Blogs

Τα μέλη του IlioupolisOnline γράφουν για πολιτικά, κοινωνικά, επιστημονικά και άλλα θέματα που απασχολούν την Ελλάδα και τον κόσμο.

Ο.Μ. ΣΥΡΙΖΑ-ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ - ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

κατάλογοςΟΡΓΑΝΩΣΗΣ ΜΕΛΩΝ ΣΥΡΙΖΑ – ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ
                                    ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
                                                                                Ηλιούπολη 14/5/2020

Τηλεδιάσκεψη με θέμα: Οι επιπτώσεις της υγειονομικής κρίσης στην τοπική αγορά της Ηλιούπολης, προτάσεις για την αντιμετώπισή της.

Στις 11/5/2020 και ώρα 19:30, με πρωτοβουλία της Σ.Ε. της Οργάνωσης Μελών ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία Ηλιούπολης, έγινε για πρώτη φορά στην πόλη μας μια πολύ επιτυχημένη τηλεδιάσκεψη, με θέμα: οι επιπτώσεις της υγειονομικής κρίσης στην τοπική αγορά της Ηλιούπολης - προτάσεις για τη στήριξη των επιχειρήσεων.
Στην τηλεδιάσκεψη συμμετείχαν εκπρόσωποι των επαγγελματικών φορέων της Ηλιούπολης και επαγγελματίες, έγινε ένας πολύ εποικοδομητικός διάλογος, κατατέθηκαν οι προβληματισμοί και οι απόψεις τους για τις δύσκολες ημέρες μετά την πανδημία του covid-19.

Στην πρόσκληση ανταποκρίθηκαν ο Πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Ηλιούπολης Θανάσης Μπίρλης-ΟΦΘΑΛΜΟΣ, ο Γραμματέας Θάνος Ζαζάς - Rebels, ο υπεύθυνος Επικοινωνίας του Συλλόγου Γιάννης Γιαννόπουλος - dday.gr, το μέλος εξελεγκτικής επιτροπής Νίκος Μαραγκάκης - ΑVVENTO, τα μέλη Νίκος Αρβανίτης-Ψήνω και Μεθώ, Παντελής Φασόης - Decopack και Κώστας Ζάχος - Ζάχος Home. Οι επαγγελματίες της πόλης μας Γιάννης Μελαχροινούδης - Λογιστικό γραφείο, Αλέξανδρος Βαρσάνης - Ασφαλιστικός broker, Γιάννης Μπάρλας - Ελ. Επαγγελματίας - Ηλεκρονικές επισκευές, Αθηνά Αντύπα - Ελ. Επαγγελματίας στο χώρο της καλλιτεχνικής χειροτεχνίας Ψηφιδωτό-κεραμική, Βίκυ Βέλιου-βιβλιοπωλείο ΑΠΡΟΒΛΕΠΤΟ και ο Δημήτρης Ασβεστάς – Βιοτέχνης κατεργασίας ξύλου, μέλος της Σ.Ε. Ο.Μ. ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία Ηλιούπολης και επικεφαλής της δημοτικής ομάδας της Δημοτικής Κίνησης ΗΛΙΟΥ-πόλις, ανθρώπινη πόλη. Ακόμη συμμετείχε ο Δημήτρης Καλαντίδης συντονιστής της Νομαρχιακής ΣΥΡΙΖΑ Ανατολικής Αθήνας.
Συμμετείχαν επίσης οι Βουλευτές του Β3 νότιου Τομέα ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία Νίκος Παππάς, Τομεάρχης Οικονομίας, ο οποίος έκανε μια σύντομη εισήγηση στην αρχή της τηλεδιάσκεψης, Γιάννης Μπαλάφας, Ραλλία Χρηστίδου, Θεανώ Φωτίου και ο Διευθυντής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία Θανάσης Θεοχαρόπουλος.
Η Συντονίστρια της Σ.Ε. της Ο.Μ ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία Ηλιούπολης, Λελούδα Χαρατσή , καλωσόρισε και ευχαρίστησε τους συμμετέχοντες, ενημέρωσε για τις θέσεις της Ο.Μ. για τη στήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και των επαγγελματιών, που έχουν ήδη αναρτηθεί στα διαδικτυακά μέσα και συντόνισε τη συζήτηση.
Τη συζήτηση, που είχε διάρκεια 120 λεπτών, παρακολούθησαν με αμείωτο ενδιαφέρον συνολικά 33 συμμετέχοντες.
Η Οργάνωσή μας προγραμματίζει τη διοργάνωση και άλλων συζητήσεων στο εγγύς μέλλον.
Παραθέτουμε στη συνέχεια τις θέσεις της Ο.Μ. ΣΥΡΙΖΑ – ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ για τη στήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, που έχουν αναρτηθεί στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης.



                                                                 ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ
                     τις ΜΙΚΡΟΜΕΣΑΙΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ και τους ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ της ΠΟΛΗ ΜΑΣ

                                                    ΕΧΟΥΜΕ Ο ΕΝΑΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ





συριζα προοδευτική συμμαχία

                       Ο ΣΥΡΙΖΑ – ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ
                                                         ΣΤΗΡΙΖΕΙ
                                       ΤΙΣ ΜΙΚΡΟΜΕΣΑΙΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ

Οι επιπτώσεις της υγειονομικής κρίσης και οι συνέπειες τόσο των μέτρων για την αντιμετώπισή της, όσο και της αναστολής δραστηριοτήτων των κοινωνικών και επαγγελματικών ομάδων, είναι προφανώς οδυνηρές.
Συγκεκριμένα, για τους ελεύθερους επαγγελματίες και επιχειρήσεις, απαιτούμε :

 Στήριξη των επιχειρήσεων με μη είσπραξη δημοτικών τελών ως τέλος του χρόνου και αντικατάσταση των εσόδων από ενίσχυση των ΚΑΠ ή του ΠΔΕ ή του ΦιλόΔημου ΙΙ.
 Αναστολή πληρωμής ενοικίων δημοτικών καταστημάτων, των οποίων η λειτουργία ανεστάλη ολικώς ή μερικώς από τα μέτρα , μέχρι το Δεκέμβριο του 2020 και πρόβλεψη ρύθμισης εξόφλησης μέχρι 24 μήνες από τη λήξη της κρίσης.
 Ρύθμιση για την καταβολή μισθωμάτων, σε περίοδο 24 μηνών, μετά την αναστολή καταβολής που πρέπει να ισχύει μέχρι 31.12.20.
 Ανανέωση των συμβάσεων μίσθωσης ακινήτων για επαγγελματική χρήση, ιδιοκτησίας Ελληνικού Δημοσίου και ΟΤΑ, των οποίων η επαγγελματική δραστηριότητα έχει ανασταλεί λόγω της διάδοσης του ιού COVID-19, που έχουν λήξει ή λήγουν ως τέλος του έτους.
 Απαλλαγή τελών χρήσης για τραπεζοκαθίσματα.
 Αναστολή πληρωμής εισφορών προς ασφαλιστικά ταμεία μέχρι και 6 μήνες.
 Προστασία επαγγελματικής στέγης για περίοδο 6 μηνών.
 Αναστολή διαδικασίας διακοπής στις παροχές ρεύματος, υδροδότησης, φυσικού αερίου και τηλεπικοινωνιών λόγω ληξιπρόθεσμων οφειλών ή μη πληρωμής λογαριασμών για 8 μήνες.
 Προστασία πρώτης κατοικίας και αναστολή πλειστηριασμών έως τα τέλη του 2020.
 Αναστολή κατασχέσεων και αποδέσμευση τραπεζικών λογαριασμών.
 Κατάργηση της υποχρεωτικής καταβολής τέλους επιτηδεύματος.
 Κατάργηση της προκαταβολής φόρου του προσεχούς έτους.
 Έκτακτη οικονομική ενίσχυση για της επιχειρήσεις που αναστέλλουν τη λειτουργία τους βάσει αναγκαστικής εντολής.
 Κινητές μονάδες υγείας για τον υποχρεωτικό έλεγχο εργαζομένων που είναι εκτεθειμένοι σε καθημερινή επαφή με κοινό και σε ειδικές ευπαθείς πληθυσμιακές ομάδες (εργαζόμενοι σε καταστήματα τροφίμων, εργαζόμενοι σε τράπεζες, άστεγοι κλπ). Υποχρεωτική συμμετοχή στις μονάδες Επισκεπτών Υγείας και Σημεία παραπομπής ανά Δήμο για εργαστηριακό έλεγχο σε συνεργασία με τον ΕΟΔΥ.
                                                                                                                               11.5.2020

                               ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΜΕΛΩΝ ΣΥΡΙΖΑ - ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ

ΣΟΥΠΕΡ - ΜΑΡΚΕΤ ΣΚΛΑΒΑΝΙΤΗΣ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ - ΕΝΑ ΧΡΟΝΙΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

ΣΟΥΠΕΡ - ΜΑΡΚΕΤ " ΣΚΛΑΒΕΝΙΤΗΣ " ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ ( Λ. Μαρίνου Αντύπα και οδός Αστυδάμαντος ).
Τις ημέρες και τις ώρες που είναι ανοιχτό το πολυκατάστημα ¨ΣΚΛΑΒΕΝΗΤΗΣ ¨ βλέπουμε στην Λ. Μαρίνου Αντύπα διπλοπαρκαρίσματα , αυτοκίνητα και μηχανάκια παρκαρισμένα πάνω στο πεζοδρόμιο .Η προηγούμενη διοίκηση του κ. Βασίλη Βαλασόπουλο ανάπλασε τα πεζοδρόμια από το σούπερ - μάρκετ " ΣΚΛΑΒΕΝΙΤΗΣ " έως την πλατεία Κανάρια στην " ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ " . Εκτός από την ανάπλαση των πεζοδρομίων στην Λ. Μαρίνου Αντύπα τοποθέτησε κολωνάκια σε σχήμα " πι " και όχι σε όλο το μήκος της λεωφόρου. Χρειάζεται να τοποθετήσουνε κολωνάκια σε σχήμα " πι " έξω από τον " ΡΥΘΜΟ" για να μην ανεβάζουν τα αυτοκίνητα πάνω στο πεζοδρόμιο .Γιατί μιλάμε να κατασκευαστούν ποδηλατόδρομους αφού κάποιοι παρκάρουν πάνω στο πεζοδρόμιο? Που είναι η ενισχυσμένη δημοτική αστυνομία για να κόψουν καμιά κλήση ?Εμείς της "livienhmerwshs " θα προσπαθήσουμε να καταγράφουμε τα προβλήματα που υπάρχουν.

