Blogs

Τα μέλη του IlioupolisOnline γράφουν για πολιτικά, κοινωνικά, επιστημονικά και άλλα θέματα που απασχολούν την Ελλάδα και τον κόσμο.

Βία, είναι φαινόμενο της σύγχρονης εποχής...

Άρθρο της κ. Γεωργία - Δήμητρα Πίττα δημότης Ηλιούπολης Αττικής

Με αφορμή την καταγγελία της Μπεκατώρου για την οδυνηρή εμπειρία της από τον παράγοντα δράττομαι της ευκαιρίας να θυμίσω ότι πολλές και πολλοί έπεσαν θύματα κακοποίησης.


Η βία είναι λεκτική, σωματική, ψυχολογική , συναισθηματική.

Συνήθως την ασκούν άτομα που έχουν εξουσία, οι ίδιοι υπέστησαν βία από δικούς τους ή άλλους, νομίζουν πως είναι μέσο επιβολής στους άλλους, νομίζουν πως έτσι δίνουν αγάπη. Δεν δέχονται πώς έχουν λάθος άποψη και ποτέ δεν ζητάνε την γνώμη του ψυχολόγου. Άλλοι το καταγγέλλουν και άλλοι όχι. Και η πολιτεία τι κάνει; Τιμωρεί τους θύτες;

Αν ναι είναι για λίγο χωρίς ψυχολογική καθοδήγηση. Κανένας δεν τιμωρείται σωστά. Και πιο πολύ πολίτες υπεράνω υποψίας!

Και μέχρι να δικαστούν τα θύματα τρέχουν σε μία γωνία από φόβο. Λες και φταίνε αυτοί. Φτάνει πια!

Η δικαιοσύνη να ανοίξει αυτιά και μάτια και να προστατέψει τα θύματα. Να τηρηθούν οι νόμοι επιτελούς!

Τα θύματα να γίνουν δήμιοι στους θύτες με την λεπίδα του Νόμου.

Όχι πια βία !Η βία φέρνει βία.

Το Ελληνικό πολίτευμα είναι δημοκρατικό.

Ας εφαρμοστεί η δημοκρατία επιτέλους!

ΑΧ ΕΞΟΥΣΙΑ-ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΝ ΚΩΣΤΑ ΠΑΛΟΥΚΗ

ΑΧ ΕΞΟΥΣΙΑ: ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΡΩΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑΣ
ΕΠΙΜΕΛΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ Ο ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ Ή ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΞ Ή ΧΟΜΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ Ή ΤΣΑΚΘΑΝ
ΕΚΤΑΚΤΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ ΚΟΥΜΑΝΤΑΡΑΚΗ

 

Ερωτήσεις στον ιστορικό Κώστα Παλούκη για το βιβλίο του για τους Αρχειομαρξιστές

A2E3609A4B81BA745FFE6EAC974F8BC2 2

 


Αγαπητέ Κώστα
1. Κατά αρχάς θα θέλαμε κάποιες πληροφορίες για το αντικείμενο της έρευνας σου: ποιοι ήταν οι Αρχειομαρξιστές
Οι αρχειομαρξιστές ήταν μια κομμουνιστική οργάνωση η οποία έδρασε κυρίως στο μεσοπόλεμο. Δημιουργήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1920, και λειτουργούσε άλλοτε εντός και άλλοτε εκτός του ΣΕΚΕ/ΚΚΕ, εκπροσωπώντας κυρίως στρώματα ανδρών χειροτεχνών εργατών. Με στόχο την δημιουργία ενός κομμουνιστικού κόμματος, ανέπτυξε μια μορφή μυστικής δράσης με κύριο αρχικό ενδιαφέρον τον κομμουνιστικό διαφωτισμό και την κομμουνιστική ηθικοποίηση της ελληνικής εργατικής τάξης. Η δομή της οργάνωσης ήταν πυραμιδωτή και όχι στα πρότυπα του κόμματος νέο τύπου. Ο Φραγκίσκος Τζουλάτι διετέλεσε πρώτος ηγέτης της, αλλά η οργάνωση ταυτίστηκε με τον Δημήτρη Γιωτόπουλο. Στα 1929 φαίνεται να ελέγχει 28 σωματεία και να διαθέτει παρατάξεις σε πλείστα άλλα. Μέσω της δράσης της στα σωματεία επηρέαζε περίπου 3500 εργάτες. Στα 1930 ήταν σχεδόν ισοδύναμη με το ΚΚΕ καθώς διέθετε 1100 έως 1500 μέλη όταν το ΚΚΕ είχε πέσει στα 1500. Τότε συνδέθηκε με την Διεθνή Αριστερή Αντιπολίτευση και έγινε το επίσημο τμήμα της στην Ελλάδα αποκτώντας το όνομα Κομμουνιστική Οργάνωση Μπολσεβίκων Λενινιστών Ελλάδας – Αρχειομαρξιστών (ΚΟΜΛΕΑ). Εγκατέλειψε την μυστική πυραμιδωτή οργανωτική δομή και υιοθέτησε ένα οργανόγραμμα με βάση τα πρότυπα του κόμματος νέου τύπου. Στα 1933 έφτασε τα 2281 μέλη, όταν το ΚΚΕ ανέβηκε στα 4416. Την ίδια χρονιά, η ΚΟΜΛΕΑ ελέγχει 24 σωματεία σε 8 πόλεις και διαθέτει συνολικά 120 παρατάξεις σε 15 πόλεις. Ταυτόχρονα συμμετείχε σε 10 δευτεροβάθμια σωματεία ελέγχοντας το ένα Εργατικό Κέντρο Καλαμάτας (υπήρχαν τρία) και την Γενική Συνομοσπονδία Αναπήρων Ελλάδας. Το 1934 η ΚΟΜΛΕΑ διασπάστηκε σε δύο πολύ μικρότερες ομάδες η πρώτη αναζητούσε τον παλιό αρχειομαρξισμό και η δεύτερη ακολούθησε έναν καθαρότερο τροτσκισμό. Μετά την διάσπαση, η οργάνωση απώλεσε την δυναμική της.

