Blogs

Τα μέλη του IlioupolisOnline γράφουν για πολιτικά, κοινωνικά, επιστημονικά και άλλα θέματα που απασχολούν την Ελλάδα και τον κόσμο.

Το Κίνημα Αλλαγής στη μετεκλογική συνθήκη (του Κώστα Ελευθερίου)

Το Κίνημα Αλλαγής στη μετεκλογική συνθήκη

**Εσωκομματική ρευστότητα και δισεπίλυτα στρατηγικά διλήμματα

elefteriou 2






Το Κίνημα Αλλαγής εξήλθε από τις εκλογές του 2019 με ένα ποσοστό που του εξασφάλισε όρους άμεσης επιβίωσης – με την έννοια ότι διαθέτει μια κοινοβουλευτική ομάδα άνω των είκοσι βουλευτών – και διασφαλίζει στην ηγεσία της Φ. Γεννηματά μια προσωρινή «ασυλία» απέναντι σε αμφισβητήσεις. Μια πρόχειρη ανάλυση του εκλογικού αποτελέσματος δείχνει δύο στοιχεία1: Πρώτον, σε ό,τι αφορά τη γεωγραφική διασπορά του αποτελέσματος, το Κίνημα Αλλαγής εμφανίζεται αδύναμο στα μεγάλα αστικά κέντρα, ενώ διατηρεί παράλληλα σημαντικούς θύλακες επιρροής στην περιφέρεια. Δεύτερον, εξακολουθεί να έχει μια γερασμένη εκλογική βάση (υψηλή επιρροή της τάξης του 12% στους άνω των 65 και 8% στους μεταξύ 55 και 64), η οποία σε πολύ μεγάλο βαθμό βασίζεται σε συνταξιούχους, σε αγρότες και σε μισθωτούς του δημόσιου τομέα. Το γεγονός ότι τα στηρίγματα του Κινήματος Αλλαγής είναι σε μη παραγωγικές ηλικίες και σε μη δυναμικά κοινωνικά στρώματα σημαίνει ότι: α) το κόμμα απευθύνεται και αντλεί υποστήριξη από περιορισμένου αριθμού κοινωνικά ακροατήρια· β) είναι ένα κόμμα συγχρονικής, αλλά στάσιμης εκλογικής επιρροής, με την έννοια ότι δεν μπορεί να μεθοδεύσει εύκολα την ανανέωση της εκλογικής του βάσης· γ) δεν δύναται, προς το παρόν τουλάχιστον, να εκτρέψει την διαρροή ψηφοφόρων προς τον ΣΥΡΙΖΑ και να διασφαλίσει όρους επαναπατρισμού των παλαιότερων ψηφοφόρων του.


Του Κώστα Ελευθερίου (Εποχή, 13-10-2019)

Στη συνάφεια αυτή, το Κίνημα Αλλαγής αναγκάζεται εκ των πραγμάτων να βασιστεί σε μια στρατηγική επιβίωσης και να διεκδικήσει το ρόλο της ενδιάμεσης πολιτικής δύναμης μεταξύ των δύο ισχυρών πόλων. Εδώ είναι απαραίτητο να σημειωθεί ότι ο προσδιορισμός «Κέντρο» για το Κίνημα Αλλαγής δεν έχει σχέση με την ιδεολογική θεμελίωση που προσπάθησε να δώσει στον όρο ο Ευ. Βενιζέλος στην περίοδο 2012-2015. Αντίθετα, είναι η θέση την οποία «αναγκάζεται» να καταλάβει στον πολιτικό χώρο το κόμμα, δεδομένου ότι τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και η Νέα Δημοκρατία αποσκοπούν στη συμπίεση (και ενδεχομένως εξαφάνιση) του τελευταίου. Υπό μια έννοια, φαίνεται πως η λογική του «διμέτωπου», σε αυτή τη συγκυρία ,είναι ίσως και μια ρεαλιστική τακτική για το Κίνημα Αλλαγής στο βραχύ χρόνο, στο βαθμό που η στρατηγική αναμονή της επανόδου μεγάλου αριθμού ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ στην πολιτική τους μήτρα διαψεύστηκε με ηχηρό τρόπο στις εκλογές του Ιουλίου. Ως εκ τούτου, εάν θέλουμε να επισημάνουμε τη μετεκλογική διάταξη των εσωκομματικών δυνάμεων στο Κίνημα Αλλαγής, θα πρέπει να θεωρήσουμε ως δεδομένο ότι το εν λόγω πεδίο συνιστά τη συμπύκνωση των εξελίξεων και μεταβολών, που έχουν ήδη αρχίσει να διαμορφώνονται από το 2012 και μετά και να εντείνονται μετά το πέρας των εκλογών του Σεπτεμβρίου του 2015. Πρόκειται, δηλαδή, για την εγκαθίδρυση μιας ρευστής και πολυπρόσωπης εσωκομματικής ετερότητας, η οποία στην ουσία καθίσταται και το πιο σαφές χαρακτηριστικό της φυσιογνωμίας του κόμματος.

Εσωκομματικές αντιπαραθέσεις στο ΠΑΣΟΚ

Στην ιστορική του διαδρομή, το ΠΑΣΟΚ ουδέποτε υπήρξε ένα εσωκομματικά συμπαγές κόμμα2. Ωστόσο, στην οργανωτική του παράδοση κυριαρχούσε η κομμουνιστογενής λογική της «ενιαίας αντίληψης», η οποία διαμόρφωνε κοινούς τόπους ανάμεσα στα διάφορα εσωκομματικά ρεύματα (ιδεολογικής ενίοτε οριοθέτησης), με βασικό στόχο της κατάκτηση της κυβερνητικής εξουσίας για την υλοποίηση του προγράμματος της «Αλλαγής» στις δεκαετίες του 1970 και του 1980. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 και έπειτα η συνοχή διασφαλιζόταν κυρίως διαμέσου της πρόσβασης στο κράτος και ιδίως της ανάγκης αναπαραγωγής και μακροημέρευσης αυτής της πρόσβασης, που υπερέβαινε τελικά τις όποιες ιδεολογικές αντιπαραθέσεις.

Οι ιδεολογικές αντιπαραθέσεις στο «κυβερνητικό» ΠΑΣΟΚ (καθώς υπήρξαν και οι έντονες αντιπαραθέσεις της δεκαετίας του 1970) κορυφώνονται στο 4ο Συνέδριο το 1996, το οποίο, με την εκλογή του Κ. Σημίτη ως διαδόχου του Α. Παπανδρέου, σηματοδοτεί την κυριαρχία της «εκσυγχρονιστικής» πτέρυγας του κόμματος απέναντι στη λεγόμενη «προεδρική» τάση. Ωστόσο, μετά την υπαναχώρηση του Α. Τσοχατζόπουλου στο 6ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ το 2001 και τη διάσπαση που γνώρισε η εσωκομματική αντιπολίτευση τόσο σε επίπεδο κόμματος όσο και σε επίπεδο Νεολαίας λόγω αυτής της απόφασης, ο εσωκομματικός ανταγωνισμός στο ΠΑΣΟΚ απογυμνώνεται πλήρως από κάθε ιδεολογική αναφορά και καθίσταται διαγκωνισμός μηχανισμών και «συστημάτων». Τελικά, η θεσμοθέτηση και διεξαγωγή της άμεσης εκλογής αρχηγού το 2004 περιθωριοποίησε πλήρως την κομματική οργάνωση, καθιστώντας περιττή την οποιαδήποτε αντιπαράθεση στο εσωτερικό της, καθώς τα κεντρικά επίδικα προσδιορίζονταν αποκλειστικά πλέον από τον αρχηγό και τον «κύκλο» του. Αυτό ήταν ιδιαίτερα εμφανές το 2007 στην αντιπαράθεση Παπανδρέου και Βενιζέλου για την ηγεσία του κόμματος, όπου ενώ ο «εκσυγχρονιστικός» μηχανισμός στήριξε τον δεύτερο και ο τέως «προεδρικός» τον πρώτο, αυτό συνέβη πρακτικά εκτός των κομματικών διαδικασιών και δεν υπήρχαν παρά ελάχιστες διαφορές στις πολιτικο-ιδεολογικές πλατφόρμες των δύο υποψήφιων. Αυτή η αποχύμωση της συλλογικής λειτουργίας του ΠΑΣΟΚ από ιδεολογικά επίδικα και δημοκρατικές διαδικασίες έγινε εμφανής την περίοδο 2010-2012 και συνιστά μια καθοριστική παράμετρο για την εκλογική του κατάρρευση. Ωστόσο, σε αυτή τη μακρά περίοδο (1996-2012) έντονης οργανωτικής και ιδεολογικής μετάλλαξης, η αποχώρηση μεσαίων και κατώτερων στελεχών – η οποία είχε ξεκινήσει το 1995 με το ΔΗΚΚΙ – είτε μέσω μικρών συλλογικοτήτων (πχ Νέος Αγωνιστής) είτε, κυρίως, μέσω ατομικής αποστράτευσης, αποτελεί ενδεχομένως και το βασικό αίτιο για την εκλογική κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ και το υπόβαθρο για την ανοδική εκλογική δυναμική του ΣΥΡΙΖΑ.