Την αλήθεια την «φτιάχνει» κανείς ακριβώς όπως φτιάχνει και το ψέμα

DSCN66991Μετά από συνεχείς ερωτήσεις - ενημερώσεις μας, τόσο στην οικονομική επιτροπή, όσο και στο δημοτικό συμβούλιο, αλλά και στον ηλεκτρονικό τύπο, τις τελευταίες μέρες προσπαθήσαμε να δώσουμε στη δημοτική αρχή την εικόνα που εμείς εισπράττουμε από τους πολίτες, ζητώντας από τη διοίκηση να παρέμβει και να ελέγξει τις όποιες παραφωνίες υπάρχουν, σχετικά με την παραχώρηση της κεντρικής πλατείας σε ιδιώτη και την τοποθέτηση ψυχαγωγικών παιχνιδιών.

Περισσότερα...

Ο Δημήτρης Τσεβάς "έφυγε

Ο Δημήτρης Τσεβάς γεννήθηκε το 1961 στην Αθήνα. Σπούδασε φωτογραφία στην Ακαδημία Δημιουργικής Φωτογραφίας Leica και εργάστηκε ως ελεύθερος επαγγελματίας φωτογράφος συνεργαζόμενος με διάφορα περιοδικά και εκδόσεις.
Περισσότερα...

«Το διαδικτυωμένο άτομο θα αποτελέσει το φορέα της μετακαπιταλιστικής κοινωνίας» του Πωλ Μέισον

Το κείμενο αποτελεί απόσπασμα από το βιβλίο του Πωλ Μέισον, Μετακαπιταλισμός - Ένας οδηγός για το μέλλον μας, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Καστανιώτη (2016).

αρχείο λήψης















- Οι ραγδαίες εξελίξεις της τεχνολογίας αλλοιώνουν τη φύση της εργασίας, καθιστούν ασαφή τη διάκριση εργασίας και ελεύθερου χρόνου και μας ζητούν να γίνουμε διά βίου συμμέτοχοι στην παραγωγή αγαθών και εκτός του χώρου εργασίας. Αυτό μας καθιστά προσωπικότητες με πολλαπλές οικονομικές ιδιότητες, στοιχείο που αποτελεί την οικονομική βάση για την ανάδυση ενός νέου τύπου ανθρώπου. Αυτός ο άνθρωπος, το διαδικτυωμένο άτομο, θα αποτελέσει τον φορέα της μετακαπιταλιστικής κοινωνίας που πλέον είναι εφικτή.

Σήμερα, η βασική αντίφαση του σύγχρονου καπιταλισμού εντοπίζεται ανάμεσα στη δυνατότητα για δωρεάν και άφθονα κοινωνικά παραγόμενα αγαθά και σε ένα σύστημα μονοπωλίων, τραπεζών και κυβερνήσεων, που αγωνίζεται σκληρά να διατηρήσει υπό τον έλεγχό του την πληροφορία και τη νομή της εξουσίας. Τα πάντα, δηλαδή, έχουν διαποτιστεί από το πνεύμα ανταγωνισμού μεταξύ δικτύου και ιεραρχίας.

Από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, η επανάσταση στον τρόπο που επεξεργαζόμαστε, αποθηκεύουμε και επικοινωνούμε την πληροφορία σήκωσε την αυλαία για την οικονομία του Διαδικτύου. Αυτή, με τη σειρά της, άρχισε να υποσκάπτει τις παραδοσιακές καπιταλιστικές σχέσεις ιδιοκτησίας. Ας δούμε με ποιο τρόπο:

Καταρχάς, διαβρώνει τον μηχανισμό καθορισμού των τιμών των ψηφιακών αγαθών, όπως αυτός εννοείται από την κλασική οικονομία, εξωθώντας το κόστος αναπαραγωγής των πληροφοριακών αγαθών στο μηδέν.

Επίσης, προσδίδει στα υλικά αγαθά ένα δυναμικό περιεχόμενο πληροφοριών, με συνέπεια να καταλήγουν και αυτά στην ίδια ρουφήχτρα μηδενικού κόστους των πληροφοριακών αγαθών. Συχνά, μάλιστα, όπως στην περίπτωση των αθλητικών παπουτσιών, συνδέει την αξία τους περισσότερο με ιδέες που αποτελούν κοινωνική δημιουργία (όπως η εμπορική ταυτότητα μίας εταιρείας) παρά με το υλικό κόστος παραγωγής τους.

Τέλος, καθιστά απαραίτητη τη χρηματιστικοποίηση, δημιουργώντας δύο κανάλια ροής κερδών από τον γενικό πληθυσμό προς το κεφάλαιο: τους εργάτες που παράγουν αγαθά, υπηρεσίες και γνώση, και τους δανειολήπτες που παράγουν τόκους. Έτσι, ενώ παραμένει αληθής ο ισχυρισμός ότι «ολόκληρη η κοινωνία έχει γίνει ένα εργοστάσιο», οι μηχανισμοί εκμετάλλευσης εξακολουθούν να είναι πρωτίστως οι μισθοί, μετά η πίστωση και μόνο στο τέλος η συνέργεια της πνευματικής μας συνεισφοράς στη δημιουργία της αξίας της εμπορικής ταυτότητας εταιρειών ή της παράδοσης των «εξωτερικών επακόλουθων» στις επιχειρήσεις τεχνολογίας.

Σε αυτή τη διαδικασία επαναστατικής αλλαγής της παραγωγικότητας των υλικών πραγμάτων, των διεργασιών και των ενεργειακών δικτύων, οι διασυνδέσεις μεταξύ μηχανών σιγά σιγά υπερτερούν έναντι των διασυνδέσεων μεταξύ ανθρώπων.

Αν η πληροφορία διαβρώνει την οικονομική αξία, ο εταιρικός κόσμος έχει στη διάθεσή του τρεις διαφορετικές στρατηγικές επιβίωσης: Τη δημιουργία μονοπωλίων της πληροφορίας και την ολοκληρωτική υπεράσπιση της πνευματικής ιδιοκτησίας. Την προσέγγιση «ολισθαίνοντας προς το χάος», που συνεπάγεται προσπάθεια επιβίωσης στο κενό μεταξύ υπερπροσφοράς και πτώσης των τιμών. Την προσπάθεια ιδιοποίησης και εκμετάλλευσης της κοινωνικά παραγόμενης πληροφορίας, όπως είναι τα δεδομένα για τη συμπεριφορά των καταναλωτών και η σύναψη συμβολαίων με τους προγραμματιστές, ώστε να παραχωρούν στις εταιρείες τα δικαιώματα του κώδικα που γράφουν στον ελεύθερο χρόνο τους.

Παράλληλα όμως με την αντίδραση των εταιρειών, παρατηρείται και η ανάδυση μίας εκτός αγορών παραγωγής, της οριζόντια διανεμημένης ομότιμης διαδικτυακής παραγωγής, χωρίς κεντρικό έλεγχο, για αγαθά που είτε παρέχονται απολύτως δωρεάν, είτε, καθώς είναι Ανοιχτού Κώδικα, έχουν πολύ περιορισμένη εμπορική αξία.

Τα εμπορικά προϊόντα παραγκωνίζονται από τα δωρεάν προϊόντα της ομότιμης παραγωγής. Στη Wikipedia δεν υπάρχει κανένα περιθώριο για εμπορικές δραστηριότητες, ενώ στο Linux και το Android υπάρχει μεν εμπορική εκμετάλλευση αλλά περιθωριακά και πάντως όχι λόγω ιδιοκτησίας του κύριου προϊόντος. Παραγωγός και καταναλωτής σταδιακά ταυτίζονται στο πλαίσιο της ίδιας διαδικασίας.

Εις απάντησιν όλων αυτών, ο καπιταλισμός αρχίζει να αναδιατάσσεται και να παίρνει τη μορφή ενός αμυντικού μηχανισμού απέναντι στην ομότιμη παραγωγή, με όπλα τα πληροφοριακά μονοπώλια, την αποδοχή της εξασθένησης του συσχετισμού μισθών και παραγωγικότητας και την παράλογη επιδίωξη επιχειρηματικών μοντέλων που προϋποθέτουν υψηλές εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα.

Οι μη εμπορικές μορφές παραγωγής και συναλλαγών αξιοποιούν την τάση του ανθρώπου να συνεργάζεται και να ανταλλάσει δώρα απροσδιόριστης αξίας, τάση που υπήρχε πάντα, αλλά στο περιθώριο της οικονομικής ζωής. Όλο αυτό δεν είναι μία απλή αναδιευθέτηση της ισορροπίας μεταξύ δημόσιων και ιδιωτικών αγαθών, είναι κάτι εντελώς καινούργιο και επαναστατικό. Η εξάπλωση αυτών των μη εμπορικών οικονομικών δραστηριοτήτων ανοίγει τον δρόμο για μία συνεργατική και δικαιότερη κοινωνία.

Οι ραγδαίες εξελίξεις της τεχνολογίας αλλοιώνουν τη φύση της εργασίας, καθιστούν ασαφή τη διάκριση εργασίας και ελεύθερου χρόνου και μας ζητούν να γίνουμε διά βίου συμμέτοχοι στην παραγωγή αγαθών και εκτός του χώρου εργασίας. Αυτό μας καθιστά προσωπικότητες με πολλαπλές οικονομικές ιδιότητες, στοιχείο που αποτελεί την οικονομική βάση για την ανάδυση ενός νέου τύπου ανθρώπου. Αυτός ο άνθρωπος, το διαδικτυωμένο άτομο, θα αποτελέσει τον φορέα της μετακαπιταλιστικής κοινωνίας που πλέον είναι εφικτή.

Ο τεχνολογικός προσανατολισμός αυτής της επανάστασης δεν συμβαδίζει με τον κοινωνικό της προσανατολισμό. Από τεχνολογική άποψη, βαδίζουμε προς αγαθά μηδενικού κόστους αγοράς, εργασία δίχως σαφή όρια, κατακόρυφη αύξηση της παραγωγικότητας και εκτεταμένη αυτοματοποίηση. Από κοινωνική άποψη, βρισκόμαστε παγιδευμένοι μέσα σε έναν κόσμο μονοπωλίων και αναποτελεσματικότητας, σε έναν κόσμο διάσπαρτο με τα ερείπια της ελεύθερης αγοράς του χρηματοπιστωτικού συστήματος, σε έναν κόσμο όπου οι δουλειές άνευ ουσιαστικού περιεχομένου γίνονται καθεστώς.