 

2. Πως αποφάσισες να ασχοληθείς μαζί τους;
Τα κίνητρα για τη μελέτη της περίπτωσης των αρχειομαρξιστών ήταν πολλά. Για ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, αλλά και για κάποιους ιστορικούς, η ιστορία του ελληνικού εργατικού κινήματος και της ελληνικής αριστεράς είναι ταυτόσημη με την πορεία και την δράση του ΚΚΕ. Για μένα αυτό δεν ίσχυε στο παρόν, και για αυτό αισθανόμουν την ανάγκη να το αναζητήσω και στο παρελθόν. Το πολιτικό μου στοίχημα ήταν λοιπόν να καταδείξω ότι μια μικρή σχετικά κομμουνιστική ομάδα 1500 ατόμων ήταν ικανή να πετύχει πάρα πολλά για την κοινωνία και την εργατική τάξη. Και εάν αυτό συνέβαινε τότε, το ίδιο μπορεί να συμβαίνει και τώρα.
Ιδιαίτερα για την περίοδο του μεσοπολέμου ουσιαστικά παραβλέπεται, συχνά συνειδητά, από τις διάφορες ιστορικές και πολιτικές έρευνες ένα μικρότερο σε σχέση με το ΚΚΕ, αλλά αρκετά δυναμικό, κομμάτι της επαναστατικής αριστεράς. Κι όμως την περίοδο μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, οπότε και άρχισε να ανδρώνεται το ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα, εκτός από το μετεξελιγμένο ΣΕΚΕ σε ΚΚΕ έδρασαν διάφορες ομάδες, διασπάσεις κυρίως του προηγούμενου. Αυτές οι κινήσεις οι οποίες λειτούργησαν μαχητικά μέσα στις γραμμές του ελληνικού εργατικού κινήματος πρότειναν λύσεις στα διάφορα προβλήματα που το απασχολούσαν, πρόβαλλαν τον δικό τους επαναστατικό λόγο και προσέφεραν την δική τους άποψη για την ελληνική κοινωνία της εποχής. Κάποιες από αυτές, όπως η αρχειομαρξιστική οργάνωση ήταν αρκετά μαζικές αφήνοντας ένα σημαντικό αποτύπωμα στην ιστορία της χώρας. Ωστόσο, πολλές φορές κυριαρχεί, δυστυχώς ακόμη και σε μαρξιστές, μια ιδεαλιστική αντίληψη για την ιστορία η οποία καταδικάζει εντελώς αφαιρετικά ως εξωιστορικό κάθε τι που ορίζει «μικρό» θεωρώντας ότι η δράση του ή ο λόγος του δεν έχει συνέπειες. Αυτή λοιπόν η άποψη, διατυπωμένη κυρίως από τον Άγγελο Ελεφάντη, με ενοχλούσε πάρα πολύ, με απασχολούσε και με κάποιο τρόπο ήθελα να την αναιρέσω προβάλλοντας ένα άλλο επιστημονικό παράδειγμα.
Σε κάθε περίπτωση, η υποστήριξη του επόπτη μου Χρήστου Χατζηιωσήφ ήταν καθοριστική για την τελική επιλογή μου.