Από το 2012 ως το 2015, το εναπομείναν ΠΑΣΟΚ ρευστοποιείται εσωτερικά, συντιθέμενο από προσωποπαγείς μηχανισμούς χαμηλής ως μέτριας δυνατότητας κινητοποίησης. Πρακτικά, οι μόνοι εσωκομματικοί μηχανισμοί με σχετική διάρθρωση από τα πάνω προς τη βάση, ήταν του Ν. Ανδρουλάκη – οι «εκσυγχρονιστές» της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ – και των «προεδρικών» της Νεολαίας (Παντ. Καμάς κ.α.). Πέριξ των δύο μηχανισμών διαμορφώνονταν προσωποπαγή δίκτυα βουλευτών ή κομματικών στελεχών που δημιουργούσαν ασταθείς και περιστασιακές συμμαχίες. Ο Βενιζέλος έτεινε να ανέχεται (και να αγνοεί) αυτή την ετερότητα, ακριβώς γιατί ο σχεδιασμός του ήταν αποκλειστικά με όρους κυβερνητικούς και χωρίς την παρέμβαση παράγοντα κόμμα. Έτσι, λειτουργούσε ως ένα σχεδόν μονοπρόσωπο κέντρο μέσα στο κόμμα, το οποίο χάρασσε τη στρατηγική και εκφωνούσε τον λόγο του κόμματος με κάποιους πολύ πιστούς ακόλουθους. Η Γεννηματά, από την άλλη πλευρά, η οποία εκκίνησε για να διεκδικήσει την ηγεσία το 2015 χωρίς να διαθέτει επί της ουσίας δικό της μηχανισμό, λειτούργησε σαν πόλος συσπείρωσης μηχανισμών και δικτύων, κάτι που της έδωσε, δεδομένης και της απόφασης του Ανδρουλάκη να μη διεκδικήσει την ηγεσία του κόμματος, επιρροή σε διαφόρους θύλακες ισχύος εντός της κομματικής οργάνωσης. Κοινό στοιχείο των στρατηγικών Βενιζέλου και Γεννηματά είναι η διαμόρφωση συμμαχιακών σχημάτων πέριξ του κόμματος (Πρωτοβουλία των 58, Δημοκρατική Παράταξη, Κίνημα Αλλαγής), τα οποία συσπείρωναν διάφορες μικρής επιρροής ομάδες, είχαν εν τέλει ως στόχο την επιβίωση του εναπομείναντος ΠΑΣΟΚ, αλλά ταυτόχρονα ενίσχυαν τη ρευστή εσωκομματική ετερότητα.

Πρακτικά, η πιο έντονη κινητικότητα που επέδειξε ο Ν. Ανδρουλάκης από το 2016 και μετά, υποχρέωσε το εσωκομματικό μπλοκ της Γεννηματά σε έναν μεγαλύτερο συντονισμό, καθώς υπήρχε απέναντί του μια οργανωμένη αντιπολίτευση. Η Γεννηματά διευθέτησε αυτή την αντιπαράθεση με πρωτοφανείς για δημοκρατικό πολιτικό κόμμα πρακτικές εσωκομματικού αυταρχισμού: διάλυση όλων των συλλογικών οργάνων του ΠΑΣΟΚ τον Απρίλιο του 2017 υπό την πρόφαση διεξαγωγής έκτακτου συνεδρίου, κωλυσιεργία και άρνηση διεξαγωγής Συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ, ανάδειξή της σε μονοπρόσωπο και μοναδικό αιρετό όργανο του Κινήματος Αλλαγής, το οποίο υποκατέστησε το ΠΑΣΟΚ δίχως πρότερη συλλογική απόφαση του τελευταίου. Η κυριαρχία της Γεννηματά συνοδεύθηκε από την ολοκλήρωση της απαξίωσης του εναπομείναντος οργανωμένου ΠΑΣΟΚ και την ρευστοποίησή του στο σχηματισμό του Κινήματος Αλλαγής. Η συνθήκη της οργανωτικής αποδιάρθρωσης κατέστησε, ως ενός σημείου, το κόμμα ευεπίφορο τόσο στον ΣΥΡΙΖΑ –ο οποίος εγκαλεί την πολιτική παράδοση του ανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ– όσο και στη Νέα Δημοκρατία – η οποία επιχειρεί να ενσωματώσει δυνάμεις του σημιτικού μπλοκ. Στην ουσία, η σταδιακή υποχώρηση του Κινήματος Αλλαγής ως δυνητικού ελάσσονος κυβερνητικού εταίρου, σε συνδυασμό με την εκλογική καχεξία και στασιμότητα, ευνοούν μεγαλύτερο κατακερματισμό και φυγόκεντρες τάσεις στη βάση του κόμματος.

Η σημερινή «ανθρωπογεωγραφία» του Κινήματος Αλλαγής

Σήμερα το εσωκομματικό πεδίο στο Κίνημα Αλλαγής διαμορφώνεται ως εξής: κάτω από την ομπρέλα της Γεννηματά υπάρχουν τρεις μηχανισμοί, ο παλαιός μηχανισμός των «προεδρικών» της Νεολαίας, ο μηχανισμός του εκπρόσωπου τύπου Π. Χρηστίδη (υπό συγκρότηση) και ο μηχανισμός του γραμματέα Μ. Χριστοδουλάκη (κυρίως η ΠΑΣΠ του ΕΜΠ, πλην των Πολιτικών Μηχανικών). Πέριξ της Γεννηματά συσπειρώνονται και οι εναπομείνασες εξω-πασοκικές δυνάμεις του Κινήματος Αλλαγής (Καμίνης, πρώην στελέχη ΔΗΜΑΡ). Σε μεγάλο βαθμό, η Γεννήματα ελέγχει την ΚΟ του Κινήματος Αλλαγής, αν και η εσωκομματική ρευστότητα αναμένεται ενδεχομένως να επιδράσει σε επιμέρους επιλογές κάποιων βουλευτών. Ως εναλλακτικός πόλος ισχύος εξακολουθεί να υφίσταται ο μηχανισμός του Ανδρουλάκη, ο οποίος φαίνεται πως εξακολουθεί να είναι λειτουργικός, με την έννοια ότι κατόρθωσε να τον επανεκλέξει στις πρόσφατες ευρωεκλογές και με αυτόν είναι ευθυγραμμισμένοι τρείς βουλευτές (Κωνσταντόπουλος, Μπιαγκής, Φραγγίδης). Από εκεί και πέρα υπάρχουν στελέχη τα οποία φέρουν ένα συμβολικό βάρος και τα οποία λειτουργούν ως ατομικοί πόλοι ισχύος (Λαλιώτης, Σκανδαλίδης, Λοβέρδος) και είναι σχετικά ευθυγραμμισμένα προς τις επιλογές της ηγεσίας και κάποιοι βουλευτές που προσπαθούν να διατηρήσουν μια σχετική αυτονομία (Κωνσταντινόπουλος, Κατρίνης, Γιαννακοπούλου). Ο Ευ. Βενιζέλος δραστηριοποιείται πλέον μέσω του «Κύκλου Ιδεών», διατηρώντας ωστόσο κάποιους υποστηρικτές εντός κόμματος με αντιπαραθετική διάθεση προς την ηγεσία. Ο Γ. Παπανδρέου διαθέτει και αυτός τη δική του εστία επιρροής εντός κόμματος και ΚΟ, όντας εκείνος ο παράγοντας που φαίνεται να ευνοεί περισσότερο τη σύγκλιση με τον ΣΥΡΙΖΑ. Τέλος, ο Κ. Σημίτης εξακολουθεί να παρεμβαίνει με στρατηγικού τύπου τοποθετήσεις· μαζί με τον Βενιζέλο και τον Λοβέρδο βρίσκεται εγγύτερα σε μια λογική σύμπλευσης με τη ΝΔ σε μια αντι-ΣΥΡΙΖΑ βάση. Οι συνδικαλιστικές δυνάμεις του κόμματος (ΓΣΕΕ, πρώην ΔΕΚΟ, Δημόσιο) είναι αυτονομημένες από το κόμμα, επιδιώκοντας καλές σχέσεις με τους πάντες, ενώ κάτι αντίστοιχο φαίνεται να ισχύει και για τις αυτοδιοικητικές του δυνάμεις, οι οποίες αποτελούνται από δημοτικές παρατάξεις που απέφευγαν τη σαφή τους σύνδεση με το κόμμα.

Η περιγραφόμενη παραπάνω ετερότητα έχει ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό: δεν οργανώνεται γύρω από διακριτές ιδεολογικο-πολιτικές θέσεις. Με την εξαίρεση ίσως μιας συζήτησης για τις πιθανές συμμαχιακές συγκλίσεις του κόμματος, δεν εμφανίζεται να υπάρχει προβληματισμός γύρω από τα ιδεολογικά θεμέλια του κόμματος. Είναι ενδεικτικό ότι τα ιδρυτικά ντοκουμέντα του Κινήματος Αλλαγής αποτελούσαν συμπίλημα ιδεών και προτάσεων από πολλαπλές πολιτικές παραδόσεις, χωρίς να επιτυγχάνεται μια ουσιαστική ιδεολογική σύνθεση (η όποια προγραμματικού τύπου σύνθεση έχει νεοφιλελεύθερες απολήξεις), ενώ και ο ίδιος ο λόγος της Γεννηματά από το 2015 είναι κυρίως συνθηματολογικού ύφους και εκφοράς. Το γεγονός δε ότι η δομή τού από τα πάνω κατηργημένου ΠΑΣΟΚ, αντικαταστάθηκε σχεδόν άμεσα από τα όργανα του Κινήματος Αλλαγής, δεν συνοδεύτηκε και από μια αντίστοιχη αναζωογόνηση της εσωκομματικής λειτουργίας. Οι διάφορες εσωκομματικές κινήσεις, προσωποπαγείς και αποϊδεολογικοποιημένες, συναντιούνται στη βάση της κοινής μέριμνας του να διατηρηθεί ο μικρός ενδιάμεσος χώρος κοντά στα τρέχοντα εκλογικά δεδομένα, για να υπάρχει η δυνατότητα της αναπαραγωγής της σημερινής κομματικής γραφειοκρατίας. Σε αυτό αποσκοπεί στην πραγματικότητα η στρατηγική της επιβίωσης: στην αναπαραγωγή των προσώπων, τα οποία πλέον σε ένα μικρό κόμμα, ασχέτως της ατομικής πολιτικής τους σταδιοδρομίας, αποκτούν δυνατότητες κεντρικής παρέμβασης και διεκδίκησης κάποιας επιρροής. Και εδώ αξίζει να επισημανθεί ένα κρίσιμο στοιχείο: το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αξιοποίησε ήδη από το 2015 πολλά παλαιά μικρομεσαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ για να στελεχώσει θέσεις στο κράτος, αλλά και η αντίστοιχη προσπάθεια προσεταιρισμού πρώην πασοκικών στελεχών από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, αποψίλωσε επί της ουσίας το κόμμα από τα μεσαία του στελέχη, τα οποία αποτελούσαν και την κινητήρια δύναμη του ηγεμονικού κόμματος ΠΑΣΟΚ.