Σήμερα, η βασική αντίφαση του σύγχρονου καπιταλισμού εντοπίζεται ανάμεσα στη δυνατότητα για δωρεάν και άφθονα κοινωνικά παραγόμενα αγαθά και σε ένα σύστημα μονοπωλίων, τραπεζών και κυβερνήσεων, που αγωνίζεται σκληρά να διατηρήσει υπό τον έλεγχό του την πληροφορία και τη νομή της εξουσίας. Τα πάντα, δηλαδή, έχουν διαποτιστεί από το πνεύμα ανταγωνισμού μεταξύ δικτύου και ιεραρχίας.

Αυτό συμβαίνει τώρα επειδή η άνοδος του νεοφιλελευθερισμού παραμόρφωσε τον πεντηκονταετή φυσιολογικό βηματισμό του καπιταλισμού. Από ό,τι φαίνεται, ο κύκλος ζωής του βιομηχανικού καπιταλισμού, που κράτησε διακόσια σαράντα χρόνια, οδεύει μάλλον προς το τέλος του.

Έτσι, λοιπόν, δύο είναι οι πιθανές προοπτικές που ανοίγονται μπροστά μας: Ή θα αναδυθεί και θα σταθεροποιηθεί ένας νέος τύπος γνωστικού καπιταλισμού, βασισμένος σε ένα καινούργιο μείγμα εταιρειών, αγορών και διαδικτυακών συνεργειών, όπου τα υπολείμματα του βιομηχανικού συστήματος θα βρουν τη θέση που τους αρμόζει στο τρίτο αυτό είδος καπιταλισμού. Ή το Διαδίκτυο θα διαβρώσει τη λειτουργικότητα και την εξουσία του συστήματος της αγοράς. Σε αυτή την περίπτωση, θα υπάρξει σφοδρή σύγκρουση που θα οδηγήσει στην κατάλυση του συστήματος της αγοράς και στην αντικατάστασή του από τον μετακαπιταλισμό.

Ο μετακαπιταλισμός μπορεί να πάρει πολλές μορφές. Θα ξέρουμε ότι έχει έρθει, όταν τα προϊόντα αρχίσουν να φθηναίνουν ή να παρέχονται δωρεάν, αλλά οι άνθρωποι εξακολουθούν να τα παράγουν ανεξάρτητα από τις δυνάμεις της αγοράς. Θα ξέρουμε ότι βρίσκεται καθ’ οδόν, όταν θεσμοθετηθεί η σύγχυση των ορίων μεταξύ δουλειάς και ελεύθερου χρόνου, και μισθού και ωραρίου εργασίας.

Καθώς προϋπόθεσή του αποτελεί η αφθονία, ο μετακαπιταλισμός θα οδηγήσει αυτομάτως σε ένα είδος κοινωνικής δικαιοσύνης. Ωστόσο, οι προτεραιότητες και η μορφή αυτής της κοινωνικής δικαιοσύνης είναι υπό διαπραγμάτευση. Ενώ οι ανησυχίες των καπιταλιστικών κοινωνιών συνήθιζαν να έχουν σχέση με τη λογική «πόλεμος ή καλοπέραση», οι μετακαπιταλιστικές κοινωνίες ενδεχομένως θα αγωνιστούν για να δώσουν απάντηση στο ερώτημα «ανάπτυξη ή βιωσιμότητα», ή σε ζητήματα όπως ο χρονικός ορίζοντας για την επίτευξη βασικών κοινωνικών στόχων, ή σε προκλήσεις όπως η μετανάστευση, η χειραφέτηση των γυναικών και η γήρανση του πληθυσμού.

Επομένως, πρέπει να σχεδιαστεί η μετάβαση στον μετακαπιταλισμό. Στην πλειονότητά τους, οι θεωρητικοί του μετακαπιταλισμού είτε απλώς διακήρυσσαν την ύπαρξή του, είτε προέβλεπαν ότι η έλευσή του είναι αναπόφευκτη. Ελάχιστοι προβληματίστηκαν πάνω στο ζήτημα της μετάβασης. Έτσι, βασικό μέλημα είναι να σχεδιαστεί και να δοκιμαστεί ένα εύρος μοντέλων, ώστε να προκύψει ο τρόπος με τον οποίο μπορεί να λειτουργήσει μία τέτοια μεταβατική οικονομία.

Στις μέρες μας, η λέξη «μετάβαση» χρησιμοποιείται για να περιγράψει πειραματικές προσπάθειες τοπικής κλίμακας, όπως η οικονομία χαμηλών εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα, τοπικά νομίσματα, τράπεζες χρόνου, «μεταβατικές πόλεις» και ούτω καθεξής. Αλλά η μετάβαση, στην προκειμένη περίπτωση, αποτελεί σχέδιο μεγάλης κλίμακας.

Για να επιτευχθεί, πρέπει πρώτα να μάθουμε από τα λάθη της αποτυχημένης μετάβασης στον σοσιαλισμό της Σοβιετικής Ένωσης. Από το 1928 η Σοβιετική Ένωση, με εργαλείο τον κεντρικό σχεδιασμό, προσπάθησε διά της βίας να ανοίξει έναν δρόμο προς τον σοσιαλισμό. Αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθεί κάτι χειρότερο από τον καπιταλισμό, αλλά η σύγχρονη Αριστερά αρνείται πεισματικά να το κουβεντιάσει.

Αν θέλουμε να χτιστεί μία μετακαπιταλιστική κοινωνία, πρέπει πρώτα να μάθουμε με κάθε λεπτομέρεια τα λάθη που έγιναν και να κατανοήσουμε την ουσιαστική διαφορά ανάμεσα στις αυθόρμητες μη εμπορικές μορφές οικονομίας, που περιέγραψα σε αυτό το κεφάλαιο, και στα Πενταετή Πλάνα του σταλινισμού.

Για να προχωρήσουμε παραπέρα, πρέπει να καταλάβουμε επακριβώς τον τρόπο με τον οποίο τα πληροφοριακά αγαθά διαβρώνουν τον μηχανισμό της αγοράς, να εξετάσουμε τις πιθανές εξελίξεις σε περίπτωση που αυτή η τάση ενισχυθεί αντί να υπονομευτεί, και να αναζητήσουμε την κοινωνική ομάδα που έχει κίνητρα για να στηρίξει αυτή τη μετάβαση. Εν ολίγοις, χρειαζόμαστε έναν καλύτερο ορισμό της αξίας και μία πιο λεπτομερή ιστορία της εργασίας.





ΠΗΓΗ
ΑΥΓΗ Ένθετα ΕΝΘΕΜΑΤΑ (4ος κύκλος)

«Το διαδικτυωμένο άτομο θα αποτελέσει το φορέα της μετακαπιταλιστικής κοινωνίας»

Ευθύμης Παπαβλασόπουλος: Καθολικός έλεγχος του πολιτικού πεδίου, χωρίς προηγούμενο

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΕΥΘΥΜΗ ΠΑΠΑΒΛΑΣΟΠΟΥΛΟ, ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΣΤΟ ΤΜΗΜΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ, ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΚΡΗΤΗΣ

Καθολικός έλεγχος του πολιτικού πεδίου, χωρίς προηγούμενο

** Το επιτελικό κράτος της δεξιάς δεν είναι ούτε μικρότερο, ούτε αποτελεσματικότερο, είναι ταξικά μεροληπτικό και πολιτικά αυταρχικό

** Οι συνέπειες των επιλογών της θα είναι ιδιαίτερα επιβαρυντικές για την κοινωνική συνοχή, την ποιότητα της δημοκρατίας και την προστασία των δικαιωμάτων

papavlasopoulos1






Συζητάμε με τον Ευθύμη Παπαβλασόπουλο, καθηγητή για τις πολιτικές οργανώσεις και το κομματικό σύστημα, για το προφίλ της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας και τι σηματοδοτούν οι επιλογές που κάνει. Όπως ο ίδιος σημειώνει, «από την άποψη της διαχειριστικής αποτελεσματικότητας, το εγχείρημα είναι μέχρι στιγμής απόλυτα επιτυχημένο. Ωστόσο αυτή η πολιτική συμμαχία είναι αυτοαναφορική δεν διαθέτει δηλαδή κοινωνική γείωση, άρα η πολιτική του αποτελεσματικότητα είναι προς το παρόν αμφίβολη. Ταυτόχρονα οι έκδηλες ανισορροπίες στην κατανομή της πολιτικής ισχύος συρρικνώνουν επικίνδυνα τον πολιτικό και κοινωνικό πλουραλισμό και εμπεδώνουν τη λεγόμενη μεταδημοκρατική συνθήκη.»

Τη συνέντευξη πήρε η Ιωάννα Δρόσου (Εποχή, 13-10-2019)

Από την κρίση αντιπροσώπευσης και την κατάρρευση του κομματικού συστήματος, πώς φτάσαμε σε αυτοδύναμη κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας, με ποσοστό σχεδόν 40%;

Ξεκινώ από το τελευταίο σκέλος του ερωτήματος. Η εκλογική ανάκαμψη της Νέας Δημοκρατίας ήταν πράγματι εντυπωσιακή και για πολλούς απρόσμενη. Ωστόσο δεν υπήρξε το αποτέλεσμα ενός θετικού ρεύματος υποστήριξης στο πολιτικό της πρόγραμμα. Η δεξιά αξιοποίησε υποδειγματικά μια ευνοϊκή εκλογική συγκυρία (σχετική υποχώρηση της οικονομικής ατζέντας, συντηρητική μετατόπιση της κοινωνίας) κυρίως όμως εκμεταλλεύτηκε την γενικευμένη και πολυεστιακή δυσαρέσκεια από την υπερτετραετή κυβερνητική διαχείριση του ΣΥΡΙΖΑ. Ως εκ τούτου, οι εκλογικοί συσχετισμοί δεν αντιφάσκουν με την ορθή διαπίστωση ότι διανύουμε μια παρατεταμένη περίοδο πολιτικής κρίσης, η οποία δεν περιορίζεται στο υποσύστημα της πολιτικής εκπροσώπησης αλλά διαβρώνει όλους του πολιτικούς θεσμούς προκαλώντας μια οργανική κρίση νομιμοποίησης. Υπάρχουν μια σειρά από δείκτες, όπως η σταθερά υψηλή αποχή, η κατάρρευση της εμπιστοσύνης τους θεσμούς, οι δείκτες ικανοποίησης και αισιοδοξίας, η κυριαρχία της αντιπολιτικής, που επιβεβαιώνουν αυτήν την υπόθεση. Εκτιμώ, λοιπόν, ότι στο βαθμό που τα αίτια τα οποία προκαλούν την κρίση παραμένουν ενεργά, η δυνατότητα της Νέας Δημοκρατία, αλλά και οποιουδήποτε κόμματος εξουσίας, να οργανώσει μια στοιχειώδη κοινωνική συναίνεση γύρω από τα κυρίαρχα, στη χώρα μας και διεθνώς, προτάγματα είναι εξαιρετικά περιορισμένη. Από την άποψη αυτή, η παλινόστηση στην κάλπη της δεξιάς μεγάλου μέρους του παραδοσιακού της ακροατηρίου δεν σημαίνει ότι η διαταξική συντηρητική κοινωνική συμμαχία που αποδιαρθρώθηκε την «εποχή των μνημονίων» έχει αποκατασταθεί.