3. Ποιο ήταν το αρχειακό υλικό στο οποίο ανέτρεξες για να στοιχειοθετήσεις την έρευνα σου; Υπήρχε δυσκολία στην πρόσβαση;
Το βιβλίο είναι μέρος της διδακτορικής διατριβής μου στο Τμήμα Ιστορίας Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης με επόπτη τον καθηγητή Χρήστο Χατζηιωσήφ, μια από τις πιο σημαντικές φιγούρες της σύγχρονης ιστοριογραφίας. Η κύρια βάση των πρωτογενών πηγών της ήταν ο μεσοπολεμικός τύπος, κυρίως η Πάλη των Τάξεων, ο Ριζοσπάστης και τα άλλα κομμουνιστικά έντυπα, οι αστικές μεσοπολεμικές εφημερίδες, όπως ο Ελεύθερος Άνθρωπος, το Ελεύθερον Βήμα, η Ελληνική, η Μακεδονία κ.α. Επίσης, ήταν οι μαρτυρίες αρχειομαρξιστών που κατέγραψαν τρίτοι, ενώ κατέγραψα ο ίδιος από τον Φοίβο Αναστασιάδη και τον Γιάννη Βερούχη. Τέλος, σημαντική βάση των πρωτογενών πηγών υπήρξε το Αρχείο της Διεθνούς Αριστερής Αντιπολίτευσης στο Διεθνές Ινστιτούτο Κοινωνικής Ιστορίας στο Άμστερνταμ και άλλες συλλογές στο ΕΛΙΑ και τα ΑΣΚΙ. Ταυτόχρονα συνομίλησα με μέρος της ελληνικής και αγγλόφωνης βιβλιογραφίας πάνω στα ζητήματα του εργατικού, σοσιαλιστικού και κομμουνιστικού κινήματος. Το ερώτημα της πρόσβασης είναι ένα πολύ ενδιαφέρον. Στην Ελλάδα, η Βιβλιοθήκη της Βουλής, το ΕΛΙΑ, τα ΑΣΚΙ και άλλοι μικρότεροι αρχειακοί φορείς διαθέτουν πολύ σημαντικά αρχειακά κατάλοιπα για την ιστορία του εργατικού και σοσιαλιστικού κινήματος διαθέσιμα στους ερευνητές. Για το Αρχείο της Διεθνούς Αριστερής Αντιπολίτευσης επισκέφθηκα το Διεθνές Ινστιτούτο Κοινωνικής Ιστορίας στο Άμστερνταμ, ενώ επίσης επισκέφθηκα και τη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Αμβούργου. Ωστόσο, νομίζω ότι χωρίς τις δυνατότητες του διαδικτύου δεν θα μπορούσα να έχω πρόσβαση στη αγγλόφωνη βιβλιογραφία καθώς οι ελληνικές ακαδημαϊκές βιβλιοθήκες είναι γενικά φτωχές, με υποχρηματοδότηση, ενώ δεν διαθέτουν την 24ωρη υποστήριξη που διακρίνει τα μεγάλα ερευνητικά ιδρύματα. Οι ρωσικές ιστοσελίδες που προσφέρουν δωρεάν χιλιάδες επιστημονικά βιβλία και άρθρα αποτελούσαν και αποτελούν τη βάση για κάθε ερευνητή σε όλο τον κόσμο. Η τότε υποτροφία του ΙΚΥ προφανώς δεν επαρκούσε για να καλύψει όλες αυτές τις ανάγκες.
4. Θεωρείς ότι οι κινητοποιήσεις των Αρχειομαρξιστών αναδεικνύουν την ένταση της ταξικής πάλης στην Ελλάδα του μεσοπολέμου;
Η Ελλάδα μετά το 1922 ήταν μια κοινωνία σε ένταση κάτι το οποίο αποτυπώνεται εύγλωττα στον κοινωνικό πανικό των αστικών στρωμάτων. Ο αστικός τύπος, τα αστικά κόμματα και οι αστικές οργανώσεις αντιλαμβάνονται τις «επικίνδυνες τάξεις» να κινούνται απειλητικά εκτός αστικού - εθνικού πολιτισμού, κορμού και ιδεολογίας. Οι εικόνες της μεσοπολεμικής καθημερινότητας διανθίζονται από περιγραφές βίαιων συγκρούσεων μεταξύ διαδηλωτών και δυνάμεων καταστολής. Στις εφημερίδες, αριστερές ή καθεστωτικές, διαβάζουμε τη μία φορά για τους αρτεργάτες απεργούς, την άλλη φορά για τους υποδηματεργάτες, άλλοτε για τους τροχιοδρομικούς, άλλοτε για τους φωταεριεργάτες ή τους λιμενεργάτες και φυσικά τις περισσότερες φορές για τους καπνεργάτες διαδηλωτές. Η ενδημική παρουσία της ληστείας, η κρίση των αγροτοποιμενικών πληθυσμών, η κινητικότητα και η εξαθλίωση των αγροτικών στρωμάτων, αλλά και η διαδεδομένη οπλοχρησία σε πόλη και ύπαιθρο ενέτασσαν συνολικά το λαϊκό πληθυσμό σε ένα βίαιο και εξεγερτικό πλαίσιο, ακόμα και εάν τα παρέμενε υπό την σκέπη των αστικών πολιτικών κομμάτων. Τα λαϊκά στρώματα φαίνονται να παραβιάζουν νόμους και κανόνες είτε πρόκειται για απεργιακές συγκεντρώσεις, ξεσπάσματα και ταραχές είτε πρόκειται για μια διάχυτη κοινωνική απειθαρχία. Ακόμη φαίνεται να αποκλίνουν σε ηθικά ζητήματα, έμφυλες ιεραρχήσεις και γενικότερα στην κουλτούρα. Η κοινωνία δείχνει να βρίσκεται σε μια μεγάλη καθημερινή ένταση με τις αντιπαραθέσεις να λαμβάνουν συχνά εθνοτικό, έμφυλο, ταξικό ή πολιτικό χαρακτήρα. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον οι αρχειομαρξιστές ανέλαβαν να οργανώσουν μαχητικά τμήματα της εργατικής τάξης τα οποί δεν μπορούσαν να εκπροσωπηθούν από το ΚΚΕ λόγω των δικών του επιλογών.
5. Ποια ήταν τα κύρια χαρακτηριστικά της δράσης αυτής;
Αρχικά οι αρχειομαρξιστές δεν ασχολούνταν ως αυτόνομη ομάδα με τον συνδικαλισμό, αλλά κατά βάση ακολουθούσαν το ΚΚΕ. Μετά το 1926, οι αρχειομαρξιστές εξήλθαν από την συνδικαλιστική αδράνεια χωρίς να αποκαλύπτουν την πολιτική τους ταυτότητα. Δεν παρουσιάζονταν ως «κομμουνιστές» ή ως «σοσιαλιστές», αλλά ως «απλοί» και «τίμιοι» εργάτες που ενδιαφέρονταν για το «πραγματικό» συμφέρον των εργαζομένων σε αντίθεση με τους παραδοσιακούς εργατοπατέρες του εργοδοτικού συνδικαλισμού και τους συνδικαλιστές του ΚΚΕ που κατηγορούσαν για «τυχοδιωκτισμό», «αμορφωσιά» και «σοσιαλδημοκρατισμό». Χαρακτηρίζεται από μια εμμονή στην «ηθικολογία» η οποία φαίνεται εκ πρώτης όψεως πως υποτιμά την πολιτική και προγραμματική αντιπαράθεση και ανάγει σε πρωτεύον ζήτημα το προσωπικό. Υποστήριζαν «ότι είναι εκτός πάσης πολιτικής» αποποιούμενοι την κομμουνιστική ταυτότητα. Μετά το 1927 οι αρχειομαρξιστές ήρθαν σε αντίθεση με το σχέδιο του ΚΚΕ να αντικατασταθούν τα παραδοσιακά σωματεία με τις βιομηχανικές ενώσεις, αλλά υιοθέτησαν τον ταξικό λόγο. Εκπροσωπώντας τα ριζοσπαστικά τμήματα των χειροτεχνιτών εργατών σε οικοδόμους, αρτεργάτες και υποδηματεργάτες κατέλαβαν πάρα πολλά σωματεία υπερασπίζοντας τον παραδοσιακό συντεχνιακό συνδικαλισμό. Επίσης, ήρθαν σε σύγκρουση με τον συντηρητικό καθαρό συνδικαλισμό της παράταξης Καλομοίρη και Σπέρα υιοθετώντας όμως την ρητορική τους, δηλαδή την εκτός πολιτικής συνδικαλιστική δράση, όπως ακόμη ήρθαν σε σύγκρουση με του σοσιαλδημοκράτες υιοθετώντας τις θέσεις τους εν μέρει για τις κοινωνικές ασφαλίσεις. Τέλος, ήρθαν σε σύγκρουση με το σχέδιο του κράτους να εξωθήσουν τους κομμουνιστές από την ΓΣΕΕ. Εδώ ασκώντας κριτική στο ΚΚΕ για υπερεπαναστατισμό την εποχή της γραμμής του ΚΚΕ περί τρίτης περιόδου προσπάθησαν να υποκαταστήσουν τον ρόλο του. Στο βιβλίο αναφέρομαι στα χαρακτηριστικά όλων των μεσοπολεμικών παρατάξεων στέκοντας ιδιαίτερα στον ελληνικό καθαρό συνδικαλισμό, αλλά και στον γαλλικό καθαρό συνδικαλισμό (επαναστατικό και ρεφορμιστικό). Γενικά, υποστηρίζω πως ο αρχειομαρξισμός αναδύθηκε για να εκπροσωπήσει τα ριζοσπαστικοποιημένα συντεχνιακά στρώματα υιοθετώντας μια μορφή “κομμουνιστικού καθαρού συνδικαλισμού”. Αναφέρω την ανάπτυξη του αρχειομαρξισμού σε σωματεία και πόλεις και τον τρόπο με τον οποίο το πέτυχε. Οι αρχειομαρξιστές αναπτύχθηκαν εντός των μισθωτών χειροτεχνικών στρωμάτων με βάση τι πολιτικές θέσεις τους απέναντι στις άλλες παρατάξεις και κυρίως απέναντι στις νεωτερικές και επαναστατικές προτάσεις του ΚΚΕ. Ωστόσο, υπήρχαν συγκεκριμένοι μέθοδοι επέκτασης με ιδιαίτερα πολιτισμικά χαρακτηριστικά.