Το στρατηγικό αδιέξοδο του Κινήματος Αλλαγής

Προφανώς, όλες αυτές οι εξελίξεις δεν είναι απλά φαινόμενα της συγκυρίας, αλλά είναι απόρροια του γεγονότος ότι το ΠΑΣΟΚ ήταν το υπόδειγμα κόμματος του κράτους με όλες τις συνέπειες της διαδικασίας της κρατικοποίησης, ιδίως στη συλλογική λειτουργία και στο ρόλο του οργανωμένου κόμματος. Μετά την κατάρρευση του 2012, το ΠΑΣΟΚ παρέμεινε ένα κόμμα παραγόντων, με μια περιορισμένη βάση κοινωνικής επιρροής, που εν τέλει προσπαθούσε να διασφαλίσει για τον εαυτό τον ρόλο του δυνητικού ήσσονος κυβερνητικού εταίρου. Αυτό δημιουργεί μια εγγενή αντίφαση: Εάν η κρατικοποίηση κατέστησε το ΠΑΣΟΚ αδύναμο να διαχειριστεί τις κοινωνικές συνέπειες της διαχείρισης της κρίσης του 2010 και ευάλωτο σε μεγάλες εκλογικές διαρροές, τότε ενδεχομένως μια προσπάθεια απόσυρσης από το κράτος και επιστροφής στην κοινωνία να δημιουργούσε όρους πολιτικής ανάταξης. Ωστόσο, το πολιτικό υποκείμενο ΠΑΣΟΚ, ιδίως στη φάση της από τα κάτω αποδιάρθρωσης του, παρέμεινε μια πολιτικο-οργανωτική δομή αποδυναμωμένων παραγόντων, που μπορούσαν μόνο να αναπαραχθούν διαμέσου του κράτους και ήταν εξαρτημένοι εν τέλει από αυτό. Ως εκ τούτου, δεν θα μπορούσαν να λειτουργήσουν αποτελεσματικά εκτός του κράτους και εντός της κοινωνίας. Έτσι, το Κίνημα Αλλαγής βρίσκεται σε μια κατάσταση λίμπο. Δεν μπορεί να επιστρέψει στο κράτος, διότι σαν ήσσων κυβερνητικός εταίρος είτε του ΣΥΡΙΖΑ είτε της ΝΔ κινδυνεύει να απορροφηθεί από αυτά τα δύο κόμματα. Ταυτόχρονα, όμως, δεν μπορεί να επιστρέψει και στην κοινωνία, καθώς είναι στερημένο από τα εργαλεία της κοινωνικής κινητοποίησης, έχοντας παραμείνει ένας αμιγώς εκλογικός μηχανισμός που έλκει τη συγκινησιακή ψήφο των μεγαλύτερων ηλικιών. Τι του μένει; Η διατήρηση της κοινοβουλευτικής παρουσίας, που παρέχει εκ των πραγμάτων ορατότητα και πρόσβαση στα ΜΜΕ και η προσδοκία ότι η επιχειρούμενη ανασυγκρότηση στον ΣΥΡΙΖΑ θα αποτύχει (τόσο στην ποσοτική όσο και στην ποιοτική της διάσταση) και άρα αυτό θα του επιτρέψει να αποφύγει περαιτέρω απώλειες. Η τύχη του, επομένως, δεν θα κριθεί από το ίδιο.

Σημειώσεις:

Βλ. Π. Κουστένης, «Ο εκλογικός κύκλος της κρίσης», Εφημερίδα των Συντακτών, 13 Ιουλίου 2019

Για περαιτέρω στοιχεία αυτής της ιστορικής επισκόπησης μέχρι και σήμερα βλ. Β. Ασημακόπουλος και Χρ. Τάσσης, «ΠΑΣΟΚ: Σταθμοί και όρια στη διαμόρφωση και εξέλιξη του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος (1974-2018)» στο ΠΑΣΟΚ, 1974-2018: Πολιτική Οργάνωση-Ιδεολογικές Μετατοπίσεις-Κυβερνητικές Πολιτικές (Gutenberg 2018).



ΗΜΕΡΙΔΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ ΚΑΙ ΕΥΑΙΣΘΗΤΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ

"Άνοια Alzheimer ασθένειες με σοβαρέςΆνοια Alzheimer5
συνέπειες για τους πάσχοντες και τις
οικογένειές τους.
Πρόληψη - Αντιμετώπιση".

Μουσείο Εθνικής Αντίστασης
Δευτέρα 4 Νοεμβρίου 2019 και ώρα 6:30 μ.μ

ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ ΕΝΩΤΗΤΕΣ

1."Νόσος Aλτσχάιμερ : κλινική εικόνα
και διάγνωση"
Μούγιας Αντώνης, Ψυχίατρος,Ψυχοθεραπευτής

2."Η πρόληψη και η θεραπεία της
νόσου Aλτσχάιμερ και των άλλων
μορφών άνοιας"
Συνετού Μαργαρίτα, Νευρολόγος

3."Το κοινωνικό κόστος της άνοιας"
Καλδή Μικαέλα, Ψυχολόγος

4.“Συμπεριφορά σε άτομα με άνοια’’
Προύσκας Κωστής, Dr. Γεροντολογίας

5."Κατάθλιψη: "Κλινική εικόνα και
αντιμετώπιση"
Κοντογιάννη Ευαγγελία, Ψυχολόγος,MSc

Οι συμμετέχοντες στην ημερίδα θα έχουν
την ευκαιρία να δηλώσων και να συμμετάσχουν
δωρεάν σε τεστ μνήμης που θα πραγματοποιηθεί
από ειδικούς επιστήμονες την Τρίτη 5 Νοεμβρίου
και από ώρα 10:00 π.μ έως 2:00 μ.μ στο χώρο
του Μουσείου Εθνικής Αντίστασης στην Ηλιούπολη.

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Έπαιξε ρόλο η Συμφωνία των Πρεσπών στο εκλογικό αποτέλεσμα; (του Βασίλη Ρόγγα)

αρχείο λήψης 5


Η εκλογική μάχη των βουλευτικών εκλογών έχει τελειώσει. Τα στατιστικά στοιχεία έπειτα από μια τέτοια αναμέτρηση μπορούν να είναι και πολλά και χρήσιμα. Επιλέγω στο παρόν άρθρο να παραθέσω κάποια που θεωρώ πως έχουν ενδιαφέρον, ιδιαιτέρως αν συνδυαστούν με τα ποιοτικά στοιχεία καθώς και την πολιτική ύλη. Οι πέντε πίνακες που ακολουθούν σχετίζονται με τις μεγαλύτερες διαφορές της Ν.Δ. από τον ΣΥΡΙΖΑ, τις μικρότερες διαφορές της Ν.Δ. από τον ΣΥΡΙΖΑ, τη μεγαλύτερη πτώση του ΣΥΡΙΖΑ σε σχέση με το ποσοστό του τον Σεπτέμβριο του 2015, τη μεγαλύτερη του άνοδο σε σχέση με τον Ιούλιο του 2019 και, τέλος, τα μεγαλύτερα ποσοστά της αποχής.
Περισσότερα...

Τα αποτελέσματα των εκλογών και η στρατηγική της Κέντρο / Αριστεράς (του Χρύσανθου Τάσση)

Τα αποτελέσματα των εκλογών και η στρατηγική της Κέντρο / Αριστεράς
Χρύσανθος Δ. Τάσσης (Λέκτορας με αντικείμενο Πολιτική Κοινωνιολογία και Ελληνικό Πολιτικό Σύστημα, στο Τμήμα Κοινωνικής Διοίκησης και Πολιτικής Επιστήμης, στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης. Το άρθρο δημοσιεύθηκε στα Ενθέματα της Αυγής της Κυριακής, 14-7-2019.
Περισσότερα...

Η εξέλιξη του κομματικού συστήματος της Μεταπολίτευσης - Μέρος 6ο

Το σύστημα των κομμάτων καρτέλ δεν δημιουργείται από τη μία στην άλλη. Ούτε εξαλείφονται οι γενικές προγραμματικές αρχές των κομμάτων ούτε η κοινωνικές-ταξικές τους βάσεις αλλάζουν ριζικά υπό κανονικές συνθήκες. Για παράδειγμα, το ΠΑΣΟΚ από την άποψη της πολιτικής κοινωνιολογίας εξελίχθηκε ως κόμμα-στελεχών (elite) το 1974 και μετά την πρόσκληση του Ανδρέα Παπανδρέου για την αυτο-οργάνωση γρήγορα μετατράπηκε σε ένα κόμμα μαζών που συγκέντρωσε γύρω του λαϊκά στρώματα και ιδιαίτερα εκείνα που ήταν ακόμα υπό την ισχυρή επίδραση της παράδοσης και είχαν αναμνήσεις από το παλλαϊκό κίνημα εθνικής αντιναζιστικής αντιφασιστικής αντίστασης (1940-1944) με κατεύθυνση έναν σοσιαλισμό διαφορετικό από τη σοσιαλδημοκρατία και τον "υπαρκτό σοσιαλισμό". Τα μέλη του ήταν ενεργά στα κοινωνικά κινήματα της περιόδου με έμφαση στο εργοστασιακό συνδικαλιστικό όπου προωθείται η ιδέα της της εργατικής «αυτοδιαχείρισης».


hqdefault

Από το 1977 ως το 1981 το ΠΑΣΟΚ μετεξελίχθηκε σε πανσυλλεκτικό κόμμα ("catch-all party") απευθυνόμενο όχι μόνο στους εργαζομένους αλλά και στο λαό ως σύνολο με κύριο στήριγμα τη μικρή και μεσαία αστική τάξη (μικρομεσαίοι) υποσχόμενο την οικοδόμηση ενός «κράτους πρόνοιας», την έξοδο της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ και την ΕΟΚ. Όταν το ΠΑΣΟΚ ανήλθε στην κυβέρνηση πάγωσε το πρόγραμμα στοχεύοντας πλέον στη διαχείριση και τον εκσυγχρονισμό του (καπιταλιστικού) κράτους.[1] Οι υλοποιούμενες μεταρρυθμίσεις ήταν σε μεγάλο βαθμό συμβατές με τις ανάγκες του ελληνικού καπιταλισμού. Οι κομματικές δομές προσαρμόστηκαν στις ανάγκες της κρατικής γραφειοκρατίας. Ο μετασχηματισμός του ΠΑΣΟΚ δεν ήταν τόσο ομαλός. Η ηγεσία του κόμματος ξεκίνησε εσωτερικό "πόλεμο" εναντίον των διαφωνούντων προκειμένου να εξουδετερωθεί η αμφισβήτησή της από τις εργατικές οργανώσεις του κόμματος είτε με την διαγραφή τους τους είτε την ενσωμάτωσή τους μέσα στο γραφειοκρατικό μηχανισμό.[2] Παρά το γεγονός ότι το ΠΑΣΟΚ είχε μετατραπεί στο κατ’ εξοχήν «κόμμα του κράτους», η εκλογική βάση του συνέχισε να προέρχεται κυρίως από την εργατική τάξη και τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα.[3]





Συνεχίζεται..