Δυσδιάκριτο το ίχνος της «λαϊκής δεξιάς»

Για να το καταφέρει αυτό θα πρέπει, εικάζω, να μην απογοητεύσει τις κοινωνικές κατηγορίες που τη στήριξαν, και προέρχονται και από τον κόσμο της εργασίας. Πιστεύεις ότι έχει αντοχές αυτή η σχέση;

Η σχετικά αρραγής και σταθερή πολιτική εκπροσώπηση των τάξεων και μερίδων της συντηρητικής κοινωνικής συμμαχίας, υπό τη σκέπη της Νέας Δημοκρατίας και των κομματικών της προγόνων, οικοδομήθηκε διαχρονικά σε δυο πυλώνες. Στην παροχή πόρων για την υλική και κοινωνική τους αναπαραγωγή, μέσω ενός συστήματος διανομής, που εκ των υστέρων και υποκριτικά καταγγέλλεται ακόμα και από την ίδια την παράταξη ως πελατειακό και σε ισχυρές υπερσυντηρητικές ιδεολογικές εγκλήσεις που τις ομογενοποιούσαν και τις κινητοποιούσαν σχεδόν αταβιστικά. Ως προς το πρώτο εκτιμώ ότι η ηγετική ομάδα της δεν έχει ούτε τη βούληση ούτε τηνδυνατότητα να λειτουργήσει αποζημιωτικά προς εκείνες τις κατηγορίες που επλήγησαν από την οικονομική κρίση, άλλωστε για το ακραία νεοφιλελεύθερο παραγωγικό μοντέλο που προωθεί τα μεσοστρώματα και ιδιαίτερα η πολυπληθής παραδοσιακή μικροαστική τάξη αποτελούν βαρίδια. Τα δείγματα γραφής της κυβέρνησης είναι νομίζω αποκαλυπτικά. Δείτε λ.χ. το αναπτυξιακό και φορολογικό νομοσχέδιο που έχει δημοσιοποιήσει. Οι «παροχές» σε αυτά τα στρώματα είναι πενιχρές και αβέβαιες την ίδια στιγμή που οι παραχωρήσεις στις κερδοσκοπικές μερίδας του εγχώριου και διεθνούς κεφαλαίου είναι σκανδαλώδεις. Θα έλεγα ότι το ίχνος της «λαϊκής δεξιάς» είναι πλέον δυσδιάκριτο στο κυβερνητικό πρόγραμμα της Νέας Δημοκρατίας. Αναπόφευκτα, λοιπόν, θα επιχειρήσει να συστηματοποιήσει και να εντατικοποιήσει τις ιδεολογικές της εγκλήσεις φιλοδοξώντας να συσπειρώσει την εκλογική της βάση επενδύοντας στα φοβικά και συντηρητικά αντανακλαστικά της κοινωνίας. Και δυστυχώς στο ιδεολογικό πεδίο οι συσχετισμοί για τη Δεξιά είναι εξαιρετικά ευνοϊκοί. Δεν είναι διόλου τυχαίο ότι η αυταρχική επιβολή του νόμου και της τάξης φαίνεται να αποτελεί την κύρια προτεραιότητα της κυβέρνησης. Από της άποψη αυτή, η υπερσυντηρητική μετατόπιση της Ν.Δ και η όξυνση του θεσμικού και πολιτικού αυταρχισμού δεν εντάσσονται στο πλαίσιο της συνήθους εκλογικής τακτικής, ούτε πολύ περισσότερο επιδιώκουν να επιλύσουν πραγματικά προβλήματα, συνιστούν στρατηγική επιλογή που αποσκοπεί στη διαμόρφωση όρων ιδεολογικής ηγεμονίας. Άλλωστε ο στόχος αυτός έχει διατυπωθεί εδώ και καιρό από τον συνεπέστερο και σοβαρότερο εκπρόσωπο της ακροδεξιάς της πτέρυγας τον κ. Βορίδη.

Για να απαντήσω λοιπόν στο ερώτημά σου. Αν και οι μετεκλογικές δημοσκοπήσεις αποτυπώνουν ένα εξαιρετικά ευνοϊκό κλίμα για την κυβέρνηση πιθανολογώ ότι το μείγμα πολιτικής που θα εφαρμόσει δεν είναι ικανό να της εξασφαλίσει μακροπρόθεσμα μια αδιατάρακτη πολιτική κυριαρχία. Οι συνέπειες όμως των επιλογών της θα είναι ιδιαίτερα επιβαρυντικές για την κοινωνική συνοχή, την ποιότητα της δημοκρατίας και την προστασία των δικαιωμάτων.

Η μορφολογία της νέας διακυβέρνησης

Πράγματι, η ΝΔ αφήνει το αποτύπωμά της και το κάνει και πολύ γρήγορα, καταργώντας ταυτόχρονα και ό,τι θετικό είχε θεσμοθετηθεί. Θεωρείς ότι η ΝΔ εκμεταλλεύεται το χώρο και το χρόνο που αφήνει ο ΣΥΡΙΖΑ μέχρι να οργανώσει την αντιπολιτευτική του γραμμή;

Πιστεύω ότι η ευχέρεια κινήσεων που διαθέτει η Νέα Δημοκρατία και κυρίως η ετοιμότητα και η ταχύτητα που έδειξε στην εκκαθάριση της κρατικής μηχανής και στην εκδίπλωση της πολιτικής της δεν είναι αποτέλεσμα της φυσιολογικής μετεκλογικής αμηχανίας και αδράνειας του ΣΥΡΙΖΑ. Οφείλονται πρωτίστως στη μορφολογία της νέας διακυβέρνησης. Η δεξιά εγκαταστάθηκε στη κυβέρνηση όχι ως κόμμα, αλλά ως μια ευρεία πολιτική συμμαχία, μια σκιώδη παράταξη που ελέγχει και συντονίζει τους κρατικούς θεσμούς (Προέδρος της δημοκρατίας, Κυβέρνηση, Βουλή, Ανεξάρτητες Αρχές, Δικαιοσύνη, Διοίκηση και Αυτοδιοίκηση), το σύνολο των θεσμών κοινωνικής εκπροσώπησης (ΣΕΒ, ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ΕΣΕΕ κτλ.) ενώ έχει διασφαλίσει την ανεπιφύλακτη υποστήριξη της Εκκλησίας, των ισχυρών επιχειρηματιών και κυρίως των Μ.Μ.Ε. Πρόκειται για ένα πλέγμα πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων, που είναι ενσωματωμένο στη λειτουργία του κράτους και εξυπηρετούν τα προτάγματά του. Θα προσέθετα δε ότι απολαμβάνει και την ιδιότυπη ανοχή κοινοβουλευτικών κομμάτων από όλο το πολιτικό φάσμα. Η συναίνεση που έχει διαμορφωθεί στο εσωτερικό του συστήματος είναι πραγματικά εντυπωσιακή.

Δυστυχώς η εδραίωση του νέο πλέγματος εξουσίας διευκολύνεται και από ορισμένες επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ. Αναφέρομαι συγκεκριμένα στην άστοχη και άσκοπη αναθεωρητική πρωτοβουλία, η οποία -ανεξάρτητα από τις προθέσεις της- ενέχει τον ορατό κίνδυνο της συνταγματοποίησης του θεσμικού αυταρχισμού και του νεοφιλελευθερισμού.

Δεν θυμάμαι ανάλογο προηγούμενο καθολικού ελέγχου του πολιτικού πεδίου κατά την μεταπολιτευτική περίοδο. Διαπιστώνω όμως αναλογίες με το μετεμφυλιακό σύστημα πολιτικής κυριαρχίας. Το παράδοξο αυτό εξηγεί γιατί η Κυβέρνηση κατάφερε να προωθήσει ακόμα και αντιδημοφιλή μετρά, χωρίς σοβαρές πολιτικές αντιστάσεις και κοινωνικές αντιδράσεις.

Από την άποψη, λοιπόν, της διαχειριστικής αποτελεσματικότητας, το εγχείρημα είναι μέχρι στιγμής απόλυτα επιτυχημένο. Ωστόσο αυτή η πολιτική συμμαχία είναι αυτοαναφορική δεν διαθέτει δηλαδή κοινωνική γείωση, άρα η πολιτική του αποτελεσματικότητα είναι προς το παρόν αμφίβολη. Ταυτόχρονα οι έκδηλες ανισορροπίες στην κατανομή της πολιτικής ισχύος συρρικνώνουν επικίνδυνα τον πολιτικό και κοινωνικό πλουραλισμό και εμπεδώνουν τη λεγόμενη μεταδημοκρατική συνθήκη.