Μετά το 1930 οι αρχειομαρξιστές εγκαταλείπουν το ενιαίο μέτωπο με τους σοσιαλιστές και επιχειρούν να το οικοδομήσουν με τους κομματικούς προσχωρώντας στα δικά του Εργατικά Κέντρα, προωθώντας ενοποίηση σωματείων, συμμετέχοντας στα συνέδρια των ομοσπονδιών. Σε αυτήν την διαδικασία ενώ στα 1930 διέθεταν τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε Αθήνα, Πειραιά και Θεσσαλονίκη απώλεσαν αυτήν τη δυναμική. Σημαντικός παράγοντας μια νέα διάσπαση εντός του αρχειομαρξισμού στον Πειραιά και στην Θεσσαλονίκη καθώς αποχώρησαν πολλοί συνδικαλιστές. Η σύγκλιση με το ΚΚΕ προϋποθέτει την «τροτσκιστική μπολσεβικοποίηση» του αρχειομαρξιστικού συνδικαλισμού. Οι αρχειομαρξιστές εγκαταλείπουν τον οικονομισμό και υιοθετούν πολιτικά αιτήματα, ενώ αποδέχονται το σύστημα των βιομηχανικών ενώσεων κατά περίπτωση. Στις αναλύσεις τους όμως για την οργάνωση της εργασίας ασκούν κριτική στον εκσυγχρονισμό και την εκμηχάνιση θεωρώντας ότι τη «μηχανή, σύμβολο ενός αλύπητου τσακίσματος κάθε μικρής επιχείρησης» και τον εκσυγχρονισμό σε συνδυασμό με την συγκεντροποίηση υπεύθυνο για την ανεργία, την αποειδίκευση κ.α. Στα 1930-32 φαίνεται ότι οι αρχειομαρξιστές ισορροπούν ανάμεσα σε δύο τάσεις. Από τη μία αντιστέκονται στον εκσυγχρονισμό, αλλά από την άλλη παραδέχονται τις αλλαγές και προσπαθούν να προσαρμοστούν μετασχηματίζοντας την δομή και τα αιτήματά τους. Ο λόγος τους όμως παραμένει κριτικός απέναντι στην εκμηχάνιση και τον εκσυγχρονισμό.
Οι αρχειομαρξιστές την περίοδο αυτή διαμόρφωσαν την συνδικαλιστική τους πρακτική σε πολλαπλές κατευθύνσεις. Σε κλάδους και επαγγέλματα όπου κυριαρχούσαν οι συντεχνιακές παραδόσεις, αγωνίζονταν για τα συμφέροντα των εργατών με βάση την κοινή εθιμική παράδοση, την ανεξαρτησία του παραγωγού και την αντίσταση στις προσπάθειες πειθάρχησης. Παράλληλα, διεκδικούσαν αιτήματα που αφορούσαν την ανεργία, την προστασία και την ποιότητα της εργασίας, αλλά και κοινωνικές ασφαλίσεις. Είχαν σημαντικές επιτυχίες στην διατήρηση και την εφαρμογή νόμων κοινωνικής προστασίας, αλλά στην εμπόδιση εφαρμογής εκσυγχρονιστικών νόμων. Παρότι στα 1931-32 έχασαν πολλά σωματεία στις μεγάλες πόλεις κατάφεραν να επεκταθούν σημαντικά σε μικρότερες πόλεις της Ελλάδας και να αποκτήσουν πανελλαδική δικτύωση. Η νέα ηγεσία του ΚΚΕ με την παρέμβαση της ΚΔ θα επιφέρει το τέλος της κοινής δράσης και θα ξεκινήσει ο νέος κύκλος βίας. Κατά την άποψή μου η επιλογή Ζαχαριάδη στην θέση του γενικού γραμματέα σχετίζεται σε πολύ μεγάλο βαθμό με την αποφασιστικότητά του απέναντι στην αντιμετώπιση του αρχειομαρξισμού.
Σημαντική τομή είναι η διαδικασία μπολσεβικοποίησης του αρχειομαρξισμού, κυρίως με το Πρώτο Συνέδριο 1932 στο οποίο αποκτά τα εξωτερικά χαρακτηριστικά ενός κανονικού κόμματος νέου τύπου. Οι αρχειομαρξιστές προσανατολίζονται σταδιακά στην μετεξέλιξή τους σε νέο κόμμα που θα αντικαταστήσει το ΚΚΕ. Εγκαταλείπουν σε αυτήν την προοπτική το ενιαίο μέτωπο με το ΚΚΕ. Την ίδια περίοδο ζουν την δική τους «τριτοπεριοδική φάση» υπερπολιτικοποιώντας τον συνδικαλιστικό τους λόγο, αλλά και προσδοκώντας σε μια άμεση εργατική εξέγερση με αποτέλεσμα να προσανατολίζονται στην συγκτρότηση μιας μορφής σοβιέτ τόσο στα σωματεία όσο και στα χωριά. Στη μεγάλη πανελλαδική απεργία στα τέλη του 1932 οι αρχειομαρξιστές έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο. Η ΚΟΜΛΕΑ πίστεψε πως υποκατέστησε το ΚΚΕ και ανέλαβε τον ρόλο Κόμματος. Στην αποτίμησή τους εκτιμούν πως έχει έλθει το τέλος του ρόλου των παραδοσιακών στρωμάτων και ότι πρέπει να επεκταθούν στα βιομηχανικά εργατικά στρώματα υιοθετώντας το συγκεντρωτικό συνδικαλισμό βιομηχανικού τύπου. Η αλλαγή έγινε στην αρχειομαρξιστική παράταξη των ζαχαροπλαστών που όντως παρατηρείται μια αλλαγή στις παραγωγικές σχέσεις. Παρατηρειται όμως επιβίωση του αρχειομαρξιστικού συντεχνιακού συνδικαλισμού στους αρτεργάτες, ενώ υπάρχει ανάπτυξη του αρχειομαρξιστικού βιομηχανικού συνδικαλισμού σε κλωστοϋφαντουργούς και μυλεργάτες, όπως στην Καλαμάτα ή στους υποδηματεργάτες στην Θεσσαλονίκη. Η ανάπτυξή τους στην Καλαμάτα έδωσε την δυνατοτητα να έχουν σημαντικό ρόλο στην εξέγερση των λιμενεργατών στα 1934. Στο Καπνεργατικό Ζήτημα πλέον οι αρχειομαρξιστές ασκούν κριτική στο ΚΚΕ γιατί αναπαράγει συντεχνιακές θέσεις και δεν υπερασπίζεται τα δικαιώματα των γυναικών εργατριών. Τέλος, πρωταγωνιστικό ρόλο αναπτύσσουν μέσα στους καπνοπώλες-αναπήρους πολέμου οργανώνοντας μεγάλα μποϋκοτάζ απέναντι στα τραστ του κλάδου και στον Παπαστράτο.
Τέλος, προσπαθώ να εξηγήσω τους όρους της πολιτικής ριζοσπαστικοποίησης των χειροτεχνικών στρωμάτων και τη μετάβαση στον αρχειομαρξιστικό βιομηχανικό συνδικαλισμό. Οι βασικές αιτίες ήταν ο ταξικός φραγμός στην δυνατότητα κοινωνικής ανέλιξης, το ζήτημα της εισόδου ανειδίκευτων εργατών, οι γενικές τάσεις των μισθών, αλλά το σημαντικότερο ζήτημα ήταν ο κίνδυνος του εκσυγχρονισμού. Στα 1932 οι αρχειομαρξιστές έκαναν στροφή στον βιομηχανικό συνδικαλισμό όπου ο καθαρός και ηθικός συνδικαλισμός είχε ηττηθεί, π.χ. σε υποδηματεργάτες, καπνεργάτες, ζαχαροπλάστες, μυλεργάτες και τον διατήρησαν εκεί που είχε επιτύχει π.χ. Αρτεργάτες,