Θανάσης Τσακίρης


[1] Σπουρδαλάκης, Μ. (1998), «Από το “Κίνημα Διαμαρτυρίας” στο “Νέο ΠΑΣΟΚ”», στο Μ.Σπουρδαλάκης (επιμ.), ΠΑΣΟΚ: Κόμμα-Κράτος-Κοινωνία, Αθήνα: Εκδ. Πατάκης
[2] Κώστας Ελευθερίου, Χρύσανθος Τάσσης (2013), ΠΑΣΟΚ: Η άνοδος και η πτώση (;) ενός ηγεμονικού κόμματος, Άθήνα: Εκδ. Σαββάλας
[3]Βερναρδάκης, Χριστόφορος (2011), Πολιτικά Κόμματα, Εκλογές και Κομματικό σύστημα – Οι μετασχηματισμοί της πολιτικής αντιπροσώπευσης 1990-2010, Αθήνα-Θεσσαλονίκη: Εκδ. Σάκκουλας

Η εξέλιξη του κομματικού συστήματος της Μεταπολίτευσης - Μέρος 5ο

Από το 1981 κι ύστερα οι Ελληνικοί εκλογικοί νόμοι "ενισχυμένης αναλογικής" -με μια μικρή ανάσα το 1989- ευνοούν τα καθιερωμένα κόμματα εν ονόματι της διακυβέρνησης και οδηγούν σε δυσανάλογη κατανομή εδρών σε σχέση με τις ψήφους. Αθροιστικά αυτά τα κόμματα κερδίζουν περισσότερο από το 90% των εδρών. Επιπλέον, από το 1993 υπάρχει ένα εκλογικό κατώφλι που πρέπει να περάσει ένα πολιτικό κόμμα, προκειμένου να εξασφαλίσει την εκπροσώπησή του στο κοινοβούλιο. Υποτίθεται ότι το εκλογικό όριο του 3% αποβλέπει στον αποκλεισμό των κομμάτων εθνοτικών και θρησκευτικών μειονοτήτων, κυρίως μουσουλμανικών από την περιοχή της Θράκης, που προωθούν ανεξάρτητα τα αιτήματα των σχετικών μειονοτήτων. Στην πραγματικότητα, το κατώφλι εμπόδισε νέα κόμματα ή μεμονωμένους υποψηφίους από την είσοδό τους στη Βουλή που θα μπορούσαν να απειλήσουν την κυριαρχία των κατεστημένων κομμάτων ή/και του κοινωνικο-οικονομικού συστήματος. Το κόμμα καρτέλ είναι περισσότερο κόμματος «έντασης κεφαλαίου» και όχι «εντάσεως εργασίας», δηλαδή η εθελοντική εργασία των μελών δίνει τη θέση της στην συγκεντρωτική-επαγγελματική δραστηριότητα των κομματικών διαχειριστών/διευθυντών των οποίων οι μισθοί εξασφαλίζονται είτε με δημόσια χρηματοδότηση, είτε μέσω της διαδικασίας της απόσπασης από οργανικές θέσεις του δημόσιου τομέα.

Ekloges 5 Noemvri 1989


Τα κόμματα-καρτέλ χρησιμοποιούν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, προκειμένου να επικοινωνήσουν με το «μέσο πολίτη» και, κατά συνέπεια, διαχωρίζουν τους ηγέτες από τη βάση της κομματικής οργάνωσης. Οι διαφημιστικές εκστρατείες βασίζονται περισσότερο στην μορφή παρά στο περιεχόμενο ανταποκρινόμενες στις απαιτήσεις της λογικής των μέσων μαζικής ενημέρωσης -. ιδιαίτερα των ηλεκτρονικών ΜΜΕ. Η επικράτηση του κόμματος του καρτέλ δεν σημαίνει την αναπόφευκτη κατάργηση των προηγούμενων τύπων κόμματος. Η έννοια του τύπου κόμματος είναι Βεμπεριανός «ιδεότυπος» που ορίζει τα κύρια χαρακτηριστικά που κυριαρχούν σε μια ολότητα . Η διαφορά έχει να κάνει με τους πολιτικούς στόχους και με τη βάση του κομματικού ανταγωνισμού . Στην εποχή του κόμματος καρτέλ, οι πολιτικοί στόχοι αναφέρονται στο "εγώ" και η χάραξη πολιτικής έχει γίνει τεχνοκρατική ενασχόληση κι επάγγελμα. Ο κομματικός ανταγωνισμός αναπτύσσεται με βάση τη ζήτηση για αποτελεσματική και αποδοτική διαχείριση των αναγκών του κράτους.






Η «Διακομματική συμπαιγνία» είναι μια κρίσιμη προϋπόθεση για την επιβίωση του προσωπικού του κόμματος εντός του κράτους και σε συνδυασμό με διαχειριστική λογική για την πολιτική παρέμβαση δημιουργεί διλήμματα στα κόμματα σχετικά με τον εκλογικό νόμο και το θεσμικό κανονιστικό πλαίσιο εντός του οποίου λαμβάνει χώρα ο εκλογικός ανταγωνισμός. Το ΠΑΣΟΚ είναι ήταν το κατ' εξοχήν κόμμα καρτέλ στην Ελλάδα μεταξύ 1985 και 2012.[1]

Συνεχίζεται...

Θανάσης Τσακίρης


[1] Katz Richard and Mair Peter. (1995). ‘Changing Models of Party Organization and Party Democracy: The Emergence of the Cartel Party.' Party Politics: 1:1.
Spourdalakis Michalis (1996) PASOK'S second chance, Mediterranean Politics, 1:3, 320-336,

Η εξέλιξη του κομματικού συστήματος της Μεταπολίτευσης - Μέρος 4ο

Λίγες ώρες πριν ανακοινωθούν τα αποτελέσματα των εκλογών του 1981 ο απερχόμενος πρωθυπουργός Γεώργιος Ράλλης συνεχάρη τον Ανδρέα Παπανδρέου για τη νίκη του. Αυτό έδειχνε ότι η ομαλή αλλαγή κυβέρνησης σήμανε την εδραίωση της δημοκρατίας στην Ελλάδα.Το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση θα διόρθωνε αδικίες που έγιναν από τις άρχουσες πολιτικές ελίτ σε τμήματα του πληθυσμού κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών (εμφύλιος πόλεμος, αστυνομικό κράτος της μετεμφυλιακής περιόδου, στρατιωτική δικτατορία, κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας) και θα προσπαθούσε να στήσει ένα κράτος πρόνοιας που θα βασιζόταν στο κράτος δικαίου και τα ανθρώπινα δικαιώματα.




Αυτή η στρατηγική ήταν εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση για να ενσωματώσει τις αποκλεισμένες μάζες στο σύστημα. Μόνο που οι αρχικοί στρατηγικοί στόχοι του ΠΑΣΟΚ βαθμιαία άλλαζαν. Η διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη ανέφερε την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και την χειραφέτηση του ανθρώπου. Μεταξύ 1977 και 1981 διαμορφώθηκαν νέοι στόχοι : μείωση του χάσματος μεταξύ των διαφόρων εισοδηματικών ομάδων και δημιουργία μιας αυτοδύναμης εθνικής ανάπτυξης προκειμένου να μειωθεί η άνιση κατανομή του εισοδήματος ξεπερνώντας την περιφερειακή ανάπτυξη της χώρας. [1] Το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν πια το ριζοσπαστικό αριστερό κίνημα της δεκαετίας του 1970.[2]




Μετά την ήττα της στις εκλογές του 1981 η Νέα Δημοκρατία κατέφυγε στον αντικομμουνιστικό και αντιδραστικό λόγο, προκειμένου να διατηρηθεί η ενότητα του κόμματος με βάση τις παραδοσιακές θέσεις της δεξιάς. Ο Γ. Ράλλης παραιτήθηκε από τη θέση του προέδρου. Η κοινοβουλευτική ομάδα επέλεξε τον Ευάγγελο Αβέρωφ ως αρχηγό της Νέας Δημοκρατίας.[3]




Στην αριστερή πλευρά του κομματικού φάσματος, το κομμουνιστικό κίνημα φαίνεται να έχει χάσει την ελκυστικότητά του. Το ΚΚΕ δεν μπορούσε να δικαιολογήσει τις πολιτικές της Σοβιετικής Ένωσης και της ΚΟΜΕΚΟΝ (στρατιωτική εισβολή στο Αφγανιστάν, το πραξικόπημα στην Πολωνία και την απαγόρευση του εργατικού συνδικάτου της Αλληλεγγύης, παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κλπ). Επιπλέον, η πολιτική του ΠΑΣΟΚ για την ικανοποίηση των μακροχρόνιων αιτημάτων της Αριστεράς και όλων των προοδευτικών δυνάμεων της χώρας (αναγνώριση της Αντιναζιστικής εθνικής αντίστασης μεταξύ 1941-1944, χορήγηση συντάξεων και παροχών σε μαχητές της αντίστασης, αλλαγές στο οικογενειακό δίκαιο και ειδικότερα η κατάργηση της νομικής υποχρέωσης της προίκας).[4]. Οι οργανώσεις της ανανεωτικές και της ριζοσπαστικής αριστεράς έμπαιναν σε μια δεκαετία κρίσης. Το 1982 η Β΄Πανελλαδική έπαψε να υπάρχει. Τα μέλη της είτε επέστρεψαν στο ΚΚΕ εσωτερικού είτε δημιούργησαν θεωρητικές επιθεωρήσεις, πολιτικά περιοδικά και οργανώσεις κοινωνικών κινημάτων (ανθρώπινα δικαιώματα, οικολογικές ομάδες κλπ). Το ΚΚΕ εσωτερικού υπέστη σοβαρές απώλειες μελών που είτε στελέχωσαν διάφορα υπουργεία και τους κρατικούς μηχανισμούς είτε ακολούθησαν ακαδημαϊκή καριέρα. Τα μέλη που παρέμειναν στο κόμμα χωρίστηκαν σε δύο κύριες φράξιες με επικεφαλής τον Λεωνίδα Κύρκου (ευνοούσε τη μετεξέλιξη του κόμματος) και τον Γιάννη Μπανιά (ευνοούσε την αναβάθμιση της κομμουνιστικής ταυτότητας του κόμματος). Όμως, η κρίση της αριστεράς αφήνει ακάλυπτο πολιτικά μεγάλο μέρος των λαϊκών στρωμάτων, ειδικά τη νεολαία που ψάχνει διεξόδους σε άλλους δρόμους.