Να το δούμε λίγο πιο σφαιρικά; Ποιο, θα έλεγες, ότι είναι το προφίλ της νέας κυβέρνησης;

Στο επίπεδο του κυβερνητικού προγράμματος οι εξελίξεις είναι λίγο πολύ προδιαγεγραμμένες. Ενδεχομένως συζητούνται ακόμα οι δοσολογίες του προαποφασισμένου νεοφιλελεύθερου μείγματος, που συγχωνεύει τον δρεπανηφόρο οικονομικό φιλελευθερισμό με τον πολιτικοθεσμικό αυταρχισμό. Όλες οι ενδείξεις συνηγορούν στην υπόθεση ότι Νέα Δημοκρατία θα παρωθήσει αποφασιστικά την εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης – εξού και η εμμονή για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια – του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης, της αγοράς εργασίας με εργαλεία τις ιδιωτικοποιήσεις – ακόμα και οργανισμών που διαχειρίζονται δημόσια αγαθά όπως οι υδάτινοι πόροι – την περαιτέρω απορρύθμιση των αγορών και των εργασιακών σχέσεων, το δρακόντειο περιορισμό των προνοιακών πολιτικών και την υποβάθμιση της περιβαλλοντικής προστασίας. Παράλληλα, εντατικοποιεί και ενισχύει τους μηχανισμούς και τις πρακτικές πειθάρχησης και καταστολής προκειμένου να στοχοποιήσει και να ελέγξει την κοινωνική διαμαρτυρία. Πρωτοβουλίες και εξαγγελίες της κυβέρνησης όπως η κατάργηση του ασύλου, οι εκκενώσεις καταλήψεων, η ένταση της συμβολικής αστυνόμευσης, η αντιμεταναστευτική ρητορεία, ο περιορισμός των συλλογικών και ατομικών δικαιωμάτων, η αναβάθμιση του ρόλου της Εκκλησίας στους δημόσιους θεσμούς δεν αφήνουν καμία αμφιβολία για τις προθέσεις της.

Τη λογική αυτή θεσμοποιεί και υλοποιεί το λεγόμενο επιτελικό κράτος βασικό εργαλείο του νεοφιλελεύθερου «Τζαγγερνώτ», που συρρικνώνει τα πεδία της δημοκρατικής πολιτικής ιδιωτικοποιώντας κρίσιμες για την κοινωνική αναπαραγωγή δημόσιες πολιτικές ενώ φαινομενικά παράδοξα ενισχύει τον συγκεντρωτικό και προσωποπαγή έλεγχο των πολιτικοδιοικητικών δομών και διαδικασιών. Νομίζω ότι μια σειρά πρόσφατων επιλογών της κυβέρνησης όπως η ίδρυση της πανίσχυρης, αδιαφανούς και πανοπτικής αρχής της Προεδρίας της Κυβέρνησης, η ταυτόχρονη υπαγωγή στον έλεγχο του Πρωθυπουργού των δημόσιων πολιτικών, η αμφιβόλου νομιμότητας παρέμβαση σε μη ελεγχόμενος θεσμούς (Ανεξάρτητες Αρχές, ΚΕΘΕΑ) η στρατολόγηση του κυβερνητικού προσωπικού από τις τάξεις των πολιτικών και τεχνοκρατικών ελίτ που μετακινούνται ευέλικτα μεταξύ κράτους, υπερεθνικών οργανισμών και επιχειρήσεων απηχούν υποδειγματικά αυτήν την αντίληψη. Συμπερασματικά το επιτελικό κράτος της δεξιάς δεν είναι ούτε μικρότερο, ούτε αποτελεσματικότερο είναι ταξικά μεροληπτικό και πολιτικά αυταρχικό.

Η πλαστικότητα της ΝΔ ανάλογα με τη συγκυρία

Η Νέα Δημοκρατία την περασμένη εβδομάδα έγινε 45 χρόνων. Ποιο θεωρείς ότι είναι το πολιτικό της στίγμα σήμερα και τι έχει διατηρήσει από τις καταβολές της;

Τα μεγάλα και θεσμοποιημένα κόμματα , όπως η Νέα Δημοκρατία διαμορφώνουν ένα γενετικό μοντέλο, τα δομικά στοιχεία του οποίου παραμένουν σχετικά σταθερά. Από την άποψη αυτή η ΝΔ ήταν και παραμένει κόμμα ταξικό, συντηρητικό και κατεξοχήν κρατικοποιημένο. Ωστόσο, το ιδεολογικοπολιτικό της προφίλ, το πολιτικό της πρόγραμμα και η κομματική της οργάνωση έχουν μια πλαστικότητα. Με άλλα λόγια, εξειδικεύονται και καθορίζονται κάθε φορά σε σχέση με τους μεταβαλλόμενους συσχετισμούς ισχύος μεταξύ των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων και τους τρόπους άρθρωσης του κράτους με την κοινωνία, όπως συμπυκνώνονται υλικά στη μορφή και τη λειτουργία του κράτους. Από την άποψη αυτή διατηρώντας το ιστορικό της φορτίο, ανάλογα με την συγκυρία κινήθηκε ευέλικτα από τον διστακτικό κεϋνσιανισμό μέχρι τον αμήχανο νεοφιλελευθερισμό και από τον μετριοπαθή πολιτικό φιλελευθερισμό μέχρι τον ήπιο αυταρχισμό. Σε κάθε περίπτωση όμως η μεταπολιτευτική δεξιά και σε αντίθεση με τη μετεμφυλιακή, ακόμα και στις πλέον αυταρχικές της αναδιπλώσεις και αντιδημοκρατικές της διολισθήσεις, ουδέποτε παραβίασε ανοιχτά τη νομιμότητα και τους κανόνες του δημοκρατικού παιχνιδιού. Αντίθετα, συνέβαλε στην εδραίωση ενός θωρακισμένου έστω κράτους δικαίου και συμφιλιώθηκε με τους κανόνες του θεσμοθετημένου πολιτικού ανταγωνισμού. Το γενετικό αυτό μοντέλο φαίνεται να αλλοιώνεται κατά την περίοδο της κρίσης, όπου η Δεξιά αποδεσμεύεται από τους φιλελευθέρους και δημοκρατικούς περιορισμούς ολισθαίνοντας σε ένα έκδηλο πλέον αυταρχισμό. Η στροφή αυτή εκδηλώθηκε ήδη από την προηγούμενη κυβερνητική της θητεία που σηματοδότησε μια πρωτοφανή συρρίκνωση των ατομικών, συλλογικών και πολιτικών ελευθεριών και μια επικίνδυνη νόθευση των θεσμών και των κανόνων της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Στη συνθήκη αυτή μάλιστα φαίνεται να ρευστοποιούνται τα όρια μεταξύ δεξιάς και ακροδεξιάς όπου αποκτούν πλέον μια συμβιωτική σχέση.

Η ΝΔ σε σχέση με την ευρωπαϊκή –και όχι μόνο- Δεξιά που τοποθετείται;

Σύμφωνα με τις εμπειρικές ενδείξεις η Νέα Δημοκρατία τοποθετείται σταθερά στο πολιτικό φάσμα δεξιότερα από τα ομόλογα λαϊκά και χριστιανοδημοκρατικά κόμματα της δυτικής Ευρώπης. Στην παρούσα δε συγκυρία βρισκω να έχει περισσότερες ομοιότητες με τα υπερσυντηρητικά κόμματα της κεντρικής Ευρώπης και της Λατινικής Αμερικής, παρά λ.χ. με την CDU. Σας υπενθυμίζω ότι τη συμμετοχή της Νέας Δημοκρατίας στην άτυπη διεθνή της υπερσυντηρητικής και ακραία νεοφιλελεύθερης δεξιάς συνομολόγησε πανηγυρικά ο Μ. Πομπέο. Ωστόσο για να είμαστε δίκαιοι και ακριβείς το έντονα συντηρητικό στίγμα που εκπέμπει η ΝΔ δεν αποτελεί μόνο ιδιαιτερότητα της ελληνικής δεξιάς. Είναι φυσιολογική συνέπεια της εξασθένισης των δημοκρατικών, φιλελευθέρων και κοινωνικών αντιστάσεων των λεγομένων συστημικών κομμάτων σε διεθνή κλίμακα.

Ζωντανή η προοπτική επανόδου του ΣΥΡΙΖΑ

Κατά το κίνημα των πλατειών όταν και διαταράχθηκε συθέμελα το κομματικό σύστημα, η ριζοσπαστική αριστερά έλεγε στις αναλύσεις της ότι άνοιξε ένα παράθυρο για τον κοινωνικό μετασχηματισμό. Πιστεύεις πως αυτή η ευκαιρία χάθηκε και αναγεννήθηκε από τις στάχτες του το κομματικό σύστημα ή μήπως το 30% του ΣΥΡΙΖΑ αφήνει ακόμα κάποια περιθώρια ελπίδας;

Το 30% του ΣΥΡΙΖΑ στις εθνικές εκλογές, μη αναμμένο για πολλούς ύστερα από το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, ασφαλώς κρατά ζωντανή την προοπτική της επανόδου του στην κυβέρνηση. Εκτιμώ όμως ότι σε καμία περίπτωση δεν συνιστά ελπίδα για το όραμα του κοινωνικού μετασχηματισμού που επαγγέλθηκε η ριζοσπαστική αριστερά. Θα έλεγα μάλιστα ότι η ήττα του ΣΥΡΙΖΑ ήταν εκλογική και υπό προϋποθέσεις χρήσιμη για τον ίδιο. Αφού του δίνει το χρόνο να επεξεργαστεί προγραμματικά και οργανωτικά τις θεμελιακές μετατοπίσεις του από το 2015 και μετά, εδραιώνοντας τη θέση του στο αναδομημένο και πάντα κρατικοποιημένο κομματικό σύστημα. Όσον αφορά την σταθεροποίηση του κομματικού συστήματος, στο βαθμό που διανύουμε ακόμα μια μεταβατική φάση, κατά την οποία εμφιλοχωρούν κρίσιμες πολιτικές εξελίξεις, θεωρώ παρακινδυνευμένο να προεξοφλήσει κανείς οπουδήποτε έκβαση. Είναι όμως σχεδόν βέβαιο ότι ανεξάρτητα από τη σύνθεση και τη μορφή του δύσκολα θα μπορέσει να αναδιοργανώσει την κοινωνική συναίνεση γύρω από τις κυρίαρχες επιλογές.

Όσον αφορά την κοινωνική αριστερά, η ήττα της είχε δρομολογηθεί πολύ πριν τις εκλογές του 2015 και ήταν μια ήττα πολιτική, επώδυνη και για το ορατό μέλλον μη διαχειρίσιμη. Και για την ήττα αυτή ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ιστορική ευθύνη. Αντιμέτωπος με την υπαρξιακή για την αριστερά πρόκληση να συγκροτήσει από τα κοινωνικά ερείπια μια πλειοψηφική συμμαχία, να οργάνωσει πολιτικά την κινηματική δράση, να διαμορφώσει ουσιαστικούς δίαυλους μεταξύ του κοινωνικού και πολιτικού πεδίου, αναδιπλώθηκε στις καταστροφικές έξεις της πάλαι ποτέ ανανεωτικής Αριστεράς. Αντιμετώπισε εργαλειακά την κοινωνική δυναμική και αυτοπαγιδεύτηκε στην ασφάλεια του κυβερνητισμού και του θεσμικού φετιχισμού.

