Μια μέρα του Γενάρη με έντονες βροχοπτώσεις

Βλαχάκης Γιώργος
email:gvlaxaki[at]otenet.gr

Μερικές μέρες μετα τον εορτασμό των πεντηκοστών γενεθλίων μου, εκμεταλλευόμενος την άδεια μου, ξύπνησα αργά. Η μέρα ήταν γκρίζα. Φόρεσα το γκρίζο κουστούμι μου, έβαλα την γκριζοκόκκινη γραβάτα μου, και οδηγώντας το γκρίζο αυτοκίνητό μου, πήγα να εκπληρώσω την υποχρέωση της μηνιαίας δόσης του πλαστικού μου καταναλωτισμού. Η πόλη ήταν πηγμένη στα αυτ οκίνητα. Έντονες τοπικές καταιγίδες η αιτία.

Ανοίγοντας το ραδιόφωνο, συντονισμένο σε σταθμό ενημέρωσης, στ΄αυτιά μου ήρθαν ήχοι απο ροκ της νεότητας μου και αργότερα ραδιοφωνικές φωνές ζεστές, αγωνιούσες, σίγουρες, γρηγορούσες, καθαρές, ντυμένες με την αίσθηση του δίκιου και της αφοσίωσης στην ανάγκη για την κατάκτησης μιας άλλης πραγματικότητας, ξεχασμένης από μας, αλλά συνοδοιπορούσα με τη νιοτη μας.

Η έκπληξη έγινε μεγαλύτερη όταν ανακοινώθηκε ότι ομάδες για τα δικαιώματα των πολιτικών κρατουμένων έκαναν συμβολική κατάληψη του σταθμού, για προβάλλουν το αίτημα, μέσω απεργίας πείνας και δίψας , κάποιου Έλληνα πολίτη ονόματι Παναγιώτη Ασπιώτη, κρατούμενου σε κάποια από τις άγριες φυλακή της περιφέρειας , να μεταφερθεί στη φυλακή του Κορυδαλου, που κρατείται ένας άλλος συναγωνιστής του.

Καθώς τα ακουγα όλα αυτά, που είχαν ερεθίσει την μικροαστική επαναστατικότητά μου, κοιτούσα γύρω μου κι έβλεπα πρόσωπα βαριεστημένα ή εκνευρισμένα ή παγωμένα ή θλιμμένα ή αδιάφορα ή τεντωμένα ή γκρίζα να περίμένουν, με το πόδι μια στο φρένο, μια στο αμπραγιάζ , να ξεκολήσουν απο τη μίζερη πραγματικότητα των προβλημάτων απο τις έντονες βροχωπτώσεις.

Και γιατί τα γράφω όλα αυτά σ΄αυτή τη στήλη, θα μου πεις .

Γιατί νομίζω πως η οργάνωση της πόλης θα πρέπει να αντανακλά την ψυχή της και τα κρυμμένα όνειρά της, μαζί με το θυμό της, την αγανάχτησή της και τη χαρά της μέσα απο χαραμάδες αντιεξουσιαστικής λογικής και πράξης, που θα είναι γεμάτες με το ανάλογο ύφος της αποστολής της και του αναδιανεμητέου πάθους της.
Οι πλατείες της π.χ.να αποκτήσουν κοινωνικό περιεχόμενο αναζήτησης της χαράς, της συνδιαλλαγής, της διεκδίκησης και τοι προβληματισμού.
Η μια να είναι αφιερωμένη και οργανωμένη στην ανάδειξη της παράδοσης και του λαϊκού πολιτισμού σε συνεργασία με τους πολιτιστικούς φορείς , η άλλη να είναι αφιερωμένη και οργανωμένη για την έκφραση εναλλακτικής μουσικής μέσα απο την ανάδειξη της υπόγειας ροκ και άλλης σκηνής της πόλης, η άλλη να είναι αφιερωμένη και οργανωμένη στη παιδική δημιουργία και την παιδική εφευρετικότητα, στη χαρά και το παιδικό χαμόγελο, η άλλη να είναι αφιερωμένη και οργανωμένη για την ανάδειξη, προβολή και διεκδίκηση λύσεων, προτάσεων, συζητήσεων για την πόλη και όχι μόνο.

Τα συνοικιακά Συμβούλια π.χ. να επαναλειτουργήσουν, να γίνουν με κατάλληλες παρεμβάσεις όργανα έκφρασης και συνδετικοί κρίκοι των ανθρώπων της γειτονιάς που θα αισθάνονται, θα ενεργούν και θα λειτουργούν για το συλλογικό συμφέρον μέσα απο την ξανακερδισμένη νέα συλλογικότητα και παρουσία.

Οι πολίτες θα ασχοληθούν με την πόλη όταν θα δουν ότι μπορούν να εκφραστουν. Tο θέλουμε αυτό ;