Το κομματικό σύστημα θα δείξει τη σταθερότητά του στις επόμενες Ευρωπαϊκές (1984) και εθνικές (1985) εκλογές. Στις ευρωεκλογές το ΠΑΣΟΚ κέρδισε 41,58% των ψήφων και 10 έδρες, αλλά η Νέα Δημοκρατία ανέκαμψε κερδίζοντας 38,05% (6,71% υψηλότερα από ό,τι το 1981) και 9 έδρες (1 παραπάνω από το 1981).Το ΚΚΕ κέρδισε 11,64% των ψήφων (μείωση κατά 1,20%) και 3 έδρες. Ακόμη και το φιλο-ΕΟΚικό ΚΚΕ εσωτερικού υπέστη σοβαρή απώλεια ψήφων κερδίζοντας μόνο 3,42% (μείωση κατά 1,88%) και 1 έδρα. Η Ακροδεξιά Εθνική Πολιτική Ένωση (ΕΠΕΝ)κέρδισε 2,29% και 1 έδρα. Το Μαοϊκό Επαναστατικό Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδα (ΕΚΚΕ) κέρδισε 0,30% και Αγωνιστικό Σοσιαλιστικό Κόμμα (ΑΣΚΕ) 0,18%. Τέλος, αθροιστικά τέσσερις κεντρώες οργανώσεις και κόμματα κέρδισαν 1,78% των ψήφων.




Στις εθνικές εκλογές του 1985 το ΠΑΣΟΚ επαλήθευσε την ηγεμονία του στο πολιτικό σύστημα αποκτώντας 45,82% των ψήφων και 161 έδρες. Ηγέτης της Νέας Δημοκρατίας ήταν τώρα ο Κώστας Μητσοτάκης και στο νεοφιλελεύθερο πρόγραμμά του περιλαμβάνονται οι θέσεις για κατάργηση των φόρων και απελευθέρωση της οικονομίας. Η Νέα Δημοκρατία κέρδισε 40.85% των ψήφων και 126 έδρες. Σωρευτικά τα δύο κυρίαρχα κόμματα έχουν 86,67%. Όλα τα άλλα πολιτικά κόμματα συμπιέστηκαν εκλογικά. Το ΚΚΕ κέρδισε 9,89% των ψήφων και 12 έδρες. Το ΚΚΕ εσωτερικού κέρδισε 1,84% των ψήφων και 1 έδρα. Νέος παράγοντας στις ελληνικές εκλογές είναι το ψηφοδέλτιο "Εμπιστοσύνη / Πεπρωμένο" (0,18%), που εκπροσωπεί τους μουσουλμάνους πολίτες από τους νομούς Ξάνθης και Ροδόπης.

1985Iounios 380x500


Αυτό το κομματικό σύστημα που οι εκλογές του 1985 εγκατέστησαν θα διαρκέσει 27 χρόνια. Είναι ένα κομματικό σύστημα καρτέλ. [5]


Συνεχίζεται....

Θανάσης Τσακίρης

[1] Spourdalakis Michalis (1986) “The Greek experience” in R. Miliband, J. Saville, M. Liebman & L. Panitch (eds.), Socialist Register 1985-86: Social Democracy and After, pp. 247-268
[2] Close David (2002) Greece Since 1945: Politics, Economy and Society, London, UK: Pearson Education.
[3] Nikiforos Diamandouros, Richard Gunther Parties, (2001) Politics, and Democracy in the New Southern Europe, Baltimore, MD and London, UK: JHU Press,
[4] Halkias Alexandra (2004) The Empty Cradle of Democracy: Sex, Abortion, and Nationalism in Modern Greece, Durham, NC: Duke University Press
[5] Loomes Gemma (2013) Party Strategies in Western Europe: Party Competition and Electoral Outcomes. London, UK: Routledge

Η εξέλιξη του κομματικού συστήματος της Μεταπολίτευσης - Μέρος 3ο

Οι εκλογές της 18ης Οκτωβρίου 1981 που διεξήχθησαν από την κυβέρνηση του Γεώργιου Ράλλη, κερδήθηκαν από τον Ανδρέα Παπανδρέου, με ευρεία κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Οι εκλογές διεξήχθησαν με το σύστημα της ενισχυμένης αναλογικής του Ν. 626/1977. Υπουργός Εσωτερικών για τη διενέργεια των βουλευτικών εκλογών και των πρώτων ευρωεκλογών τον Οκτώβριο του 1981 διετέλεσε Ο Γεώργιος Δ. Δασκαλάκης.

