεχνική Έκθεση με την οποία παρουσιάζεται, μια άλλη εκδοχή για τα πραγματικά όρια του «τσιφλικιού Καρά».
Το ζήτημα που τίθεται πλέον, είναι:
Θα βρεθούν δικαστές που θα ορθώσουν το ανάστημά τους στους «σφετεριστές της δημόσιας περιουσίας», όπως ανέφερε η ιστορική απόφαση 4910/1977;
Θα ανακοπούν οι κυβερνητικοί σχεδιασμοί απόδοσης στους καταπατητές των δημοσίων κτημάτων, της δημόσιας γης;
Ενδιαφέρεται κανείς σήμερα, να υπερασπιστεί τη δημόσια περιουσία;
«ΚΕΝΤΡΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ»