 

Ο Κώστας Παλούκης είναι διδάκτορας νεότερης και σύγχρονης ιστορίας στο Τμήμα Ιστοριας Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης. Εργάζεται ως υπεύθυνος στο Ιστορικό Αρχείο κα διδάσκει στο Τμήμα Βιβλιοθηκονομίας, Αρχειονομίας και Συστημάτων Πληροφόρησης.

 

ΑΧ ΕΞΟΥΣΙΑ-ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΥΣΑΝΘΟ ΤΑΣΣΗ

ΑΧ ΕΞΟΥΣΙΑ: ΘΕΜΑΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΡΩΤΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑΣ
ΕΠΙΜΕΛΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ Ο ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ Ή ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΞ Ή ΧΟΜΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ Ή ΤΣΑΚΘΑΝ

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

kinal

 

 

 

Οι εσωκομματικές εκλογές του ΚΙΝΑΛ: Μια πρώτη αποτίμηση

1. Ποια είναι η νέα κατάσταση στο χώρο της κεντροαριστεράς;

Οι εσωκομματικές εκλογές του ΚΙΝΑΛ ανέδειξαν νέο Πρόεδρο του κόμματος τον Νίκο Ανδρουλάκη. Η μεγάλη του διαφορά που κατέγραψε ήδη από τον πρώτο γύρο σε σχέση με τους δυο βασικούς του ανταγωνιστές Γ. Παπανδρέου και Α. Λοβέρδο και που οδήγησε στο εντυπωσιακό αποτέλεσμα στον δεύτερο γύρο αποτελεί ένδειξη ότι τα βασικά προτάγματα τα οποία κυριάρχησαν στα μέλη και στους φίλους του ΚΙΝΑΛ που προσήλθαν στην άμεση διαδικασία εκλογής ήταν η ανάγκη για πολιτική ανανέωση και σε πρόσωπα αλλά και σε πολιτικές αλλά η ανάγκη για μια διαφορετική στρατηγική αυτόνομης πορείας. Ο Νίκος Ανδρουλάκης φάνηκε πως ήταν ο φορέας της ανανέωσης αλλά και της αυτόνομης πορείας τόσο σε σχέση με τον Γ. Παπανδρέου, όσο και με τον Α. Λοβέρδο. Ο Γ. Παπανδρέου προέταξε το θέμα της δικαίωσης της κυβερνητικής θητείας της περιόδου 2009-2011 με την υπογραφή του Μνημονίου και των περιοριστικών πολιτικών που το Μνημόνιο επέφερε αλλά και τη συνεργασία με τη ΝΔ και το ΛΑΟΣ στην κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Λ. Παπαδήμο, ενώ στη στρατηγική των συμμαχιών με το πρόταγμα της Προοδευτικής Διακυβέρνησης υπονόησε (παρότι δεν το ξεκαθάρισε) μια τάση κυβερνητικής συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ. Από την άλλη ο Α. Λοβέρδος προέταξε μια συντηρητική ατζέντα «Νόμου και Τάξης» με έμφαση στην αυστηροποίηση του ποινικού κώδικα, στο μεταναστευτικό και στην καταπολέμηση της γραφειοκρατίας και έκανε μνεία σε έναν ασαφή πατριωτισμό, επιλογές που απείχαν τόσο από μια σοσιαλδημοκρατική στρατηγική, όσο και από την πολιτική παράδοση του ΠΑΣΟΚ, ενώ στη στρατηγική των συμμαχιών είχε μια ξεκάθαρα αντιΣΥΡΙΖΑ ατζέντα με μόνο κυβερνητικό εταίρο τη ΝΔ. Η επικράτηση του Ν. Ανδρουλάκη φαίνεται να βασίζεται στο γεγονός ότι δεν ήταν ένας «φθαρμένος» πολιτικός της κρίσης, έδωσε μια αίσθηση ότι μπορεί να ξανακάνει το ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ επίκεντρο της πολιτικής διαδικασίας γι’ αυτό και οι κατηγορίες από τον Γ. Παπανδρέου και τον Α. Λοβέρδο ότι δεν είναι μέλος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας ουσιαστικά λειτούργησαν υπέρ του, είχε στον πολιτικό του λόγο ψήγματα πολιτικής κοινωνικού κράτους (υγεία, παιδεία) δηλαδή σοσιαλδημοκρατικής ατζέντας και στην πολιτική των συμμαχιών προέταξε την αυτόνομη πορεία τόσο σε σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ όσο και σε σχέση με τη ΝΔ κάτι που φαίνεται να βρίσκεται εγγύτερα στην πολιτική παράδοση του κόμματος που χαρακτηριζόταν από πολιτική και οργανωτική αυτοτέλεια και εκλογική αυτοδυναμία.

 

2. Ποια είναι η κοινωνική σύνθεση της βάσης του Νέου ΠΑΣΟΚ;

Ένα μεγάλο πρόβλημα το οποίο αντιμετώπιζε το ΠΑΣΟΚ κατά την περίοδο της κρίσης είναι η πολιτική, οργανωτική, και τελικά εκλογική του αποσύνδεση από τα σημαντικά τμήματα της ελληνικής κοινωνίας. Το ΠΑΣΟΚ εμφανίζει εκλογική δυναμική μόνο σε ηλικιακά στρώματα μη παραγωγικά που βρίσκονται κυρίως στην Τρίτη και στην Τέταρτη ηλικία, ενώ σε παραδοσιακά στρώματα όπως για παράδειγμα δημόσιοι υπάλληλοι αλλά και παραδοσιακές εκλογικές περιφέρειες όπως για παράδειγμα στην παλαιά Β΄ Αθήνας, αλλά και στις νεότερες ηλικίες έχει πλέον ελάχιστη πολιτική και εκλογική επιρροή και αυτό δημιουργεί ερωτηματικά για την πολιτική του δυναμική και συνέχεια.
Ωστόσο η εκλογή του Ν. Ανδρουλάκη δημιουργεί προσδοκίες για μια διαφορετική πορεία για το ΚΙΝΑΛ. Η εκλογική δυναμική που εμφάνισε φαίνεται να είναι το αποτέλεσμα της έμφασής του στο οργανωμένο κόμμα. Ο Ν. Ανδρουλάκης αποτελεί φορέα της κομματικής οργάνωσης του ΠΑΣΟΚ με μαζικά χαρακτηριστικά ως ισχυρό κομμάτι της γραφειοκρατικοποιημένης εξέλιξής του. Λόγω αυτής της οργάνωσης είχε καταφέρει τρεις πολύ σημαντικές επιτυχίες. Στο Συνέδριο του 2013 κατάφερε να εκλεγεί Γραμματέας της ΚΕ του ΠΑΣΟΚ ενώ δεν αποτελούσε την επιλογή του τότε Προέδρου Ε. Βενιζέλου. Το 2014, ως γραμματέας του κόμματος, εξελέγη για πρώτη φορά Ευρωβουλευτής με σταυρό, αλλά και το 2019 κατάφερε να επανεκλεγεί και μάλιστα να επικρατήσει του Ν. Παπανδρέου. Ο Ν. Ανδρουλάκης έχει τη δυνατότητα να εκφράσει τα στελέχη της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ, και της ΠΑΣΠ τα οποία ενώ είχαν πρωτοστατήσει σε πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες από τη δεκαετία του 1990, δεν είχαν την ανάλογη αναγνώριση από το ΠΑΣΟΚ λόγω της κρατικοποίησης του κόμματος και της πρόσδεσής του σε νεοφιλελεύθερου τύπου πολιτικές και οργανωτικές επιλογές με αποτέλεσμα, ο κυβερνητισμός, ο κοινοβουλευτισμός και η έφεση στα ιδιωτικά ΜΜΕ να αποδυναμώσουν την κομματική δομή. Με αυτό τον τρόπο μπορεί να καταφέρει να κινητοποιήσει στελέχη 35-50 ετών τα οποία είτε έχουν αδρανοποιηθεί κομματικά είτε προσεγγίζουν άλλους πολιτικούς χώρους, κυρίως τον ΣΥΡΙΖΑ, και να καταφέρει να διεισδύσει πολιτικά και εκλογικά σε παραγωγικές ηλικίες με αποτέλεσμα να έχει τη δυνατότητα να εμφανίσει εκλογική δυναμική.