nea 19 10 1981






















H τετραετία 1977-1981 ήταν μια περίοδος έντονων ταξικών και κοινωνικών αγώνων που είχαν συμβάλανε στην ραγδαία άνοδο και εντυπωσιακή νίκη του ΠΑΣΟΚ. Ας δούμε ορισμένα γεγονότα της περιοδου.
1978
1 Μαρτίου. 24ωρη γενική απεργία πραγματοποιούν οι εργαζόμενοι όλης της χώρας για αυξήσεις 30%.
2 Μαρτίου. Οι σπουδαστές της Σιβητανιδείου Σχολής καταγγέλουν ότι ο διευθυντής κάλεσε μια διμοιρία ΜΑΤ για να σκίσει διάφορες πολιτικές αφίσες.
3 Μαρτίου. Αποχή διαρκείας κηρύττουν οι σπουδαστές των σχολών ΕΜΠ με αίτημα την κατοχύρωση της Γ’ εξεταστικής περιόδου.
* Συνεχίζεται στην Πάτρα η αποχή διαρκείας των φοιτητών όλων των σχολών. Κατάληψη στο Πανεπιστήμιο αποφασίζουν οι φοιτητές και την εγκατάσταση ραδιοφωνικού σταθμού για την ενημέρωση του λαού. Η αστυνομία προσπάθησε να κλείσει με μπάρες το κτίριο αλλά απέτυχε. Απαγορεύτηκε όμως κάθε ανοιχτή συγκέντρωση φοιτητών. Μεγάλη δύναμη από Αύρες και ΜΑΤ εδρεύει γύρω από το Πανεπιστήμιο.
* Σε 24ωρη προειδοποιητική απεργία κατεβαίνουν οι εργαζόμενοι της ΜΕΛ, με αιτήματα αυξήσεις μισθών, καλύτερες συνθήκες δουλειάς, κατάργηση των αντεργατικών νόμων.
4 Μαρτίου. Οι φοιτητές συνεχίζουν την κατάληψη του πανεπιστημίου Πάτρας στην οποία δεν συμμετέχουν ΠΑΣΠ και ΠΣΚ.
* Σε 24ωρη απεργία κατεβαίνουν οι φορτηγατζήδες και οι εργαζόμενοι του ΟΑΣΘ
6 Μαρτίου. ΜΑΤ, αύρες, ασθενοφόρα και κλούβες στα Νέα Λιόσια (Ιλιον)για να εμποδίσουν πορεία των κατοίκων ενάντια στην ένταξη της περιοχής στο σχέδιο πόλεως. Τελικά δεν έγιναν επεισόδια.
* Το υπουργείο Παιδείας απαγορεύει την αφισοκόλληση στις Τεχνικές σχολές και τα ΚΑΤΕΕ με το αιτιολογικό της ρύπανσης των τοίχων.
8 Μαρτίου. Συνεχίζεται η απεργία του προσωπικού των τρόλεϊ
* Συγκέντρωση πραγματοποιούν οι απεργοί των αμερικάνικων βάσεων έξω από τη Βάση του Ελληνικού, ενώ σε απεργία πείνας κατεβαίνουν οι εργαζόμενοι στη Βάση Γουρνών Κρήτης.
9 Μαρτίου. 1300 εργάτες βρίσκονται χωρίς δουλειά μετά το κλείσιμο των Ναυπηγείων Σύρου, από τον Όμιλο Γουλανδρή.
10 Μαρτίου. Ενώ συνεχίζεται για 24η ημέρα η απεργία των εργαζομένων στις Αμερικάνικες Βάσεις, μονάδες των ΜΑΤ και αύρες εμπόδισαν να πραγματοποιηθεί νέα συγκέντρωση στη Βάση του Ελληνικού.
* Αποχή όλων των μαθητών των σχολείων Μέσης Εκπαίδευσης της Κεφαλονιάς με αίτημα να φύγει η γυμνασιάρχης Κωνσταντίνα Παπαγεωργοπούλου.
11 Μαρτίου Σημειώνεται έκρηξη βόμβας έξω από τον κινηματογράφο «Έλλη» με αποτέλεσμα να τραυματιστούν 19 άτομα. Είναι Σαββατόβραδο, 9.30μμ, ο κινηματογράφος είναι γεμάτος κόσμο και μια. ωρολογιακή βόμβα είχε τοποθετηθεί μέσα στην αίθουσα με προφανή σκοπό την πρόκληση πολλών θυμάτων, ενώ δεν δίνεται η παραμικρή προειδοποίηση.
Πιο βαριά τραυματισμένος είναι άτυχος θεατής , κάτω από το κάθισμα του οποίου τοποθετήθηκε η βόμβα, ο οποίος έχασε και τα δυο του πόδια. Η ταινία που παιζόταν ήταν η Σοβιετική «Ουράνιο Τόξο», η αστυνομία όμως εξαπολύει κυνηγητό ενάντια σε δημοκράτες – αριστερούς αγωνιστές.Τελικά αφού γίνεται δεύτερη βομβιστική επίθεση, πάλι σε ώρα αιχμής στον κινηματογράφο ΡΕΞ, στην Πανεπιστημίου με 15 τραυματίες, συλλαμβάνονται τον Ιούλιο του 1978 9 ακροδεξιοί ως υπεύθυνη των δολοφονικών ενεργειών. Ανάμεσα στους συλληφθέντες ο έφεδρος αξιωματικός Νίκος Μιχαλολιάκος,. Λίγες μέρες αργότερα προστίθεται κι δέκατος κατηγορούμενος ο θεωρούμενος αρχηγός Α. Καλέτζης ήδη φυλακισμένος από το 1977 για προηγούμενες βομβιστικές επιθέσεις.
* Αποκλεισμός της Ελασσόνας από τρακτέρ καπνοπαραγωγών της Θεσσαλίας.
14 Μαρτίου. Συνεχίζεται η αποχή των μαθητών της Κεφαλονιάς. Συμπαραστέκονται οι μαθητές της Ιθάκης.
18 Μαρτίου. Στα Μεταλλεία Σκαλιστήρη, εργάτης πολτοποιείται από τη μεταφορική ταινία. Η εταιρεία τον υποχρεώνε να χειρίζεται τη μεταφορική ταινία γιατί μετά από
μαζικές απολύσεις, είχε έλλειψη προσωπικού.
20 Μαρτίου. Άγρια επίθεση της Αστυνομίας κατά των φοιτητών της Πάτρας. Μπροστά στο Πανεπιστήμιο 5000 φοιτητές συγκρούονται επι 2 ώρες με αύρες, ΜΑΤ και Πυροσβεστικές Αντλίες. Συλλαμβάνονται πάνω από 40 φοιτητές , ενώ δεκάδες βρίσκονται τραυματισμένοι στα νοσοκομεία της πόλης.
20 Μαρτίου. Συνεχίζεται η πανελλαδική αποχή των φοιτητών από τις Ανώτατες Σχολές όπως και των Βοηθών Επιμελητών.
21 Μαρτίου. Επίθεση της χωροφυλακής στο Αγρίνιο με ΜΑΤ , αύρες και καπνογόνα κατά των 800 αγροτών που προσπάθησαν να φτάσουν στο κέντρο του Αγρινίου με τα αγροτικά τους μηχανήματα.
Η επίθεση της χωροφυλακής εξελίσσεται σε άγρια μάχη καθώς οι αγρότες απαντούν στήνοντας οδοφράγματα και ανάβοντας φωτιές. Η πορεία των αγροτών έγινε σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις εξευτελιστικές τιμές των προϊόντων, που καθόρισε η κυβέρνηση.
* Σε 24ωρη απεργία κατεβαίνουν οι κλωστοϋφαντουργοί της εταιρείας Πανάγος ΑΒΕΝΥ με αιτήματα οικονομικά και καλυτέρευσης συνθηκών δουλειάς.
24 Μαρτίου. Στο τριμελές αυτόφωρο δικάζονται με το «ιδιώνυμο» 8 άτομα που συνελήφθησαν στα γεγονότα του Πανεπιστημίου Πάτρας, ενώ οι φοιτητές καλούν από το ραδιοφωνικό σταθμό το λαό να συμπαρασταθεί στους δικαζόμενους.
26 Μαρτίου. 24ωρη απεργία των Τραπεζικών για τη μη ικανοποίηση των οικονομικών αιτημάτων τους.
28 Μαρτίου. Λήγει μετά από 40 ημέρες η απεργία των εργατριών της Τριούμφ Ιντερνάσιοναλ. Δεν κέρδισαν τίποτα.
29 Μαρτίου. Σε ποινές από 13 έως 32 μήνες καταδικάζονται οι φοιτητές που συνελήφθησαν στα γεγονότα στο Πανεπιστήμιο Πάτρας.
1979
1 Μαρτίου. Αποφασίζεται από την κυβέρνηση να μην μεταφερθούν στο εξωτερικό οι αρχαιότητες του Μουσείου Ηρακλείου . Αποφεύγεται έτσι σύγκρουση των κρανοφόρων με τους οπλισμένους Κρητικούς.
3 Μαρτίου. Συγκρούσεις κρανοφόρων με απεργούς φορτηγατζήδες στην Εθνική οδό Αθηνών – Λαμίας, έξω από τη Φιλαδέλφεια. Οι κρανοφόροι με αύρες και δακρυγόνα προσπάθησαν να ανοίξουν την Εθνική οδο που είχαν κλείσει οι φορτηγατζήδες.
4 Μαρτίου. 8 απεργοί της ΔΕΗ καταδικάζονται στη Τρίπολη σε φυλάκιση 3 μηνών με βάση το ν. 330.
7 Μαρτίου. Αναστέλλεται η απεργία της ΔΕΗ μετά την αποδοχή από την κυβέρνηση μέρους των αιτημάτων.
12 Μαρτίου. Αγροτικά συλλαλητήρια στη Θεσσαλία ενάντια στην αγροτική πολιτική της κυβέρνησης. Επεισόδια γίνονται στα Τρίκαλα και το Δομοκό, όπου οι αγρότες σπάνε με τρακτέρ τον κλοιό των κρανοφόρων γύρω από τις πόλεις και μπαίνουν μέσα.
20 Μαρτίου. Οι κάτοικοι του Γαλατά Μεσολογγίου συγκρούονται με τα ΜΑΤ και τη χωροφυλακή σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας ενάντια στην εγκατάσταση πετροχημικού στη περιοχή. Τραυματίζονται 7 χωροφύλακες.
22 Μαρτίου. Κρανοφόροι συνοδεύουν συνεργείο εργασιών στο κάμπο των Σπατών. Οι κάτοικοι συγκεντρώνονται και μετά από δυναμική σύγκρουση με τις δυνάμεις ασφαλείας, τις αναγκάζουν να φύγουν μαζί με το συνεργείο.
25 Μαρτίου. Αστυνομικοί χτυπούν την παρέλαση της Εθνικής Αντίστασης σε 11 δήμους. Γίνονται συλλήψεις και 20 άτομα παραπέμπονται σε δίκη.
28 Μαρτίου. Δίκη 9 συνδικαλιστών του ΟΤΕ με βάση τον ν. 330/76. Οι 6 από αυτούς θα καταδικαστούν σε φυλακίσεις 3 μηνών.
1980
8 Μαρτίου. ΜΑΤ χτυπάνε άγρια, πορεία γυναικών στη Θεσσαλονίκη που διαδήλωναν υπέρ της ισότητας των δυο φύλων.
12 Μαρτίου. Νεκρές οι σχολές της ΚΑΤΕΕ σε όλη την χώρα. ‘Εχουν ήδη παρθεί αποφάσεις για καταλήψεις σε μερικές σχολές, ενώ σε άλλες γίνονται συνελεύσεις για να αποφασισθεί η εξέλιξη της κινητοποίησης. Αιτήματα των σπουδαστών είναι η αλλαγή του εξεταστικού συστήματος και διάφορες θεσμικές αλλαγές.
19 Μαρτίου. Αρχίζει σήμερα 48ωρη απεργία των οικοδόμων για αιτήματα του κλάδου.
20 Μαρτίου. Φοιτητική διαδήλωση οργανωμένη από το 10ο Πανσπουδαστικό Συνέδριο και ενάντια στα «αντιτρομοκρατικά» νομοθετικά μέτρα, πραγματοποιείται σήμερα. Η διαδήλωση που έγινε στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου στη Βουλή, έληξε χωρίς σοβαρά επεισόδια. Σημειώθηκαν μόνο μικροσυμπλοκές όταν στη συμβολή των οδών Όθωνος και Αμαλίας, αστυνομικοί με καλυμμένους τους αριθμούς στις επωμίδες, χτύπησαν με γκλόμπς μια ομάδα φοιτητών.
21 Μαρτίου. Σύγκρουση χιλιάδων αγροτών και 3000 κρανοφόρων απειλειται στην Καρδίτσα. Η Καρδίτσα παραμένει για Τρίτη μέρα αποκλεισμένη από ΜΑΤ και 2000 αγροτικά τρακτέρ με τα οποία οι αγρότες έχουν κυκλώσει τη περιοχή. Ενώ το αγροτικό συλλαλητήριο στην Καρδίτσα έχει απαγορευτεί, γίνονται άλλες δράσεις σε ένδειξη συμπαράστασης, σεμε ολόκληρη τη Θεσσαλία. Τρικαλινοί αγρότες απειλούν πορεία προς την Καρδίτσα με σκοπό να σπάσουν τον κλοιό των ΜΑΤ.
* Πορεία των ΚΑΤΕΕ λήγει με συμπλοκές και επεισόδια. Όλα άρχισαν όταν φοιτητές ανακάλυψαν αστυφύλακα που προσποιούμενος τον φωτορεπόρτερ, φωτογράφιζε πρόσωπα στην πορεία. Μετά την αποκάλυψη του ακολούθησε επίθεση από τη μεριά της αστυνομίας ενάντια στους φοιτητές, οι οποίοι συγκρούσθηκαν με τους αστυνομικούς, φωνάζοντας το σύνθημα «να ποιοι είναι οι τρομοκράτες». Η διαδήλωση έληξε με τραυματισμούς και συλλήψεις 2 σπουδαστών.
26 Μαρτίου. Λήγει ο αποκλεισμός της Καρδίτσας, χωρίς να ελαττωθεί όμως και ο αναβρασμός ανάμεσα στους αγρότες, όταν άνδρες των ΜΑΤ αδειάζουν κάποιος δρόμους, βάζοντας σε κίνηση τα τρακτέρ και πετώντας τα στα χωράφια.

