Οικολογία, Κοινωνία και Εργασία 2o μέρος

Όταν μια κατάσταση προκαλεί δυσφορία σε ένα τμήμα ή ομάδα της κοινωνίας και αυτή η δυσφορία υποδηλώνει πως υπάρχει μια αρνητική εκτίμηση των υφιστάμενων σχέσεων ή της συλλογικής ενέργειας που παράγει, συντηρεί ή επιτείνει μια δυσάρεστη κατάσταση τότε είμαστε μπροστά σε ένα «κοινωνικό πρόβλημα».
Ένα «κοινωνικό πρόβλημα» πρέπει να γίνει «ορατό» από σημαντικό αριθμό μελών της κοινωνίας και να χαρακτηριστεί «ανεπιθύμητο». Αυτό δεν σημαίνει πως όλοι το βλέπουν έτσι. Παραδείγματος χάριν, κάτοικοι μιας αστικής περιοχής με ιδιαίτερου κάλους φυσικό περιβάλλον αντιδρούν στην ύπαρξη μεγάλων δρόμων υψηλής ταχύτητας που εξυπηρετούν στην ανακούφιση της κυκλοφορίας στην πόλη διευκολύνοντας τους οδηγούς. Ακόμα πιο έντονα προβλήματα προκύπτουν όταν υπάρχει διαμάχη γύρω από το δίπολο «οικονομική επιβίωση» ή «προστασία του περιβάλλοντος». Έτσι μπορούμε να πούμε ότι ένα κοινωνικό πρόβλημα μεταβάλλεται σε «πολιτικό διακύβευμα» όταν γύρω από αυτό συγκρούονται δυο ή και περισσότερες ομάδες και η σύγκρουση αναφέρεται στα ουσιαστικά ή στα διαδικαστικά ζητήματα που συνδέονται με την κατανομή πόρων ή θέσεων. Για να τεθεί όμως από την πλευρά των πολιτών ένα κοινωνικό πρόβλημα στην πολιτική ημερήσια διάταξη, δηλαδή να εγγραφεί ως θέμα της δημόσιας ατζέντας χρειάζεται κάποιοι από αυτούς να κινητοποιηθούν για την υλοποίηση του συγκεκριμένου στόχου. Αυτό σημαίνει πως πρέπει να σχηματίσουν ένα «κίνημα».[1] Επομένως από τη στιγμή που η δυσφορία αρχίζει να εντείνεται και οι άνθρωποι νοιώθουν πως η ιδέα της «απόδρασης» από την κατάσταση δυσφορίας θεωρεί εφικτή υλοποιήσιμη, το κίνημα και οι ιδέες μπορούν να γίνουν υλικές δυνάμεις.

Παρ’ όλα αυτά η διαδικασία της συγκρότησης κοινωνικού κινήματος δεν είναι γραμμική κι εύκολη.



Ένα πρόβλημα καθίσταται πολιτικό και τίθεται στην ατζέντα όταν αναγνωριστεί ως τέτοιο και υπάρχουν διαθέσιμες λύσεις. Προϋπόθεση είναι να υπάρχει το κατάλληλο πολιτικό κλίμα που δημιουργεί «παράθυρα ευκαιρίας» για τους ενδιαφερόμενους πολίτες.[2] Σημαντικοί παράγοντες στην συγκρότηση και δράση του κινήματος είναι:

-οι δομές των πολιτικών και οικονομικών ευκαιριών και απειλών, και

-οι μορφές οργάνωσης που είναι διαθέσιμες (επίσημες ή/και ανεπίσημες, σταθερές ή/και ρευστές).



[1] Easton David (1967) A System Analysis of Political Life. New York, NY: Wiley. Βλ.επίσης Cobb R. & Elder C., (1972/1983) Participation in American Politics: The Dynamics of Agenda Building. Baltimore, MD: The Johns Hopkins University Press.

Dearing James W., Rogers Everett (1996) Agenda-Setting. Thousand Oaks, CA: SAGE Publications

[2] Kingdom John (2010) Agendas, alternatives and public policies. New York, NY:Pearson





Θανάσης Τσακίρης









Πολλά `ν `τση φύσης τα κρυφά - 2009



Στίχοι: Γιώργης Καρατζής

Μουσική: Πάρις Περυσινάκης

Ερμηνεία: Παντελής Θαλασσινός


Πολλά `ν `τση φύσης τα κρυφά κι άθρωπος δε γνωρίζει

ποιος είν` αυτός με μαστοριά π` όλα τα κανονίζει

και τίνος κατεχάρη νου, ποιας μπορεμένης κρίσης

είναι τ`αθρώπου το πλοκιό κι η στερμενιά τση φύσης.

Αέρας, χώμα και νερό κι ό,τι στη γη φυτρώνει

κι ό,τι ζωή `ναι στη στεριά κι η θάλασσα ό,τι χώνει

είναι του χρόνου θέλημα, είναι τση τύχης γέννα

κι από τσ `ανάγκης την κοιλιά μ` απομονή βγαρμένα.

Ζευγαρωμένα δυο και δυο κι ομάδι ταιριασμένα

και μοναχό δε βρίνεται πράμα στη γη κιανένα.

Η θάλασσα `χει τη στεριά, τα δέντρα, τον αέρα,

τ` ασερνικό `χει θηλυκό κι η νύχτα την ημέρα.

Κι απ` όσα η φύση κι ο καιρός εχτίσανε κι επλάσα

κι απ` όσα μέλλεται να` ρθουν κι απ` όλα που πέρασα,

πλια δύναμη `χει και χαρά και πλιο όμορφο τερτίπι

το πρώτο πρώτο τρέμουλο τσ` αγάπης καρδιοχτύπι.


https://www.youtube.com/watch?v=rX-Pwo9MttM

ΣΤΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