 

 

3. Ποιά είναι η κυρίαρχη πολιτική τάση στο Νέο ΠΑΣΟΚ;

 

Το βασικό πολιτικό πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ είναι πως από την κυβερνητική περίοδο 2009-2011, όλοι οι ηγέτες και τα ηγετικά στελέχη του κόμματος έχουν αποδεχθεί τις βασικές πολιτικές και κυβερνητικές επιλογές του Γ. Παπανδρέου, με το σκεπτικό ότι όλες οι μετέπειτα κυβερνήσεις ακολούθησαν την πολιτική του. Αυτό σημαίνει ότι η κυρίαρχη πολιτική τάση είμαι μια περισσότερο σοσιαλ-φιλελεύθερη πολιτική ατζέντα (νεοφιλελευθερισμός με έμφαση στα ατομικά δικαιώματα) και όχι μια κλασσική έστω και δεξιόστροφη σοσιαλδημοκρατική πολιτική ατζέντα (κοινωνικό κράτος, δημόσια αγαθά και συγκεκριμένες κοινωνικές αναφορές). Από την άλλη, όπως έδειξε το μεγάλο ποσοστό που έλαβε ο Α. Λοβέρδος υπάρχει ένα μεγάλο ποσοστό που εκφράζεται με όρους Ακραίου Κέντρου που προσεγγίζει πολιτικά τη νεοφιλελεύθερη ΝΔ αλλά στα κοινωνικά ζητήματα προσεγγίζει ακραίες εκδοχές στα δεξιά του πολιτικού φάσματος. Παρά το γεγονός ότι ο Ν. Ανδρουλάκης προέρχεται πολιτικά από την εσωκομματική ομάδα των πάλαι ποτέ εκσυγχρονιστών, ωστόσο στη συγκυρία της εκλογής έχει αναδείξει μια αυτόνομη πορεία και σε αυτό το πλαίσιο θα κριθεί. Αν και κατά πόσο θα καταφέρει να επαναπροσδιορίσει την πολιτική φυσιογνωμία του ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ σε μια περισσότερο κλασσικού τύπου σοσιαλδημοκρατική ατζέντα με έμφαση στην οικοδόμηση ενός νέου κοινωνικού κράτους με βασικούς άξονες τα δημόσια συστήματα Παιδείας, Υγείας, κοινωνικής ασφάλισης, στέγασης, με καθολικό και δωρεάν χαρακτήρα, την έμφαση στις σταθερές εργασιακές σχέσεις, αλλά και στην οικοδόμηση μια νέας κοινωνικής συμμαχίας μη προνομιούχων με βάση τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού (άνεργοι, επισφαλώς εργαζόμενοι, δημόσιοι υπάλληλοι, ιδιωτικοί υπάλληλοι, μικροί επιχειρηματίες, αυτοαπασχολούμενοι και αγρότες) και να τους δώσει πολιτική και κυβερνητική προοπτική

 

4. Θα θεωρούσατε πιθανή την συνεργασία του νέου ΠΑΣΟΚ με τη Νέα Δημοκρατία ή το ΣΥΡΙΖΑ;

Στην ιστορική του διαδρομή και εξέλιξη, το ΠΑΣΟΚ, μέχρι την ηγεσία του Γ. Παπανδρέου ήταν το πιο συνεπές αντι-δεξιό κόμμα στο ελληνικό κομματικό σύστημα που προσδιοριζόταν από τη διαιρετική τομή Δεξιά/ Αντι-δεξιά. Στο πλαίσιο αυτό αυτοτοποθετούνταν είτε στην σοσιαλιστική Αριστερά (περίοδος Α. Παπανδρέου) είτε στην εκσυγχρονιστική Κεντροαριστερά (περίοδος Κ. Σημίτη). Ωστόσο, από το 2011 το ΠΑΣΟΚ τοποθετείται στο Κέντρο του πολιτικού φάσματος, με μια πολιτική ίσων αποστάσεων, η οποία όμως ουσιαστικά ταυτίστηκε πολιτικά και στρατηγικά με τη ΝΔ (Κυβέρνηση Παπαδήμου με ΝΔ και ΛΑΟΣ, Κυβέρνηση Σαμαρά με ΝΔ και ΔΗΜΑΡ, Τοποθέτηση ΝΑΙ στο Δημοψήφισμα μαζί με τη ΝΔ). Σε συνδυασμό με την έμφαση στην κρατικοποίηση και τη νεοφιλελεύθερη πολιτική ατζέντα θεωρώ πως ο «φυσικός» εταίρος του ΠΑΣΟΚ είναι η ΝΔ. Ωστόσο, μια από τις δεσμεύσεις του Ν. Ανδρουλάκη είναι η αυτόνομη πορεία του νέου ΠΑΣΟΚ. Έτσι αν καταφέρει α) με την υιοθέτηση μιας κλασσικής σοσιαλδημοκρατικής στρατηγικής, β) με την οργανωτική ανανέωση του κόμματος με την αλλαγή του οργανωτικού μοντέλου, και γ) με την ανανέωση σε επίπεδο προσώπων τόσο το κόμμα όσο και την κοινοβουλευτική ομάδα να επανατοποθετήσει το νέο ΠΑΣΟΚ στο Αριστερό φάσμα του κομματικού ανταγωνισμού, έχει και τη δυνατότητα να έχει πολιτική και εκλογική δυναμική αλλά και να είναι ο ισχυρός εταίρος σε μια Κεντροαριστερή κυβέρνηση συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ

 

 


Ο Χρύσανθος Δ. Τάσσης είναι Επίκουρος Καθηγητής με αντικείμενο Πολιτική Κοινωνιολογία και Ελληνικό Πολιτικό Σύστημα στο Τμήμα Κοινωνικής Πολιτικής στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο της Θράκης.
Email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΓΟΝΕΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ 2ου Γυμνασίου - Δελτίο Τύπου

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΓΟΝΕΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ 2ου Γυμνασίου

"ΔΕΛΜΟΥΖΕΙΟ"

Ηλιούπολη, 18 Οκτωβρίου 2021

 

Δελτίο Τύπου

Σήμερα σύσσωμοι οι μαθητές και των τριών τάξεων του Γυμνασίου, προχώρησαν σε ΑΠΟΧΗ απ’ τα μαθήματα, ενάντια στην ξαφνική και εντελώς απαράδεκτη απόφαση που κοινοποιήθηκε στο σχολείο, η οποία ζητά την σύμπτυξη των 4 τμημάτων της Β΄τάξης σε 3, για να καλυφθούν οι ελλείψεις σε διδακτικό προσωπικό!

Η απόφαση αυτή θέτει σε κίνδυνο την υγεία των παιδιών εν καιρώ πανδημίας, θα δημιουργήσει μεγάλα προβλήματα στη ροή των μαθημάτων καθώς η σχολική χρονιά έχει ήδη ξεκινήσει πάνω από ένα μήνα και θα επιβαρύνει ψυχολογικά τα παιδιά διαταράσσοντας την κανονικότητα στη σχολική τους ζωή και ειδικά μετά από την περσινή δύσκολη χρονιά με όλα τα εμπόδια που αντιμετώπισαν.

Ούτως ή άλλως εάν προσδοκούμε σε μία βελτίωση της Παιδείας, η αύξηση του αριθμού των παιδιών στα τμήματα θα επιφέρει το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα, υποβαθμίζοντας την ποιότητα των μαθημάτων.

ΖΗΤΟΥΜΕ την άμεση άρση της απόφασης για σύμπτυξη των τμημάτων

Η Παιδεία είναι η βάση που στηρίζει την οποιαδήποτε προσπάθεια προόδου στην κοινωνία. Κάθε κίνηση υποβάθμισης του ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ, αποτελεί κίνηση ενάντια σε όλο το κοινωνικό σύνολο.

 

Τα παιδιά μας σήμερα, παραδίδουν εκείνα προς κάθε κατεύθυνση μαθήματα Σοβαρότητας, Υπευθυνότητας και Ωριμότητας!

Στεκόμαστε δίπλα τους, στον Αγώνα που δίνουν για το Δίκιο,  για ένα καλύτερο σχολείο και ένα καλύτερο μέλλον.

Είμαστε πολύ ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΙ γι’ αυτά.

 

Το Δ. Σ.

Ενωση Συλλόγων Γονέων & Κηδεμόνων Ηλιούπολης - Πανεκπαιδευτικό Συλλαλητήριο

 

  • EΝΩΣΗ  ΣΥΛΛΟΓΩΝ  ΓΟΝΕΩΝ  &  ΚΗΔΕΜΟΝΩΝ  ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ

    enwsigonewnilioupolis@gmail.com

                                                                                    Ηλιούπολη 21.7.2021

                                                       

     Tο Υπουργείο "Παιδείας" κατέθεσε προς ψήφιση μέσα στο κατακαλόκαιρο (και φυσικά με τα σχολεία κλειστά), το νέο  Νομοσχέδιο … " … για την αναβάθμιση του σχολείου και την ενδυνάμωση των εκπαιδευτικών …"

    Καμία Σχέση με την Πραγματικότητα … !!!

     Είναι ότι πιο αντιδραστικό έχουμε δει τις τελευταίες δεκαετίες, αφού οι κύριοι άξονές του κινούνται :

    • Στην "Αυτονομία" της σχολικής Μονάδας, που ουσιαστικά διευκολύνουν το Κράτος στην περαιτέρω μείωση της χρηματοδότησης, με την  … " … αξιοποίησης των υποδομών του σχολείου …"   για εξασφάλιση πόρων και την με κάθε επισημότητα είσοδο στα σχολεία των Χορηγών/Επιχειρηματιών
    • Στην "κατηγοριοποίηση" των Σχολείων σε "καλά" και  "κακά",   αναλόγως με την εξοικονόμηση πόρων που θα μπορέσουν να επιτύχουν
    • Στην καθιέρωση του "πολλαπλού βιβλίου" που καταργεί το ενιαίο σε όλη τη επικράτεια πρόγραμμα σπουδών, καθιερώνοντας τις δεξιότητες και την αποσπασματική μόρφωση
    • Στην ισχυροποίηση του Διευθυντή - Μάνατζερ, με ταυτόχρονη αποδυνάμωση της φωνής τόσο του Συλλόγου Διδασκόντων όσο και του Συλλόγου Γονέων, ενώ … εξαφανίζει παντελώς τους εκπροσώπους των 15μελών από τα Σχολικά Συμβούλια.
    • Στην λεγόμενη "Αξιολόγηση" των εκπαιδευτικών, που μοναδικό στόχο έχει -  απειλώντας μάλιστα ακόμη και με καθήλωση της μισθολογικής εξέλιξης - την φίμωσή τους, ώστε να εξασφαλιστεί η απρόσκοπτη εφαρμογή όλων των παραπάνω αντιδραστικών μέτρων, ενώ εισάγουν τους ενδοσχολικούς Επιτηρητές  - Μέντορες για τους νέους εκπαιδευτικούς και επαναφέρουν τους Σχολικούς Συμβούλους που γνωρίσαμε την δεκαετία του '70

    Κοντά σ΄ όλα αυτά, έρχεται σήμερα η εφαρμογή της Ελάχιστης Βάσης Εισαγωγής, να αφήσει το 1/3 των μαθητών που έδωσαν Πανελλήνιες εκτός Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, παρά το γεγονός ότι κάποιοι εξ αυτών … "αρίστευσαν" …!!!

    Είναι πραγματικά  ΝΤΡΟΠΗ  αυτή η συμπεριφορά εκ μέρους της επίσημης Πολιτείας, απέναντι στα παιδιά μας, τους αυριανούς Πολίτες αυτού του τόπου.

    ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ :

    Να αποσυρθεί/μην ψηφισθεί το Νομοσχέδιο Κεραμέως

    Να μην ισχύσει η Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής στα ΑΕΙ

        ΚΑΛΟΥΜΕ  ΟΛΟΥΣ  ΤΟΥΣ  ΓΟΝΕΙΣ   &   ΤΟΥΣ   ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ  ΓΟΝΕΩΝ  KAI ΚΗΔΕΜΟΝΩΝ

           ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΑΣΧΟΥΝ  ΜΑΖΙΚΑ ΣΤΟ ΝΕΟ ΠΑΝΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ

                    ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 22 ΙΟΥΛΙΟΥ ΣΤΙΣ 7: 00 μ.μ. ΣΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ

                                                        

                                                                                  Το  Δ.Σ. 

 

Ο Νέος εκλογικός νόμος στην Ηλιούπολη

baltas giorgosΕίμαστε στο μέσον της τρέχουσας Δημαρχιακής περιόδου και με αυτό δεδομένο μπορούμε να χαρακτηρίσουμε το δεύτερο ήμισυ της, ως «μακρά προεκλογική περίοδο»! Αυτό άλλωστε έρχεται να σηματοδοτήσει και η πρόσφατη ψήφιση του Νέου εκλογικού Νόμου 4804/2021 για την Τοπική Αυτοδιοίκηση από την κυβέρνηση!
Με βάση τον νέο εκλογικό νόμο για την Τοπική Αυτοδιοίκηση, οι επόμενες εκλογές θα γίνουν την Κυριακή, 8 Οκτωβρίου 2023 και η εγκατάσταση των αρχών την 1η Ιανουαρίου 2024.
Στην Ηλιούπολη θα εκλεγούν τριάντα πέντε (35) Δημοτικοί Σύμβουλοι έναντι των 41 του σημερινού Δημοτικού Συμβουλίου και ο εκλογέας μπορεί να εκφράσει την προτίμησή του υπέρ τεσσάρων (4) υποψηφίων, του αυτού συνδυασμού, κατά ανώτατο όριο.
Δικαίωμα εκλογής Δημοτικών Συμβούλων έχουν οι συνδυασμοί-παρατάξεις οι οποίοι κατά την αρχική ψηφοφορία (α’ γύρο) συγκέντρωσαν ποσοστό τρία τοις εκατό (3%) τουλάχιστον του συνολικού αριθμού των εγκύρων ψηφοδελτίων.
Ο συνδυασμός - παράταξη που θα εξασφαλίσει ποσοστό μεγαλύτερο του σαράντα τρία τοις εκατό (43% ) του συνόλου των έγκυρων ψηφοδελτίων ανακηρύσσεται νικητής και καταλαμβάνει τα 3/5 των Δημοτικών Συμβούλων, που για την Ηλιούπολη είναι 21 Δημοτικοί Σύμβουλοι.
Οι υπόλοιπες θέσεις των 14 Συμβούλων καταλαμβάνονται αναλογικά, από τους συνδυασμούς – παρατάξεις που πέτυχαν να εξασφαλίσουν τουλάχιστον το 3%, των εγκύρων ψηφοδελτίων.
Από την πρώτη Κυριακή, Δήμαρχος εκλέγεται ο επικεφαλής του συνδυασμού – παράταξης που πέτυχε το 43% και πλέον των εγκύρων ψηφοδελτίων .
Αν κανένας συνδυασμός δεν εξασφαλίσει από την πρώτη Κυριακή το 43%, οι εκλογές επαναλαμβάνονται την επόμενη Κυριακή μεταξύ των δύο πρώτων συνδυασμών.
Στη δεύτερη Κυριακή, αν το ποσοστό που θα λάβει ο επιτυχών συνδυασμός, είναι έως και εξήντα τοις εκατό (60%) του συνόλου των εγκύρων ψηφοδελτίων, ο επιτυχών συνδυασμός-παράταξη εκλέγει τα τρία πέμπτα (3/5) του συνόλου των εδρών του δημοτικού συμβουλίου.
Στα δημοτικά συμβούλια που αποτελούνται από τριάντα πέντε (35) μέλη όπως η Ηλιούπολη , είκοσι ένα (21) μέλη εκλέγονται από τον επιτυχόντα συνδυασμό- παράταξη και δεκατέσσερα (14) μέλη εκλέγονται από την αντιπολίτευση αναλογικά!
Με προβολή των αποτελεσμάτων των προηγούμενων εκλογών, στο νέο εκλογικό νόμο, η κατανομή των εδρών στο Δημοτικό Συμβούλιο θα ήταν:
Η παράταξη «Ηλιουπολοιμαζί – Ενωτικό Αυτοδιοικητικό Κίνημα Ηλιούπολης» του νυν Δημάρχου κ. Χατζηδάκη θα είχε 21 συμβούλους
Η Παράταξη «Πρώτα η Ηλιούπολη» του πρώην δημάρχου κ. Βααλασόπουλου θα είχε 5 συμβούλους.
Η παράταξη «Ηλιούπολη Πάμε Μπροστά» του κ. Ευσταθίου θα είχε 3 συμβούλους
Η παράταξη «Ηλίου-Πόλη ανθρώπινη Πόλη» του κ. Κοκοτίνη θα είχε 2 Συμβούλους
Η παράταξη «Η Πόλη που θέλω» του κ. Αραμπατζή θα είχε 2 Συμβούλους
Η παράταξη «Λαϊκή Συσπείρωση» της Κας Τσατσούλη θα είχε 2 Συμβούλους
Οι παρατάξεις: «Συνεργοί με την Ηλιούπολη» του κ. Αποστόλη Στασινόπουλου , «Μαχόμενη Ηλιούπολη Αριστερή Ανατρεπτική Κίνηση» του κ. Πέτρου Μανιάτη και «Αριστερή Πρωτοβουλία Δημοτική Κίνηση Ηλιούπολης» του κ. Γιώργου Σόφη δεν θα εκλέγανε κανένα σύμβουλο και θα στερούνταν εκπροσώπησης στο Δημοτικό Συμβούλιο.
Η προβολή, των αποτελεσμάτων των προηγούμενων εκλογών , στον νέο εκλογικό νόμο, είναι «αδόκιμη» προσέγγιση, αλλά δίνει μια ένδειξη βασικών στοχεύσεων του νέου εκλογικού νόμου.
Είναι προφανές πως οι εκλογές του 2019 που γίνανε με την απλή αναλογική γίνανε σε ένα διαφορετικό εκλογικό περιβάλλον από αυτό που επιδιώκει η κυβέρνηση με τον εκλογικό νόμο που ψήφισε.

Γιώργος Μπαλτάς
Ηλιούπολη 6 Ιουλίου 2021

Υποκατηγορίες

Αφιερώματα και προτάσεις για γεύσεις, ψυχαχωγία και τσάρκες στην πόλη.

Επιστολές πολιτών και φορέων για θέματα που αφορούν την πόλη.

Αφιερώματα σε πρόσωπα και θέματα που αφορούν την Ηλιούπολη.

Σελίδα 1 από 281

ΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