rizosp800



















Μέσα από τους αγώνες το ΠΑΣΟΚ αναδείχτηκε σε «κόμμα μαζών». Βασίστηκε στην αδυναμία της αριστεράς και στην προτίμηση που του έδειξε ο λαϊκός – εργατικός κόσμος πιστεύοντας ότι θα επέλθει επιτέλους η «αλλαγή» και το γκρέμισμα του κράτους της δεξιάς μαζί με την αποκατάσταση των εισοδημάτων της μισθωτής εργασίας από τον στασιμο-πληθωρισμό και την μείωση της ανεργίας, που είχε αυξηθεί λόγω της πετρελαϊκής κρίσης. Αυτή η τελευταία, μαζί με την κακοδιαχείριση, επέφερε το κλείσιμο ολόκληρων βιομηχανικών εγκαταστάσεων, των «προβληματικών επιχειρήσεων». Παράλληλα, το ΠΑΣΟΚ έχοντας βάλει πλώρη για την κυβερνητική εξουσία αναδιατάσσει την οργάνωση και διαμορφώνει κατάλληλα τον πολιτικό λόγο του ώστε να εξελιχθεί σε πολυσυλλεκτικό κόμμα. Από το 1974 ως το 1981, το ΠΑΣΟΚ διέτρεξε τον ιστορικό πολιτικό χρόνο που τα κλασικά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα διάνυσαν σε περισσότερο από έναν αιώνα. Μετεξελίχθηκε από κόμμα στελεχών (1974) σε κόμμα μαζών και, βαίνοντας προς το θρίαμβο του 1981, σε πολυσυλλεκτικό, ενσωματώνοντας στις γραμμές του ανταγωνιστικά κοινωνικά συμφέροντα.

page0001




















page0002













ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
-Συλλογικό (1996) Αυτοί οι αγώνες συνεχίζονται, δεν εξαγοράζονται, δεν δικαιωθήκαν 10 χρονιά ντοκουμέντα, Αθήνα: ιδιωτική έκδοση
-Θανάσης Τσακίρης (2018) «ΠΑΣΟΚ και κοινωνικά κινήματα: Συνδικαλιστικό, οικολογικό και φοιτητικό» στο Βασίλης Ασημακόπουλος και Χρύσανθος Τάσσης (επιμ.) ΠΑΣΟΚ 1974-2018 Πολιτική οργάνωση - Ιδεολογικές
μετατοπίσεις - Κυβερνητικές μεταβολές, Αθήνα: Εκδόσεις Gutenberg

Μιχάλης Σπουρδαλάκης,(1998), «Από το “Κίνημα Διαμαρτυρίας” στο “Νέο ΠΑΣΟΚ”», στο Μ.Σπουρδαλάκης (επιμ.), ΠΑΣΟΚ: Κόμμα-Κράτος-Κοινωνία, Αθήνα: Εκδ. Πατάκης

Η εξέλιξη του κομματικού συστήματος της Μεταπολίτευσης - Μέρος 2ο

Εκλογές 1977

Με πρόσχημα τα εθνικά θέματα, διένεξη με την Τουρκία και ένταξη στην ΕΟΚ, ο Κ. Καραμανλής προκηρύσσει πρόωρες βουλευτικές εκλογές (ένα χρόνο νωρίτερα). Αυτές έγιναν στις 20/11/1977 με το σύστημα της ενισχυμένης αναλογικής του Ν. 626/1977 που είχε ψηφίσει η Βουλή λίγο πριν τις εκλογές.

ekloges02 1







Τι είχε γίνει στη διάρκεια της θητείας της Νέας Δημοκρατίας; Ήδη από τους πρώτους μήνες της Μεταπολίτευσης ξεσπούν εργατικές κινητοποιήσεις «από την αντίσταση στην εντατικοποίηση της εργασίας και τη μείωση των ρυθμών παραγωγής μέχρι τη λευκή απεργία, τις εναλλασσόμενες στάσεις εργασίας και την απεργία διαρκείας η οποία συχνά συνοδεύεται και από κατάληψη των χώρων εργασίας» .Συχνά λαμβάνουν εκρηκτικές διαστάσεις και καταλήγουν σε συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής .Η πρώτη απεργία έλαβε χώρα στην ελληνοαμερικανική εταιρεία National Can στην Ελευσίνα όπου εργάζονταν περίπου 500 εργάτες. του 1975 ξεσπούν μικρές ή μεγάλες απεργίες σε πολλές επιχειρήσεις: Μάντεμ Λάκκο, ΠΕΣΙΝΕ, μεταλλεία του Μποδοσάκη στο Στρατώνι Χαλκιδικής, τμήμα εκδόσεων της ΙΤΤ-Ελλάς, Πίτσος, ΜΕΛ, ΕΣΚΙΜΟ, ΙΖΟΛΑ, Παίδων «Αγία Σοφία», Βιοχάλκο, Μεταλλεία Μαντουδίου, οικοδόμοι και άλλοι κλάδοι όπως οι τραπεζοϋπάλληλοι .
Στο κεντρικό συνδικαλιστικό σκηνικό εμφανίζονται νέες παρατάξεις και βγαίνουν από την παρανομία αυτές της παραδοσιακής και της ανανεωτικής αριστεράς αλλά κι ένας αστερισμός από μικρές ομάδες που θέτουν πιο προωθημένα αιτήματα προς διεκδίκηση (π.χ. εργατικός έλεγχος, αυτοδιαχείριση).Οι δεξιοί συνδικαλιστές συνέχισαν να λειτουργούν ως συνήθως μέσα από χαλαρές ομαδοποιήσεις γύρω από συντηρητικούς ηγέτες και παράγοντες όπως οι πρώην κεντρώοι συνδικαλιστές οι Νίκος Παπαγεωργίου, Χρήστος Καρακίτσος κ.ά. Το ΚΚΕ συνέχισε τη λειτουργία της νόμιμης πλέον Ενιαίας Συνδικαλιστικής Αντιδικτατορικής Κίνησης (ΕΣΑΚ)και το ΚΚΕ (εσωτερικού) εκφραζόταν μέσα από το Αντιδικτατορικό Εργατικό Μέτωπο (ΑΕΜ). Ο χώρος που κάλυπτε το ΠΑΣΟΚ έμεινε ακάλυπτος ως το 1975 οπότε ιδρύθηκε η Πανελλήνια Αγωνιστική Συνδικαλιστική Κίνηση Εργαζομένων (ΠΑΣΚΕ) και εξέδωσε την εφημερίδα Αγώνας των Εργατοϋπαλλήλων. Η ΠΑΣΚΕ προσέλκυσε πολλούς συνδικαλιστές των αγώνων των βιομηχανικών εργοστασιακών σωματείων που εμπλούτισαν τα κινήματα με μορφές οργάνωσης, όπως η άμεση δημοκρατία, με γενικές συνελεύσεις, ανακλητότητα εκπροσώπων και συντονιστικές επιτροπές, καθώς και νέες μορφές πάλης. Ήταν τόσο ελκτική η δύναμη της παράταξης ώστε ολόκληρες ομάδες της ριζοσπαστικής αριστεράς προσχώρησαν σε αυτήνΣυμμετείχαν επίσης και πλήθος νέων συνδικαλιστών αριστερής προέλευσης από τους κλάδους των τραπεζών, της κοινής ωφέλειας και του δημόσιου τομέα. Αυτοί οι εργαζόμενοι δεν ακολουθούσαν τις παρατάξεις της αριστεράς τόσο γιατί αρνούνταν τις ιεραρχικές δομές τους όσο γιατί εκτιμούν ως πιο αποτελεσματική τη δράση του ΠΑΣΟΚ.
Ο «κοινοβουλευτισμός» ως πολιτική στρατηγική της Αριστεράς (και του ΠΑΣΟΚ στην τετραετία 1977-1981) στη διάρκεια εκείνης της εποχής είχε ως αποτέλεσμα την υποβάθμιση (ΑΕΜ) ή και το σαμποτάρισμα (ΕΣΑΚ) του εργοστασιακού συνδικαλισμού. Ιδιαίτερα μέσω της ΠΑΣΚΕ και με το ριζοσπαστικό για την εποχή λόγο, το ΠΑΣΟΚ επεδίωξε να κυριαρχήσει στο συνδικαλιστικό κίνημα. Το πολιτικό πρόγραμμα αυτής της κινητοποίησης ονομάστηκε ως “εκσυγχρονισμός από τα κάτω” στο βαθμό που επρόκειτο για αντιπαράθεση με την πολιτική του “εκσυγχρονισμού από τα πάνω” που επιχειρούσε η κυβέρνηση της ΝΔ.
Επίσης το Σύνταγμα του 1975 ψηφίστηκε μόνο από τους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας η οποία αποτελούσε και την πλειοψηφία στη Βουλής, ενώ και τα τέσσερα κόμματα της αντιπολίτευσης (Ένωσις Κέντρου - Νέες Δυνάμεις, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ και ΚΚΕ Εσωτερικού / ΕΔΑ) απείχαν από την διαδικασία της ψηφοφορίας, χαρακτηρίζοντας το νέο Σύνταγμα αντιδημοκρατικό και αυταρχικό.
Νικητής των εκλογών και πάλι η ΝΔ του Κωνσταντίνου Καραμανλή αλλά η πτώση ήταν μεγαλύτερη από την αναμενόμενη, από 55% σε 41,8%. Μεγάλο ήταν πλήγμα από το νεοσυσταθέν ακροδεξιο φιλοβασιλικό κόμμα Εθνική Παράταξη του πρώην πρωθυπουργού των «αποστατών» του 1965 Στέφανου Στεφανόπουλου (6,8%). Επίσης αναφέρεται ότι οι ψηφοφόροι της ΕΔΗΚ του Γεωργίου Μαύρου κατέληξαν τελικά στο ΠΑΣΟΚ το ποσοστό του οποίου σχεδόν διπλασιάστηκε σε τρία χρόνια, φτάνοντας το 25,3%.

Το ΠΑΣΟΚ παίρνει τη σκυτάλη από την Ενωση Κέντρου (ΕΔΗΚ). Διαλύεται η Ενωμένη Αριστερά. και για πρώτη φορά κατεβαίνει αυτόνομα το ΚΚΕ. Η Συμμαχία Προοδευτικών και Αριστερών Δυνάμεων δημιουργήθηκε το 1977 και ήταν συνεργασία αριστερών κομμάτων με πρόεδρο τον Ηλία Ηλιού.Με ποσοστό 2,72% κατάφερε να μπει στη βουλή με δύο έδρες, μία για τον πρόεδρο του κόμματος Ηλία Ηλιού και μία για το για το στέλεχος του ΚΚΕ Εσωτερικού Λεωνίδα Κύρκο.