Παρόλο που αντικειμενικά θα δοθούν αφορμές για κινητοποίηση, διότι το πρόγραμμα της ΝΔ είναι ακραίο, εν τούτοις δεν νομίζω ότι υπάρχουν αυτή τη στιγμή οι προϋποθέσεις για μαζική και οργανωμένη παρέμβαση. Η κοινωνία είναι απογοητευμένη και υποψιασμένη, δύσκολα λοιπόν θα βγει ξανά στο προσκήνιο.

Ούτε αφού γευτεί την ατζέντα του ακραίου νεοφιλελευθερισμού και του επικίνδυνου αυταρχισμού, όπως τη χαρακτήρισες;

Ο αυθορμητισμός των μαζών είναι ασφαλώς ένα στοιχείο της πολιτικής διαδικασίας, αλλά δεν εκδηλώνεται μηχανιστικά και απροϋπόθετα. Σε περιόδους οξύτατης και πολυδιάστατής κρίσης εκλύεται μια διάχυτη και μη ελεγχόμενη από το σύστημα κοινωνική δυναμική. Σε συνθήκες όμως ήττας και σχετικής εξομάλυνσης δύσκολα αναδύεται ένα μαζικό και διεκδικητικό κίνημα. Θεωρώ λοιπόν πιθανό να αναζωπυρωθούν «τοπικές» εστίες κοινωνικής διαμαρτυρίας, όπως για παράδειγμα η θερινή κινητοποίηση για το άσυλο, αλλά δεν θα έχουν το μαζικό χαρακτήρα της μνημονικής περιόδου. Πολλώ δε μάλλον δεν πρόκειται να υπάρξουν άμεσα οι προϋποθέσεις για μια νέα και δυνάμει πλειοψηφική κοινωνική συμμαχία.

Πιστεύεις ότι αυτές χάθηκαν;

Όσο και αν δυσκολεύομε να συμφιλιωθώ με την απαισιοδοξία θεωρώ ότι η Αριστερά -και δεν εννοώ φυσικά τον ΣΥΡΙΖΑ- έχει να διανύσει μια μακρά και δύσβατη πολιτική έρημο. Η μοναδική ευκαιρία που της προσέφερε η κρίση να βάλει ξανά σε κίνηση τον τροχό της Ιστορίας σπαταλήθηκε. Η λόγοι είναι πολλοί και οι ευθύνες πολλών. Ο νηφάλιος ανα- στοχασμός για το «συμβάν» είναι απαραίτητος. Και επιμένω στο νηφάλιος γιατί δεν ταιριάζουν στην Αριστερά οι κραυγές και το πένθος. Πρέπει λοιπόν να συνηθίσουμε την ιδέα ότι εφεξής θα δίνουμε τις μάχες σε ένα κλειστό πολιτικό ορίζοντα που οι συσχετισμοί γίνονται όλο και πιο αρνητικοί. Ακόμα όμως και αν οι δυνατότητές μας είναι μικρές και οι δυνάμεις μας ισχνές οφείλουμε να τις δώσουμε, γιατί τα διακυβεύματα είναι τεράστια.

Το Κίνημα Αλλαγής στη μετεκλογική συνθήκη (του Κώστα Ελευθερίου)

Το Κίνημα Αλλαγής στη μετεκλογική συνθήκη

**Εσωκομματική ρευστότητα και δισεπίλυτα στρατηγικά διλήμματα

elefteriou 2






Το Κίνημα Αλλαγής εξήλθε από τις εκλογές του 2019 με ένα ποσοστό που του εξασφάλισε όρους άμεσης επιβίωσης – με την έννοια ότι διαθέτει μια κοινοβουλευτική ομάδα άνω των είκοσι βουλευτών – και διασφαλίζει στην ηγεσία της Φ. Γεννηματά μια προσωρινή «ασυλία» απέναντι σε αμφισβητήσεις. Μια πρόχειρη ανάλυση του εκλογικού αποτελέσματος δείχνει δύο στοιχεία1: Πρώτον, σε ό,τι αφορά τη γεωγραφική διασπορά του αποτελέσματος, το Κίνημα Αλλαγής εμφανίζεται αδύναμο στα μεγάλα αστικά κέντρα, ενώ διατηρεί παράλληλα σημαντικούς θύλακες επιρροής στην περιφέρεια. Δεύτερον, εξακολουθεί να έχει μια γερασμένη εκλογική βάση (υψηλή επιρροή της τάξης του 12% στους άνω των 65 και 8% στους μεταξύ 55 και 64), η οποία σε πολύ μεγάλο βαθμό βασίζεται σε συνταξιούχους, σε αγρότες και σε μισθωτούς του δημόσιου τομέα. Το γεγονός ότι τα στηρίγματα του Κινήματος Αλλαγής είναι σε μη παραγωγικές ηλικίες και σε μη δυναμικά κοινωνικά στρώματα σημαίνει ότι: α) το κόμμα απευθύνεται και αντλεί υποστήριξη από περιορισμένου αριθμού κοινωνικά ακροατήρια· β) είναι ένα κόμμα συγχρονικής, αλλά στάσιμης εκλογικής επιρροής, με την έννοια ότι δεν μπορεί να μεθοδεύσει εύκολα την ανανέωση της εκλογικής του βάσης· γ) δεν δύναται, προς το παρόν τουλάχιστον, να εκτρέψει την διαρροή ψηφοφόρων προς τον ΣΥΡΙΖΑ και να διασφαλίσει όρους επαναπατρισμού των παλαιότερων ψηφοφόρων του.


Του Κώστα Ελευθερίου (Εποχή, 13-10-2019)

Στη συνάφεια αυτή, το Κίνημα Αλλαγής αναγκάζεται εκ των πραγμάτων να βασιστεί σε μια στρατηγική επιβίωσης και να διεκδικήσει το ρόλο της ενδιάμεσης πολιτικής δύναμης μεταξύ των δύο ισχυρών πόλων. Εδώ είναι απαραίτητο να σημειωθεί ότι ο προσδιορισμός «Κέντρο» για το Κίνημα Αλλαγής δεν έχει σχέση με την ιδεολογική θεμελίωση που προσπάθησε να δώσει στον όρο ο Ευ. Βενιζέλος στην περίοδο 2012-2015. Αντίθετα, είναι η θέση την οποία «αναγκάζεται» να καταλάβει στον πολιτικό χώρο το κόμμα, δεδομένου ότι τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και η Νέα Δημοκρατία αποσκοπούν στη συμπίεση (και ενδεχομένως εξαφάνιση) του τελευταίου. Υπό μια έννοια, φαίνεται πως η λογική του «διμέτωπου», σε αυτή τη συγκυρία ,είναι ίσως και μια ρεαλιστική τακτική για το Κίνημα Αλλαγής στο βραχύ χρόνο, στο βαθμό που η στρατηγική αναμονή της επανόδου μεγάλου αριθμού ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ στην πολιτική τους μήτρα διαψεύστηκε με ηχηρό τρόπο στις εκλογές του Ιουλίου. Ως εκ τούτου, εάν θέλουμε να επισημάνουμε τη μετεκλογική διάταξη των εσωκομματικών δυνάμεων στο Κίνημα Αλλαγής, θα πρέπει να θεωρήσουμε ως δεδομένο ότι το εν λόγω πεδίο συνιστά τη συμπύκνωση των εξελίξεων και μεταβολών, που έχουν ήδη αρχίσει να διαμορφώνονται από το 2012 και μετά και να εντείνονται μετά το πέρας των εκλογών του Σεπτεμβρίου του 2015. Πρόκειται, δηλαδή, για την εγκαθίδρυση μιας ρευστής και πολυπρόσωπης εσωκομματικής ετερότητας, η οποία στην ουσία καθίσταται και το πιο σαφές χαρακτηριστικό της φυσιογνωμίας του κόμματος.

Εσωκομματικές αντιπαραθέσεις στο ΠΑΣΟΚ

Στην ιστορική του διαδρομή, το ΠΑΣΟΚ ουδέποτε υπήρξε ένα εσωκομματικά συμπαγές κόμμα2. Ωστόσο, στην οργανωτική του παράδοση κυριαρχούσε η κομμουνιστογενής λογική της «ενιαίας αντίληψης», η οποία διαμόρφωνε κοινούς τόπους ανάμεσα στα διάφορα εσωκομματικά ρεύματα (ιδεολογικής ενίοτε οριοθέτησης), με βασικό στόχο της κατάκτηση της κυβερνητικής εξουσίας για την υλοποίηση του προγράμματος της «Αλλαγής» στις δεκαετίες του 1970 και του 1980. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 και έπειτα η συνοχή διασφαλιζόταν κυρίως διαμέσου της πρόσβασης στο κράτος και ιδίως της ανάγκης αναπαραγωγής και μακροημέρευσης αυτής της πρόσβασης, που υπερέβαινε τελικά τις όποιες ιδεολογικές αντιπαραθέσεις.

