Διαβάζοντας στο Διαδίκτυο με τον ποιητή Ιωσήφ Βεντούρα


Ο ποιητής Ιωσήφ Βεντούρα φιλοξενήθηκε στην εκπομπή διαβάζοντας στο διαδίκτυο και συνομίλησε με την Πέρσα Κουμούτση για το ρόλο και την αναγκαιότητα της ποίησης στη σύγχρονη εποχή, καθώς και για τη σημασία του ιστορικού χρόνου και της μνήμης στην ποίησή του.

 Σε ποιο βαθμό η ποίηση μπορεί να μείνει ανεπηρέαστη από τα προσωπικά βιώματα ενός ποιητή; Ποιος είναι ο ρόλος της σήμερα; και πόσο σημαντικός είναι ο ιστορικός χρόνος και η μνήμη στην ποίησή του, αλλά και στην ποίηση γενικότερα; Για αυτά ανάμεσα σε αλλα πολλά μας μίλησε ο Ι. βεντούρα στην εκπομπή διαβάζοντας στο διακίκτυο, το Σάββατο 23 Νοεμβρίου 2013. Στοχαστικός, βιωματικός, και κυρίως αυτοβιογραφικός ποιητής, ένας ποιητής που μέσα από τους στίχους της ποίησης του αναπαράγει το ανθρώπινο δράμα: τη βαθιά εσωτερική μοναξιά, τη θλίψη σε μια εποχή πόνου, αποξένωσης, αυταπάτης και ηθικής απαξίωσης, ο Ιωσήφ Βεντούρα υπογράφει έξι ποιητικές συλλογές, ενώ στο έργο του σημαντική θέση κατέχει και η ανθολόγηση των Εβραίων ποιητών του Μεσαίωνα. Μια εργασία η οποία  αποκαλύπτει στον αναγνώστη έναν άγνωστο, λογοτεχνικό χώρο και τόπο. Στο ίδιο αυτό βιβλίο επισημαίνεται ότι ο Μεσαίωνας προσφέρθηκε στην ειρηνική συνύπαρξη των Μουσουλμάνων, των Εβραίων και Χριστιανών, διευκόλυνε την επικοινωνία τους και την αλληλεπίδρασή τους στα ζητήματα της τέχνης και της διανόησης.
Μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα συνάντηση όπου ο θάνατος, ο έρωτας, η μοναξιά, ο ιστρικός χρόνος, η Καμπάλα, ολοκαύτωμα, οι Εβραίοι στο Μεσαίωνα είναι μερικά μόνο από τα θέματα που αναφέρθηκαν.
Παραθέτω από την κριτική του κ.Θηβαόυ για την ποίηση του Βεντούρα. «συνιστά ένα απλόχερο δόσιμο στον ιστορικό χρόνο και τη μνήμη. Μες στα πλαίσιά του βιώνεται ξανά το γεγονός του θανάτου και της ζωής, με άλλα λόγια μες στο έργο του ποιητή ο άνθρωπος προσφέρεται απλόχερα στις διαστάσεις του χρόνου, βιώνοντας ξανά το φαινόμενο του κόσμου, της εγκοσμιότητος. Στα πλαίσια της λαογραφίας υπερισχύει η άποψη πως κάθε είδος τέχνης ωφελείται από ένα άλλο, όταν μόνο υποχωρήσει της ατομικότητός του. Στην περίπτωση της ποιητικής δημιοργίας του Βεντούρα, κατορθώνεται κάτι υψηλό. Πρόκειται για μια θαυμαστή ισορροπία, ανάμεσα στην ποίηση την ίδια, την ιστορική μνήμη και την αίσθηση, με την έννοια εκείνου του υψηλού, το οποίο καθίσταται αντιληπτό μόνο με όρους υπερβατικότερους. Ένα τέτοιο επίτευγμα δεν μπορεί παρά να προοικονομεί την αναγκαιότητα να ερμηνευτεί ακόμη πιο αναλυτικά και σε μεγαλύτερο ακόμη βάθος η σημειολογική ποίηση του Ιωσήφ Βεντούρα."
 





ΜΕ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