134
















page0001

















page0002

Παράπονα και Κριτική όχι μόνο στον Δήμαρχο αλλά και στον Συμπαραστάτη του Δημότη!

Παράπονα και Κριτική όχι μόνο στον Δήμαρχο αλλά και στον Συμπαραστάτη του Δημότη!



Οι υποψήφιοι Δήμαρχοι για το Δημαρχιακό αξίωμα στην Ηλιούπολη «οφείλουν» κάποιες εξηγήσεις ανάλογα με το αξίωμα που διέθεταν τα προηγούμενα χρόνια στα του Δήμου μας πράγματα!
Ο κ. Βαλασόπουλος ως Δήμαρχος οφείλει και το κάνει είναι η αλήθεια, να προβάλει το έργο του αφού «τολμάει» να ζητήσει την επανεκλογή του!
Οι άλλοι υποψήφιοι όσοι κατείχαν θέση αντιπολίτευσης οφείλουν και αυτοί την τεκμηρίωση της αποτελεσματικότητας της αντιπολιτευτικής πολιτικής που υπηρετήσανε!
Η αντιπολίτευση δεν είναι άμοιρη ευθυνών για τον τρόπο που λειτούργησε ή δεν λειτούργησε η Διοίκηση του Δήμου.
Καλός Δήμαρχος είναι αυτός που έχει καλή και δυναμική αντιπολίτευση.
Αν ο κ. Βαλασόπουλος δεν ήταν ένας καλός Δήμαρχος η μεγαλύτερη ευθύνη πέφτει και σε τυχόν ανυπαρξία της αντιπολίτευσης!

Μια ξεχωριστή περίπτωση είναι αυτή του κ. Γαβριήλ Αραμπατζή που διεκδικεί την ψήφο των Ηλιουπολιτών.
Ο κ. Αραμπατζής, ορίστηκε Σύμβουλος του Δημότη από την παράταξη του κ. Βαλασόπουλου και ψηφίστηκε και από άλλες δυνάμεις !
Ο κ. Αραμπατζής, προερχόμενος από τη παράταξη του κ. Αναγνώστου υπηρέτησε από μια σημαντική θέση το Δήμο Ηλιούπολης, αυτή του Συμπαραστάτη του Δημότη!
Πόσες περιπτώσεις χειρίστηκε;
Πως μπορεί να περιγράψει, αξιολογήσει και κωδικοποιήσει τις περιπτώσεις που χειρίστηκε για να κρίνουν οι πολίτες το «έργο»;
Γνωρίζει λοιπόν πολλά σχετικά με την «ποιότητα» της διοίκησης Βαλασόπουλου!
Το κόστος της θέσης αυτής για τα κοντά 5 χρόνια που την κατείχε ο κ. Αραμπατζής σε τι ποσόν ανήλθε για το Δήμο;
Με μια πρώτη εκτίμηση δεν απέχει πολύ από τα 250-300.000 Ευρώ!
Αυτό δεν σημαίνει ότι ο κ Αραμπατζής πήρε αυτά τα χρήματα αλλά κοντά εκεί είναι το κόστος της θέσης αυτής για το Δήμο!
Όταν καθιερώθηκε ο θεσμός του Συμπαραστάτη του Δημότη, συνδέθηκε με το «κόλλημα εκλογιμότητας» των συμπαραστατών.
Με βάση τον προηγούμενο νόμο, τον γνωστό ως Καλλικράτη, ο κ. Αραμπατζής δεν θα μπορούσε να είναι υποψήφιος!
Πρόσφατα και με το νέο νόμο τον Κλεισθένη καταργήθηκε το «κόλλημα εκλογιμότητας» των συμπαραστατών και ο κ. Αραμπατζής μπορεί να είναι υποψήφιος!
Από την Αριστερή Κυβέρνηση επελέγη η πλήρης «εργαλειοποίηση» του θεσμού του Συμπαραστάτη του Δημότη και νάσου η υποψηφιότητα του κ. Γαβριήλ Αραμπατζή!

Νόμιμο είναι  λοιπόν!
Πολιτικά ορθό είναι;
Ηθικό όμως είναι;

Πάντα μπαίνει ένα τέτοιο πολιτικό ερώτημα σε ανάλογα θέματα!
Αυτό που θα απαντούσε, ικανοποιητικά κατά κάποιο τρόπο στο ερώτημα, θα ήταν μια πλήρης έκθεση-κοστολόγηση-αξιολόγηση του έργου του κ. Αραμπατζή στα χρόνια που ασκούσε τα καθήκοντά του.
Αυτό δεν αποτελεί υπηρεσιακή υποχρέωσή του αλλά στο βαθμό που ζητάει την ψήφο των πολιτών, επί των οποίων και για όφελος των οποίων άσκησε τα καθήκοντα του διαμεσολαβητή, οφείλει ο ίδιος να το πράξει!
Ο νόμος στη προκειμένη περίπτωση που κατάργησε το «κόλλημα εκλογιμότητας», κατά την ταπεινή μου άποψη «επιεικώς χωλαίνει» και αυτό πρέπει να το κρίνουν οι Δημότες στις επικείμενες εκλογές!
Εκτός αν οδηγούμαστε στη κατάργηση του Συμπαραστάτη του Δημότη!

Γιώργος Μπαλτάς
Ηλιούπολη 16.2.2019

"ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΛΑΣΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ"

 

Οκτώ δίωρες συναντήσεις λόγου και ακρόασης

με τη συνθέτρια και καθηγήτρια μουσικής Έφη Μαρκουλάκη.

Κάθε Τρίτη από τις 5 Φεβρουαρίου έως και τις 26 Μαρτίου 2019,  
ώρα 17.00 – 19.00

 

                                 ΠΟΛΥΜΗΧΑΝΟ café teatral,

                      Φλέμιγκ 58 (και Ολυμπίας), Αργυρούπολη

 

gnorimia 1
gnorimia 2



















Η Μουσική - η αρχαιότερη Τέχνη - εκείνη που χρησιμοποιεί και επεξεργάζεται το κυριότερο μέσον επικοινωνίας του ανθρώπου, τον ήχο, είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινής μας ζωής, συνειδητά ή όχι.

            Η εξέλιξη του ανθρώπου ως βιολογικό όν και στη συνέχεια ως πολιτισμένο όν είναι ταυτόσημη με την εξέλιξη της μουσικής. Και είναι θαυμαστός ο τρόπος με τον οποίο αντανακλάται όλη η πορεία του ανθρώπου μέσα στην μουσική, της οποίας η αρχή χάνεται στα βάθη των χιλιετιών.

            Στις συναντήσεις μας αυτές, ακολουθώντας το νήμα της Ιστορίας της και ακούγοντας πολλά χαρακτηριστικά έργα, θα μιλήσουμε για τις θεωρίες καταγωγής της, τη σημασ

ία και τους τρόπους έκφρασής της ανά εποχές, τα μουσικά όργανα, τη σημειογραφία, τις μορφές οργάνωσης του μουσικού υλικού και τους μεγάλους δημιουργούς, που με το ξεχωριστό πνεύμα τους σημάδεψαν την εξέλιξή της στο χώρο της Δυτικής Ευρώπης.


Θέματα που θα προσεγγίσουμε:

1η Συνάντηση, Τρίτη 5 Φεβρουαρίου 2019:

Ιστορικές περίοδοι – Θεωρίες καταγωγής της μουσικής.
Πρωτόγονοι Λαοί – Υψηλοί Πολιτισμοί (Μονοφωνία, Χαρακτηριστικά στοιχεία).

2η Συνάντηση, Τρίτη 12 Φεβρουαρίου 2019:

Χριστιανικοί Χρόνοι: Μουσική της Ανατολικής και Δυτικής Εκκλησίας.
Μεσαίωνας (Σημειογραφία, Πολυφωνία).
Αναγέννηση (Προσωπική Δημιουργία, Γέννηση της Όπερας).

3η Συνάντηση, Τρίτη 19 Φεβρουαρίου 2019:

Μπαρόκ (Ομοφωνία, Εξέλιξη της Ορχήστρας).

4η Συνάντηση, Τρίτη 26 Φεβρουαρίου 2019:

Κλασικισμός (Κλίμακες, Θεωρία της μουσικής, Μουσικά όργανα, Μορφές).

5η Συνάντηση, Τρίτη 5 Μαρτίου 2019:

Ρομαντισμός (Προγραμματική μουσική).

6η και 7η Συνάντηση, Τρίτη 12 και Τρίτη 19 Μαρτίου 2019:

20ος και 21ος αιώνας
(Ατονική μουσική, Ηλεκτρονική μουσική, Νέες Τάσεις και τεχνικές).

8η Συνάντηση, Τρίτη 26 Μαρτίου 2019:

Η έντεχνη Ελληνική Μουσική
(Επτανησιακή Σχολή -19ος αιώνας, Εθνική Σχολή και οι σύγχρονες τάσεις -20ος και 21ος αιώνας).

Οι συναντήσεις αυτές απευθύνονται σε ενήλικες, που θέλουν να πλουτίσουν τις μουσικές τους γνώσεις, να προσεγγίσουν θέματα που τους ενδιαφέρουν αλλά δεν είχαν την ευκαιρία να το κάνουν μέχρι σήμερα ή να λύσουν τυχόν απορίες τους πάνω στα διάφορα μουσικά θέματα. Δεν απαιτούνται ειδικές μουσικές γνώσεις.

   Κόστος συμμετοχής:

Μία συνάντηση: 10€
Ένας μήνας (4 συναντήσεις): 40€
Όλος ο κύκλος (8 συναντήσεις): 70€

Πληροφορίες και Δηλώσεις συμμετοχής (μέχρι τις 25 Ιανουαρίου) στα τηλέφωνα: 2109955081 και 6972714379 πρωινές ώρες (Ε.Μαρκουλάκη)
καθώς και στο 2155517311 (ΠΟΛΥΜΗΧΑΝΟ café teatral)

Υποκατηγορίες

Αφιερώματα και προτάσεις για γεύσεις, ψυχαχωγία και τσάρκες στην πόλη.

Επιστολές πολιτών και φορέων για θέματα που αφορούν την πόλη.

Αφιερώματα σε πρόσωπα και θέματα που αφορούν την Ηλιούπολη.

Σελίδα 7 από 280

ΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