Οι ιδεολογικές αντιπαραθέσεις στο «κυβερνητικό» ΠΑΣΟΚ (καθώς υπήρξαν και οι έντονες αντιπαραθέσεις της δεκαετίας του 1970) κορυφώνονται στο 4ο Συνέδριο το 1996, το οποίο, με την εκλογή του Κ. Σημίτη ως διαδόχου του Α. Παπανδρέου, σηματοδοτεί την κυριαρχία της «εκσυγχρονιστικής» πτέρυγας του κόμματος απέναντι στη λεγόμενη «προεδρική» τάση. Ωστόσο, μετά την υπαναχώρηση του Α. Τσοχατζόπουλου στο 6ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ το 2001 και τη διάσπαση που γνώρισε η εσωκομματική αντιπολίτευση τόσο σε επίπεδο κόμματος όσο και σε επίπεδο Νεολαίας λόγω αυτής της απόφασης, ο εσωκομματικός ανταγωνισμός στο ΠΑΣΟΚ απογυμνώνεται πλήρως από κάθε ιδεολογική αναφορά και καθίσταται διαγκωνισμός μηχανισμών και «συστημάτων». Τελικά, η θεσμοθέτηση και διεξαγωγή της άμεσης εκλογής αρχηγού το 2004 περιθωριοποίησε πλήρως την κομματική οργάνωση, καθιστώντας περιττή την οποιαδήποτε αντιπαράθεση στο εσωτερικό της, καθώς τα κεντρικά επίδικα προσδιορίζονταν αποκλειστικά πλέον από τον αρχηγό και τον «κύκλο» του. Αυτό ήταν ιδιαίτερα εμφανές το 2007 στην αντιπαράθεση Παπανδρέου και Βενιζέλου για την ηγεσία του κόμματος, όπου ενώ ο «εκσυγχρονιστικός» μηχανισμός στήριξε τον δεύτερο και ο τέως «προεδρικός» τον πρώτο, αυτό συνέβη πρακτικά εκτός των κομματικών διαδικασιών και δεν υπήρχαν παρά ελάχιστες διαφορές στις πολιτικο-ιδεολογικές πλατφόρμες των δύο υποψήφιων. Αυτή η αποχύμωση της συλλογικής λειτουργίας του ΠΑΣΟΚ από ιδεολογικά επίδικα και δημοκρατικές διαδικασίες έγινε εμφανής την περίοδο 2010-2012 και συνιστά μια καθοριστική παράμετρο για την εκλογική του κατάρρευση. Ωστόσο, σε αυτή τη μακρά περίοδο (1996-2012) έντονης οργανωτικής και ιδεολογικής μετάλλαξης, η αποχώρηση μεσαίων και κατώτερων στελεχών – η οποία είχε ξεκινήσει το 1995 με το ΔΗΚΚΙ – είτε μέσω μικρών συλλογικοτήτων (πχ Νέος Αγωνιστής) είτε, κυρίως, μέσω ατομικής αποστράτευσης, αποτελεί ενδεχομένως και το βασικό αίτιο για την εκλογική κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ και το υπόβαθρο για την ανοδική εκλογική δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ.

Από το 2012 ως το 2015, το εναπομείναν ΠΑΣΟΚ ρευστοποιείται εσωτερικά, συντιθέμενο από προσωποπαγείς μηχανισμούς χαμηλής ως μέτριας δυνατότητας κινητοποίησης. Πρακτικά, οι μόνοι εσωκομματικοί μηχανισμοί με σχετική διάρθρωση από τα πάνω προς τη βάση, ήταν του Ν. Ανδρουλάκη – οι «εκσυγχρονιστές» της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ – και των «προεδρικών» της Νεολαίας (Παντ. Καμάς κ.α.). Πέριξ των δύο μηχανισμών διαμορφώνονταν προσωποπαγή δίκτυα βουλευτών ή κομματικών στελεχών που δημιουργούσαν ασταθείς και περιστασιακές συμμαχίες. Ο Βενιζέλος έτεινε να ανέχεται (και να αγνοεί) αυτή την ετερότητα, ακριβώς γιατί ο σχεδιασμός του ήταν αποκλειστικά με όρους κυβερνητικούς και χωρίς την παρέμβαση παράγοντα κόμμα. Έτσι, λειτουργούσε ως ένα σχεδόν μονοπρόσωπο κέντρο μέσα στο κόμμα, το οποίο χάρασσε τη στρατηγική και εκφωνούσε τον λόγο του κόμματος με κάποιους πολύ πιστούς ακόλουθους. Η Γεννηματά, από την άλλη πλευρά, η οποία εκκίνησε για να διεκδικήσει την ηγεσία το 2015 χωρίς να διαθέτει επί της ουσίας δικό της μηχανισμό, λειτούργησε σαν πόλος συσπείρωσης μηχανισμών και δικτύων, κάτι που της έδωσε, δεδομένης και της απόφασης του Ανδρουλάκη να μη διεκδικήσει την ηγεσία του κόμματος, επιρροή σε διαφόρους θύλακες ισχύος εντός της κομματικής οργάνωσης. Κοινό στοιχείο των στρατηγικών Βενιζέλου και Γεννηματά είναι η διαμόρφωση συμμαχιακών σχημάτων πέριξ του κόμματος (Πρωτοβουλία των 58, Δημοκρατική Παράταξη, Κίνημα Αλλαγής), τα οποία συσπείρωναν διάφορες μικρής επιρροής ομάδες, είχαν εν τέλει ως στόχο την επιβίωση του εναπομείναντος ΠΑΣΟΚ, αλλά ταυτόχρονα ενίσχυαν τη ρευστή εσωκομματική ετερότητα.

Πρακτικά, η πιο έντονη κινητικότητα που επέδειξε ο Ν. Ανδρουλάκης από το 2016 και μετά, υποχρέωσε το εσωκομματικό μπλοκ της Γεννηματά σε έναν μεγαλύτερο συντονισμό, καθώς υπήρχε απέναντί του μια οργανωμένη αντιπολίτευση. Η Γεννηματά διευθέτησε αυτή την αντιπαράθεση με πρωτοφανείς για δημοκρατικό πολιτικό κόμμα πρακτικές εσωκομματικού αυταρχισμού: διάλυση όλων των συλλογικών οργάνων του ΠΑΣΟΚ τον Απρίλιο του 2017 υπό την πρόφαση διεξαγωγής έκτακτου συνεδρίου, κωλυσιεργία και άρνηση διεξαγωγής Συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ, ανάδειξή της σε μονοπρόσωπο και μοναδικό αιρετό όργανο του Κινήματος Αλλαγής, το οποίο υποκατέστησε το ΠΑΣΟΚ δίχως πρότερη συλλογική απόφαση του τελευταίου. Η κυριαρχία της Γεννηματά συνοδεύθηκε από την ολοκλήρωση της απαξίωσης του εναπομείναντος οργανωμένου ΠΑΣΟΚ και την ρευστοποίησή του στο σχηματισμό του Κινήματος Αλλαγής. Η συνθήκη της οργανωτικής αποδιάρθρωσης κατέστησε, ως ενός σημείου, το κόμμα ευεπίφορο τόσο στον ΣΥΡΙΖΑ –ο οποίος εγκαλεί την πολιτική παράδοση του ανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ– όσο και στη Νέα Δημοκρατία – η οποία επιχειρεί να ενσωματώσει δυνάμεις του σημιτικού μπλοκ. Στην ουσία, η σταδιακή υποχώρηση του Κινήματος Αλλαγής ως δυνητικού ελάσσονος κυβερνητικού εταίρου, σε συνδυασμό με την εκλογική καχεξία και στασιμότητα, ευνοούν μεγαλύτερο κατακερματισμό και φυγόκεντρες τάσεις στη βάση του κόμματος.

Η σημερινή «ανθρωπογεωγραφία» του Κινήματος Αλλαγής

Σήμερα το εσωκομματικό πεδίο στο Κίνημα Αλλαγής διαμορφώνεται ως εξής: κάτω από την ομπρέλα της Γεννηματά υπάρχουν τρεις μηχανισμοί, ο παλαιός μηχανισμός των «προεδρικών» της Νεολαίας, ο μηχανισμός του εκπρόσωπου τύπου Π. Χρηστίδη (υπό συγκρότηση) και ο μηχανισμός του γραμματέα Μ. Χριστοδουλάκη (κυρίως η ΠΑΣΠ του ΕΜΠ, πλην των Πολιτικών Μηχανικών). Πέριξ της Γεννηματά συσπειρώνονται και οι εναπομείνασες εξω-πασοκικές δυνάμεις του Κινήματος Αλλαγής (Καμίνης, πρώην στελέχη ΔΗΜΑΡ). Σε μεγάλο βαθμό, η Γεννήματα ελέγχει την ΚΟ του Κινήματος Αλλαγής, αν και η εσωκομματική ρευστότητα αναμένεται ενδεχομένως να επιδράσει σε επιμέρους επιλογές κάποιων βουλευτών. Ως εναλλακτικός πόλος ισχύος εξακολουθεί να υφίσταται ο μηχανισμός του Ανδρουλάκη, ο οποίος φαίνεται πως εξακολουθεί να είναι λειτουργικός, με την έννοια ότι κατόρθωσε να τον επανεκλέξει στις πρόσφατες ευρωεκλογές και με αυτόν είναι ευθυγραμμισμένοι τρείς βουλευτές (Κωνσταντόπουλος, Μπιαγκής, Φραγγίδης). Από εκεί και πέρα υπάρχουν στελέχη τα οποία φέρουν ένα συμβολικό βάρος και τα οποία λειτουργούν ως ατομικοί πόλοι ισχύος (Λαλιώτης, Σκανδαλίδης, Λοβέρδος) και είναι σχετικά ευθυγραμμισμένα προς τις επιλογές της ηγεσίας και κάποιοι βουλευτές που προσπαθούν να διατηρήσουν μια σχετική αυτονομία (Κωνσταντινόπουλος, Κατρίνης, Γιαννακοπούλου). Ο Ευ. Βενιζέλος δραστηριοποιείται πλέον μέσω του «Κύκλου Ιδεών», διατηρώντας ωστόσο κάποιους υποστηρικτές εντός κόμματος με αντιπαραθετική διάθεση προς την ηγεσία. Ο Γ. Παπανδρέου διαθέτει και αυτός τη δική του εστία επιρροής εντός κόμματος και ΚΟ, όντας εκείνος ο παράγοντας που φαίνεται να ευνοεί περισσότερο τη σύγκλιση με τον ΣΥΡΙΖΑ. Τέλος, ο Κ. Σημίτης εξακολουθεί να παρεμβαίνει με στρατηγικού τύπου τοποθετήσεις· μαζί με τον Βενιζέλο και τον Λοβέρδο βρίσκεται εγγύτερα σε μια λογική σύμπλευσης με τη ΝΔ σε μια αντι-ΣΥΡΙΖΑ βάση. Οι συνδικαλιστικές δυνάμεις του κόμματος (ΓΣΕΕ, πρώην ΔΕΚΟ, Δημόσιο) είναι αυτονομημένες από το κόμμα, επιδιώκοντας καλές σχέσεις με τους πάντες, ενώ κάτι αντίστοιχο φαίνεται να ισχύει και για τις αυτοδιοικητικές του δυνάμεις, οι οποίες αποτελούνται από δημοτικές παρατάξεις που απέφευγαν τη σαφή τους σύνδεση με το κόμμα.

Η περιγραφόμενη παραπάνω ετερότητα έχει ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό: δεν οργανώνεται γύρω από διακριτές ιδεολογικο-πολιτικές θέσεις. Με την εξαίρεση ίσως μιας συζήτησης για τις πιθανές συμμαχιακές συγκλίσεις του κόμματος, δεν εμφανίζεται να υπάρχει προβληματισμός γύρω από τα ιδεολογικά θεμέλια του κόμματος. Είναι ενδεικτικό ότι τα ιδρυτικά ντοκουμέντα του Κινήματος Αλλαγής αποτελούσαν συμπίλημα ιδεών και προτάσεων από πολλαπλές πολιτικές παραδόσεις, χωρίς να επιτυγχάνεται μια ουσιαστική ιδεολογική σύνθεση (η όποια προγραμματικού τύπου σύνθεση έχει νεοφιλελεύθερες απολήξεις), ενώ και ο ίδιος ο λόγος της Γεννηματά από το 2015 είναι κυρίως συνθηματολογικού ύφους και εκφοράς. Το γεγονός δε ότι η δομή τού από τα πάνω κατηργημένου ΠΑΣΟΚ, αντικαταστάθηκε σχεδόν άμεσα από τα όργανα του Κινήματος Αλλαγής, δεν συνοδεύτηκε και από μια αντίστοιχη αναζωογόνηση της εσωκομματικής λειτουργίας. Οι διάφορες εσωκομματικές κινήσεις, προσωποπαγείς και αποϊδεολογικοποιημένες, συναντιούνται στη βάση της κοινής μέριμνας του να διατηρηθεί ο μικρός ενδιάμεσος χώρος κοντά στα τρέχοντα εκλογικά δεδομένα, για να υπάρχει η δυνατότητα της αναπαραγωγής της σημερινής κομματικής γραφειοκρατίας. Σε αυτό αποσκοπεί στην πραγματικότητα η στρατηγική της επιβίωσης: στην αναπαραγωγή των προσώπων, τα οποία πλέον σε ένα μικρό κόμμα, ασχέτως της ατομικής πολιτικής τους σταδιοδρομίας, αποκτούν δυνατότητες κεντρικής παρέμβασης και διεκδίκησης κάποιας επιρροής. Και εδώ αξίζει να επισημανθεί ένα κρίσιμο στοιχείο: το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αξιοποίησε ήδη από το 2015 πολλά παλαιά μικρομεσαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ για να στελεχώσει θέσεις στο κράτος, αλλά και η αντίστοιχη προσπάθεια προσεταιρισμού πρώην πασοκικών στελεχών από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, αποψίλωσε επί της ουσίας το κόμμα από τα μεσαία του στελέχη, τα οποία αποτελούσαν και την κινητήρια δύναμη του ηγεμονικού κόμματος ΠΑΣΟΚ.

Το στρατηγικό αδιέξοδο του Κινήματος Αλλαγής

Προφανώς, όλες αυτές οι εξελίξεις δεν είναι απλά φαινόμενα της συγκυρίας, αλλά είναι απόρροια του γεγονότος ότι το ΠΑΣΟΚ ήταν το υπόδειγμα κόμματος του κράτους με όλες τις συνέπειες της διαδικασίας της κρατικοποίησης, ιδίως στη συλλογική λειτουργία και στο ρόλο του οργανωμένου κόμματος. Μετά την κατάρρευση του 2012, το ΠΑΣΟΚ παρέμεινε ένα κόμμα παραγόντων, με μια περιορισμένη βάση κοινωνικής επιρροής, που εν τέλει προσπαθούσε να διασφαλίσει για τον εαυτό τον ρόλο του δυνητικού ήσσονος κυβερνητικού εταίρου. Αυτό δημιουργεί μια εγγενή αντίφαση: Εάν η κρατικοποίηση κατέστησε το ΠΑΣΟΚ αδύναμο να διαχειριστεί τις κοινωνικές συνέπειες της διαχείρισης της κρίσης του 2010 και ευάλωτο σε μεγάλες εκλογικές διαρροές, τότε ενδεχομένως μια προσπάθεια απόσυρσης από το κράτος και επιστροφής στην κοινωνία να δημιουργούσε όρους πολιτικής ανάταξης. Ωστόσο, το πολιτικό υποκείμενο ΠΑΣΟΚ, ιδίως στη φάση της από τα κάτω αποδιάρθρωσης του, παρέμεινε μια πολιτικο-οργανωτική δομή αποδυναμωμένων παραγόντων, που μπορούσαν μόνο να αναπαραχθούν διαμέσου του κράτους και ήταν εξαρτημένοι εν τέλει από αυτό. Ως εκ τούτου, δεν θα μπορούσαν να λειτουργήσουν αποτελεσματικά εκτός του κράτους και εντός της κοινωνίας. Έτσι, το Κίνημα Αλλαγής βρίσκεται σε μια κατάσταση λίμπο. Δεν μπορεί να επιστρέψει στο κράτος, διότι σαν ήσσων κυβερνητικός εταίρος είτε του ΣΥΡΙΖΑ είτε της ΝΔ κινδυνεύει να απορροφηθεί από αυτά τα δύο κόμματα. Ταυτόχρονα, όμως, δεν μπορεί να επιστρέψει και στην κοινωνία, καθώς είναι στερημένο από τα εργαλεία της κοινωνικής κινητοποίησης, έχοντας παραμείνει ένας αμιγώς εκλογικός μηχανισμός που έλκει τη συγκινησιακή ψήφο των μεγαλύτερων ηλικιών. Τι του μένει; Η διατήρηση της κοινοβουλευτικής παρουσίας, που παρέχει εκ των πραγμάτων ορατότητα και πρόσβαση στα ΜΜΕ και η προσδοκία ότι η επιχειρούμενη ανασυγκρότηση στον ΣΥΡΙΖΑ θα αποτύχει (τόσο στην ποσοτική όσο και στην ποιοτική της διάσταση) και άρα αυτό θα του επιτρέψει να αποφύγει περαιτέρω απώλειες. Η τύχη του, επομένως, δεν θα κριθεί από το ίδιο.

Σημειώσεις:

Βλ. Π. Κουστένης, «Ο εκλογικός κύκλος της κρίσης», Εφημερίδα των Συντακτών, 13 Ιουλίου 2019

Για περαιτέρω στοιχεία αυτής της ιστορικής επισκόπησης μέχρι και σήμερα βλ. Β. Ασημακόπουλος και Χρ. Τάσσης, «ΠΑΣΟΚ: Σταθμοί και όρια στη διαμόρφωση και εξέλιξη του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος (1974-2018)» στο ΠΑΣΟΚ, 1974-2018: Πολιτική Οργάνωση-Ιδεολογικές Μετατοπίσεις-Κυβερνητικές Πολιτικές (Gutenberg 2018).



ΗΜΕΡΙΔΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ ΚΑΙ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ

"Άνοια Alzheimer ασθένειες με σοβαρέςΆνοια Alzheimer5
συνέπειες για τους πάσχοντες και τις
οικογένειές τους.
Πρόληψη - Αντιμετώπιση".

Μουσείο Εθνικής Αντίστασης
Δευτέρα 4 Νοεμβρίου 2019 και ώρα 6:30 μ.μ

ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΕΝΩΤΗΤΕΣ

1."Νόσος Aλτσχάιμερ : κλινική εικόνα
και διάγνωση"
Μούγιας Αντώνης, Ψυχίατρος,Ψυχοθεραπευτής

2."Η πρόληψη και η θεραπεία της
νόσου Aλτσχάιμερ και των άλλων
μορφών άνοιας"
Συνετού Μαργαρίτα, Νευρολόγος

3."Το κοινωνικό κόστος της άνοιας"
Καλδή Μικαέλα, Ψυχολόγος

4.“Συμπεριφορά σε άτομα με άνοια’’
Προύσκας Κωστής, Dr. Γεροντολογίας

5."Κατάθλιψη: "Κλινική εικόνα και
αντιμετώπιση"
Κοντογιάννη Ευαγγελία, Ψυχολόγος,MSc

Οι συμμετέχοντες στην ημερίδα θα έχουν
την ευκαιρία να δηλώσων και να συμμετάσχουν
δωρεάν σε τεστ μνήμης που θα πραγματοποιηθεί
από ειδικούς επιστήμονες την Τρίτη 5 Νοεμβρίου
και από ώρα 10:00 π.μ έως 2:00 μ.μ στο χώρο
του Μουσείου Εθνικής Αντίστασης στην Ηλιούπολη.

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Έπαιξε ρόλο η Συμφωνία των Πρεσπών στο εκλογικό αποτέλεσμα; (του Βασίλη Ρόγγα)

αρχείο λήψης 5


Η εκλογική μάχη των βουλευτικών εκλογών έχει τελειώσει. Τα στατιστικά στοιχεία έπειτα από μια τέτοια αναμέτρηση μπορούν να είναι και πολλά και χρήσιμα. Επιλέγω στο παρόν άρθρο να παραθέσω κάποια που θεωρώ πως έχουν ενδιαφέρον, ιδιαιτέρως αν συνδυαστούν με τα ποιοτικά στοιχεία καθώς και την πολιτική ύλη. Οι πέντε πίνακες που ακολουθούν σχετίζονται με τις μεγαλύτερες διαφορές της Ν.Δ. από τον ΣΥΡΙΖΑ, τις μικρότερες διαφορές της Ν.Δ. από τον ΣΥΡΙΖΑ, τη μεγαλύτερη πτώση του ΣΥΡΙΖΑ σε σχέση με το ποσοστό του τον Σεπτέμβριο του 2015, τη μεγαλύτερη του άνοδο σε σχέση με τον Ιούλιο του 2019 και, τέλος, τα μεγαλύτερα ποσοστά της αποχής.
Περισσότερα...

Τα αποτελέσματα των εκλογών και η στρατηγική της Κέντρο / Αριστεράς (του Χρύσανθου Τάσση)

Τα αποτελέσματα των εκλογών και η στρατηγική της Κέντρο / Αριστεράς
Χρύσανθος Δ. Τάσσης (Λέκτορας με αντικείμενο Πολιτική Κοινωνιολογία και Ελληνικό Πολιτικό Σύστημα, στο Τμήμα Κοινωνικής Διοίκησης και Πολιτικής Επιστήμης, στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Το άρθρο δημοσιεύθηκε στα Ενθέματα της Αυγής της Κυριακής, 14-7-2019.
Περισσότερα...

Υποκατηγορίες

Αφιερώματα και προτάσεις για γεύσεις, ψυχαχωγία και τσάρκες στην πόλη.

Επιστολές πολιτών και φορέων για θέματα που αφορούν την πόλη.

Αφιερώματα σε πρόσωπα και θέματα που αφορούν την Ηλιούπολη.

Σελίδα 3 από 277

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Ilioupolis OnAir


 

ΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